Merry Gentry op volgorde

Meredith NicEssus is prinses van het Onzalige Hof, maar in Los Angeles noemt ze zich Merry Gentry. Onder die naam werkt ze als privédetective bij het Grey Detective Agency, op veilige afstand van het hof waar duels en zogenaamde ongelukken haar bijna het leven kostten. Feeën zijn hier geen geheim: iedereen weet dat ze bestaan, ze zijn zelfs in de mode, en ze hebben een eigen plaats op Amerikaanse bodem gekregen. Merry beheerst glamour, de kunst om zichzelf met illusie te vermommen, zo goed dat ze jarenlang voor een mens met een beetje feeënbloed doorgaat.

Dat gaat mis wanneer twee vrouwen bij het bureau aankloppen met een verontrustend verhaal. Mensen die dolgraag zelf fee willen zijn, houden rituelen waarin vrouwen met feeënbloed een hoofdrol spelen, en wat daar gebeurt deugt niet. Merry gaat undercover en stuit op Branwyn's Tears, een verboden olie die een mens voor één nacht de gedaante van een sidhe geeft en iemand met sidhe-bloed volledig aan de gebruiker kan onderwerpen. Het onderzoek loopt anders dan gepland en haar ware naam komt boven water.

Vanaf dat moment is ze geen onopvallende detective meer maar een vermiste troonopvolger. De sluagh, de nachtmerrieachtige jacht van het Onzalige Hof, zit haar op de hielen, en hun koning Sholto wil onderhandelen. Even later staat Doyle voor haar, de kapitein van de lijfwacht van koningin Andais, aan het hof bekend als de Duisternis. Hij komt met een boodschap die haar leven omgooit: haar tante wil haar terug.

Andais, de Koningin van Lucht en Duisternis, heeft een probleem dat ze niet met geweld kan oplossen. Er worden nauwelijks nog sidhe-kinderen geboren en haar hof heeft een erfgenaam nodig. Ze zet Merry en haar neef Cel daarom tegenover elkaar: wie van de twee als eerste een kind krijgt, volgt haar op. Om Merry een kans te geven heft ze voor haar alleen het celibaatsgebod op dat op de koninklijke lijfwacht rust, met de eis dat Merry minstens drie van die mannen kiest. Zij zijn tegelijk haar minnaars en haar beveiliging, want Cel was tot dan toe de enige erfgenaam en legt zich daar niet bij neer.

Laurell K. Hamilton bedacht Merry als tegenhanger van Anita Blake uit haar andere reeks: waar Anita met haar verlangens worstelt, voelt Merry zich er volkomen op haar gemak bij. Dit openingsdeel uit 2000 bouwt de wereld op, met een alternatieve geschiedenis waarin Thomas Jefferson de verbannen feeënhoven asiel verleende op voorwaarde dat ze zich niet als goden zouden opwerpen en geen oorlog tegen elkaar zouden voeren. Detectiveplot, hofpolitiek en erotiek lopen door elkaar heen. Het boek is bedoeld voor volwassen lezers: de seksuele scènes zijn expliciet en horen bij de magie zelf, omdat macht in dit feeënrijk letterlijk via het lichaam wordt doorgegeven.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 15,73 ↑ Terug naar de volgorde

Een paar maanden na de gebeurtenissen uit het eerste deel is Merry Gentry terug in Los Angeles, nu met de sidhe-krijgers die ze als minnaars en lijfwacht heeft gekozen. Het is december. Ze pakt haar werk bij het Grey Detective Agency weer op en een deel van haar mannen staat inmiddels op de loonlijst van datzelfde bureau, zodat halfgoden uit het Onzalige Hof opeens gewone opdrachten afhandelen.

De belangrijkste klant meldt zich snel. Maeve Reed is een gevierde Hollywoodactrice die vroeger Conchenn heette en uit het Zalige Hof verbannen werd. Haar menselijke echtgenoot is stervende en ze wil nog een kind van hem. Daarvoor vraagt ze Merry een vruchtbaarheidsritueel uit te voeren. In ruil vertelt ze waarom ze destijds moest vertrekken: ze weigerde de vrouw te worden van Taranis, de Koning van Licht en Illusie, omdat ze ervan overtuigd was dat hij geen kinderen kan verwekken. Voor iemand die zelf in een wedloop om een erfgenaam zit, is dat gevaarlijke kennis.

Ondertussen sleept Merry een probleem van dichterbij met zich mee. Galen, de jongste van haar wachters en haar oudste vriend, raakte eerder zwaar gewond en geneest niet, terwijl sidhe normaal gesproken bijna alles overleven. De genezing ligt bij Niceven, koningin van de demi-fey, en die vraagt een prijs die Merry aan haar bindt: een bondgenootschap waarvoor ze wekelijks bloed moet afstaan. Zo ontstaat het patroon dat de hele reeks bepaalt. Merry heeft geen leger, dus koopt ze steun met afspraken, gunsten en haar eigen lichaam, en elke afspraak levert haar later een rekening op.

Daar komt een dreiging overheen die veel groter is dan hofpolitiek. Koningin Andais laat weten dat de Naamloze is vrijgelaten. De Naamloze is de laatste grote betovering waaraan het Zalige en het Onzalige Hof samen werkten: alles wat te wreed was om mee naar Amerika te nemen, hebben ze uit zichzelf weggesneden en samengeperst tot één wezen. Tegelijk vindt de politie in Los Angeles slachtoffers bij wie het leven letterlijk is weggezogen. De fey vermoeden meteen wat daar aan de hand is, maar zwijgen, want als bekend wordt dat een sidhe zoiets kan, riskeert hun hele volk verbanning uit het land.

En dan is Taranis er nog, die Merry met de ene na de andere uitnodiging naar het Zalige Hof probeert te krijgen, eerst voor het joelbal en daarna voor een feestmaal ter ere van haarzelf. Niemand gelooft dat hij dat uit hoffelijkheid doet. Dit tweede deel verbreedt het speelveld van één hof naar twee, schuift de moordzaak en de hofintriges over elkaar heen en laat zien hoeveel Merry bereid is te betalen voor bondgenoten. Net als het eerste deel is het expliciet en voor volwassen lezers geschreven.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 10,00 ↑ Terug naar de volgorde

Kort na het vorige deel wordt Merry Gentry herinnerd aan de prijs van haar afspraken. Kurag, koning van de kobolden, eist bewijs dat Kitto werkelijk tot sidhe is geworden, want daar hing hun bondgenootschap van af. Merry doet er een bod bovenop: voor elke kobold met sidhe-bloed die zij in zijn oude macht kan zetten, verlengt Kurag hun verbond met een maand. Wat als onderhandeling begint, haalt oude wonden open. Siun, de wrede kobold die Kitto ooit bezat en die Rhys een oog kostte, verschijnt, en het gesprek loopt uit de hand.

Belangrijker nog is wat er met Merry zelf gebeurt. Steeds duidelijker blijkt dat zij een doorgeefluik is voor de godin Danu. Voorwerpen die de sidhe al eeuwen verloren wanen, zoals de beker of ketel uit hun oudste verhalen, duiken op nadat Merry erover heeft gedroomd, en dat schudt beide hoven wakker. Haar minnaars merken het aan hun eigen lijf: de een krijgt zijn goddelijke aard terug, de ander vermogens die hij nooit eerder had, en niet iedereen is daar gelukkig mee. Frost, die zijn nieuwe status liever kwijt dan rijk is, worstelt er zichtbaar mee.

Rhys overhandigt Merry onderweg de ring van de koningin. Dat sieraad is niet alleen een teken dat zij erfgenaam is, maar ook een oud werktuig: de ring herkent wie bij wie hoort en werd daarom ooit gebruikt om paren samen te brengen. Andais eist meteen dat Merry iedere sidhe die de ring aanwijst ook werkelijk in haar bed toelaat. De vrijheid die Merry in Los Angeles had opgebouwd, verdwijnt zo weer onder de wil van haar tante.

De terugkeer naar het hof verloopt allesbehalve rustig. Al op de luchthaven staat een gemengd gezelschap van koninklijke wachters en menselijke politie te wachten, en tijdens een persconferentie raakt een agent betoverd en wordt er geschoten. In de sithen zelf, het magische thuis van het Onzalige Hof, wachten nog meer wachters en nog meer eisen. Intussen groeit binnen het hof een groep die Merry niet als koningin wil: zij is sterfelijk, en wie haar op de troon ziet komen, vreest dat de sidhe daarmee definitief uitsterven. Die weerstand blijft niet bij gemopper en leidt tot een openlijke uitdaging voor de ogen van het hele hof.

Dit derde deel legt het religieuze fundament onder de reeks. De sidhe zijn hier niet zomaar lange, mooie feeën maar verweesde goden die hun macht kwijtraakten, en Merry blijkt het kanaal waarlangs die macht terugkeert. Tegelijk wordt haar positie gevaarlijker dan ooit, want elke wonder dat ze verricht levert haar net zo veel vijanden als volgelingen op. De erotische scènes zijn opnieuw expliciet en dragen het verhaal: in dit feeënrijk is seks de vorm waarin magie zich verplaatst.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 8,00 ↑ Terug naar de volgorde

Het vierde deel begint vrijwel op het moment waarop het vorige eindigde, en speelt zich daarna in ongeveer één etmaal af. Merry en haar wachters staan een persconferentie te woord in de sithen zelf, het magische thuis van het Onzalige Hof. Dat is hoogst ongebruikelijk, want menselijke journalisten komen daar normaal gesproken nooit, maar na de schietpartij bij hun aankomst geldt de sithen als de veiligste plek die er is.

Die inschatting houdt geen dag stand. Nog tijdens het bezoek worden twee doden gevonden: Beatrice, een van de mindere fey, en een menselijke verslaggever. Daarmee is het ergste denkbare gebeurd. Een mens is vermoord binnen de muren van het Onzalige Hof, met de pers als ooggetuige, in een land waar de feeën alleen mogen blijven zolang ze zich gedragen. Koningin Andais legt de zaak bij haar nicht neer: Merry moet uitzoeken wie het gedaan heeft.

Merry kiest daarbij voor een aanpak die haar aan het hof bepaald niet geliefd maakt. De magie waarmee de sidhe zulke zaken altijd oplosten, levert niets op, dus haalt ze menselijke forensische rechercheurs binnen. Sporenonderzoek, vingerafdrukken en nuchtere vragen botsen hard op een gemeenschap waarin onsterfelijke edelen gewend zijn dat niemand hen ondervraagt. Voor de bewoners van de sithen is de komst van die technici bijna een grotere schok dan de moord zelf. Merry beweegt zich daartussen als iemand die in beide werelden thuis is en in geen van beide helemaal vertrouwd wordt: aan het hof geldt ze als te menselijk, bij de politie als te fey.

Ondertussen loopt haar eigen positie gewoon door. Ze is nog altijd de ene helft van een wedloop met haar neef Cel om een erfgenaam, en zolang die wedloop niet beslist is, heeft iedereen in de sithen een reden om iets van haar te willen. Wie de twee slachtoffers doodde, rekende er waarschijnlijk op dat de schuld bij Merry zou blijven plakken. Onder haar wachters verschuiven de verhoudingen bovendien voortdurend, doordat oude goddelijke krachten bij enkelen van hen zijn teruggekeerd en anderen zich daardoor gepasseerd voelen.

Doordat het hele boek zich binnen een etmaal afspeelt, leest dit deel strakker dan de voorgaande: het is grotendeels één lange nacht in één gebouw, met een beperkt aantal verdachten die elkaar niet uit het oog verliezen. Hamilton combineert daarin het klassieke gesloten moordmysterie met hofpolitiek en de expliciete erotiek waar de reeks om bekendstaat. Nieuwe lezers kunnen hier beter niet instappen; de verhoudingen tussen Merry, Doyle, Frost, Galen, Rhys en Kitto zijn in de eerdere delen opgebouwd en worden niet opnieuw uitgelegd.

A Stroke of Midnight verscheen in 2005 als vierde deel en is daarmee het boek waarin de reeks zich het dichtst bij een klassieke misdaadroman waagt. Dat Andais de zaak uitgerekend aan Merry geeft, is geen blijk van vertrouwen: als het onderzoek mislukt, is er meteen iemand om de schuld bij neer te leggen.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 13,29 ↑ Terug naar de volgorde

Van alle delen in deze reeks is het vijfde het kortste en het meest gedroomde. Merry wordt wakker uit een droom waarin de Gemaal haar een hoornen beker aanreikt. Die hoorn is een verloren gewaand voorwerp dat toebehoorde aan Abeloec, een van haar wachters en ooit de god van de wijn. Als Abeloec en Merry er samen uit drinken, keert een deel van zijn oude vermogen terug. De andere wachters krijgen tekens op hun huid, merktekens van de goden die ze vroeger waren, en die tekens verbinden hen op een manier die niemand helemaal kan verklaren aan Merry.

Daarna worden ze zonder waarschuwing verplaatst naar het hart van de Onzalige sithen: de dode tuinen, waar sinds mensenheugenis niets meer groeit. Wat daar gebeurt tussen Merry, Abeloec en Mistral brengt de grond weer tot leven. Het begint zelfs te regenen, binnen. Voor het eerst merkt Merry dat de sithen naar haar luistert — ze kan de regen temperen alleen al door het te willen. Haar metgezellen vragen zich hardop af wat de beker met haar heeft gedaan, want hetzelfde voorwerp maakte vroeger koninginnen en godinnen, en niemand weet of Merry nog sterfelijk is.

Er hangt een prijs aan die terugkeer van de magie, en die wordt in dit deel ook betaald: als de aarde, de lucht en de bomen hun deel opeisen, verdwijnen er drie van haar mannen uit het zicht. Wanneer Merry daarna de sithen om een deur naar huis vraagt, komt ze niet uit waar ze dacht. De groep belandt in de sithen van de sluagh, in hun eigen dode tuin, en staat oog in oog met Sholto, koning van de sluagh en Heer van Dat Wat Ertussen Gaat, met zijn twee nachtheksen. Sholto is kort daarvoor door iemand van het Zalige Hof beetgenomen en verminkt, en zijn heksen houden Merry medeplichtig. Wat volgt is een confrontatie waarin de sluagh moeten kiezen hoe hun eigen verloren magie terugkomt, en die keuze verandert alles aan wat zij zijn.

Met rond de tweehonderd bladzijden werd dit deel destijds door lezers als een tussendeel ervaren, en dat klopt ook: het lost weinig op en zet vooral de volgende grote beweging in gang. Wie de reeks vanaf het begin volgt, krijgt hier wel het duidelijkste antwoord op de vraag waarom het feeënrijk steriel werd en wat Merry daaraan kan veranderen. Het boek is expliciet erotisch en leunt sterk op de kennis uit de vorige vier delen; los lezen heeft weinig zin.

Mistral's Kiss verscheen in december 2006 en telt aanzienlijk minder bladzijden dan de delen ervoor. Het boek speelt zich bijna volledig onder de grond af, in twee sithens die allebei doodgebloed zijn, en juist die beperking maakt de terugkeer van groen, water en licht zo nadrukkelijk.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 9,90 ↑ Terug naar de volgorde

Een maand na het vorige deel opent het verhaal niet in een tuin of een slaapkamer, maar in een vergaderzaal. Merry zit er met Doyle, Frost, Galen, Rhys en Abeloec tegenover advocaten en hoogwaardigheidsbekleders, omdat Taranis, de Koning van Licht en Illusie, een aanklacht wegens verkrachting heeft ingediend tegen drie van haar wachters. De aangeefster is een vrouw van het Zalige Hof. Merry weet dat de beschuldiging niet kan kloppen, maar dat moet ze bewijzen, en ze moet het bewijzen in een procedure die door mensen wordt gevolgd en waarin elk woord meteen in de kranten belandt.

Die zitting is meteen het scherpste wat de reeks tot dan toe over Taranis laat zien. Hij is niet alleen een tegenstander met macht, hij is ook zichtbaar aan het afglijden, en wat er in die zaal gebeurt, brengt twee van Merry's mannen in het ziekenhuis. Tegelijk komt uit onverwachte hoek een aanbod: Sir Hugh, een officier van de eigen garde van Taranis, vertelt Merry dat hij onder de Zalige edelen een stemming wil afdwingen over een nieuwe koning, en dat hij haar op die plek wil hebben. Een Onzalige prinses op de troon van het Zalige Hof zou de oudste breuk in het feeënrijk dichten en tegelijk iedereen tegen haar in het harnas jagen.

Thuis is de ontvangst van dat nieuws navenant. Koningin Andais gaat er in eerste instantie van uit dat haar nicht het aanbod al heeft aangenomen en reageert zoals ze op alles reageert: door een van haar eigen wachters te mishandelen. Merry en haar mannen praten haar met moeite van dat idee af, maar de woede blijft, want steeds meer van de koninklijke garde kiest inmiddels openlijk de kant van Merry.

Naast de rechtszaal loopt een tweede lijn. Merry heeft afspraken gemaakt met Holly en Ash, en met de rode kappen die haar eerder in de strijd hielpen. Wat zij daarvoor terugdoet, brengt in het huis waar ze wonen iets op gang wat niemand had voorzien en wat het machtsevenwicht tussen de hoven verschuift.

Het zesde deel is het scharnierpunt van de reeks. De verhaallijn die vanaf het eerste boek loopt — wie krijgt als eerste een kind, en wat gebeurt er dan — komt hier tot een beslissing, en daarna is de inzet niet langer de troon van het Onzalige Hof maar de vraag of Merry en de haren het overleven. Hamilton schrijft het bovendien minder als fantasieavontuur en meer als een juridisch en politiek gevecht, waarin het geweld kort en schokkend is. De expliciete scènes horen ook hier bij de magie zelf.

A Lick of Frost verscheen in 2007 en dankt zijn titel aan Frost, de wachter die in dit deel het meest op het spel zet. Wie de reeks vanaf het begin leest, merkt hier dat de toon verandert: er valt minder te onderhandelen en meer te verliezen.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 12,57 ↑ Terug naar de volgorde

Merry Gentry heeft bereikt waar de hele reeks om draaide: ze is zwanger, van een tweeling, verwekt door mannen uit haar eigen lijfwacht. Daarmee is ze haar neef Cel voor en staat ze halverwege de troon van het Onzalige Hof. Halverwege, want de afspraak met koningin Andais geldt pas als de kinderen ook werkelijk geboren worden. Negen maanden lang in leven blijven is nu haar enige opdracht, en dat is in het feeënrijk geen vanzelfsprekendheid.

Het nieuws maakt haar van troonpretendent tot doelwit. Aan beide hoven zitten edelen die geen sterfelijke koningin willen, of geen koningin die haar macht deelt met een handvol wachters, of die simpelweg hun eigen kandidaat hadden. Er wordt niet openlijk aangevallen maar gefluisterd, gemanipuleerd en waar nodig gestoken. De samenzweerders richten zich vooral op haar mannen, want wie Merry van haar minnaars en beschermers losweekt, maakt haar weerloos zonder een hand naar haar uit te steken. Haar lijfwacht sluit de rijen en legt haar bewegingsvrijheid aan banden, iets waar Merry zelf slecht tegen kan.

De grootste bedreiging komt van Taranis, de Koning van Licht en Illusie. Hij beweert in het openbaar dat hij de vader van de kinderen is, en hij onderbouwt dat met een verhaal waarin hij zelf het slachtoffer is. Merry weet wat er werkelijk is gebeurd en weet ook dat ze al zwanger was, maar bewijzen kan ze dat niet. Tegelijk verklaart Taranis haar wachters tot een gevaar voor haar ongeboren kinderen, zodat de mannen die haar beschermen op papier haar bedreiging worden. Terwijl dat speelt, moet Merry verwerken wat hij haar heeft aangedaan en wat ze in het vorige deel is kwijtgeraakt.

Niet iedereen keert zich tegen haar. De bondgenootschappen die ze in de eerdere boeken met bloed en gunsten heeft betaald, leveren nu op: onder de kobolden en de sluagh staan wezens op die niets van het hofprotocol moeten hebben maar wel weten wat een gegeven woord waard is. Merry is bovendien niet langer de bange vrouw die zich in Los Angeles verstopte. Ze noemt zichzelf nadrukkelijk de dochter van haar vader, prins Essus, en ze is bereid dezelfde harde keuzes te maken als hij.

Dit zevende deel is duidelijk geschreven als afronding van de grote verhaallijn die in het eerste boek begon. Publishers Weekly noemde de droomachtige uitwerking van het feeënrijk beter dan in de voorgaande delen en constateerde dat het einde zo netjes dichtklapt dat lezers zich afvroegen of de reeks hiermee ophield. Recensenten waren het over één ding wel eens: wie zonder de eerdere boeken begint, raakt hier meteen de draad kwijt. Ook dit deel is expliciet erotisch en voor volwassen lezers bedoeld.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 10,99 ↑ Terug naar de volgorde

Na de aardverschuiving van het vorige deel kiest Merry voor iets wat ze zich lang niet kon veroorloven: rust. Ze heeft de troon van het Onzalige Hof niet aangenomen en woont in Los Angeles met haar mannen, in wat feitelijk een derde hof is geworden. Fey die bij het Zalige noch het Onzalige Hof terecht kunnen, trekken naar haar toe. Dat levert haar iets op wat ze nooit heeft geleerd te zijn, namelijk een leider van een gemeenschap, met ruzies, huisvesting, geldzorgen en persfotografen voor de deur.

Die betrekkelijke rust houdt niet lang stand, want iemand vermoordt de fey van Los Angeles. De slachtoffers zijn met zorg gedood, in een opstelling die op een boodschap lijkt, en de politie komt er niet uit. Fey zijn niet eenvoudig te vangen en al helemaal niet eenvoudig te doden, zeker niet door mensen, en dat maakt de zaak meteen politiek gevoelig. Het Grey Detective Agency wordt gevraagd mee te kijken, en de opdrachtgever vraagt uitdrukkelijk naar Merry. Ze staat dus weer waar ze in het eerste boek stond: als privédetective in een moordonderzoek, alleen kent nu iedereen haar gezicht.

Het onderzoek brengt haar bij Gilda, die zich de Fee-peetmoeder laat noemen en die in Los Angeles jarenlang de onbetwiste leider van de plaatselijke fey was. Sinds Merry er woont, is dat niet meer zo, en Gilda laat merken dat ze die verschuiving niet accepteert. Daarnaast gebeurt er iets vreemds met mensen die Merry ooit met magie heeft genezen: zij verrichten nu zelf wonderen. Dat trekt precies de verkeerde aandacht. De verhouding tussen mensen en feeën in dit Amerika is broos, en verboden magie is de snelste manier om die verhouding te laten klappen. Officieel is Merry onschuldig, maar de verdenkingen hechten zich aan haar vast.

Ondertussen wringt het ook binnen haar eigen kring. De magie van haar mannen blijft groeien en dat verandert wie ze zijn en hoe ze zich tot elkaar verhouden; oude vanzelfsprekendheden houden geen stand. Merry ontdekt dat je weg kunt lopen van een kroon maar niet van wat je bent.

Dit achtste deel uit 2009 stond in de bestsellerlijsten van dat jaar en is bewust anders van opzet dan de zeven voorgaande: minder hofintrige, meer politiewerk, en een verhaal dat zich volledig in de mensenwereld afspeelt. De ontvangst was verdeeld. Publishers Weekly prees de magie maar vond dat de seksuele scènes het mysterie verdrongen, Booklist zag een sterk begin dat richting het slot aan spanning verliest, en RT Book Reviews was juist positief over de personages. Nieuwkomers wordt afgeraden hier te beginnen; ook dit deel is expliciet en voor volwassenen.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 9,50 ↑ Terug naar de volgorde

Vijf jaar na het vorige deel keerde Hamilton in 2014 terug naar Merry Gentry, en dat gebeurt op een moment dat alles verandert. Merry is geen privédetective meer en geen troonpretendent; ze is moeder. Dat ze afstamt van vruchtbaarheidsgodinnen wist ze al, maar wat dat betekent dringt pas door wanneer blijkt dat het niet om een tweeling gaat maar om een drieling. In een feeënrijk waar de hoogste geslachten al eeuwen bijna geen kinderen meer krijgen, is zoiets ongehoord.

Daarmee wordt het huis in Los Angeles, dat voor Merry en haar mannen als ballingsoord begon, opeens het middelpunt van het hele feeënrijk. Edelen van beide hoven reizen af naar de Westelijke Landen om Merry en haar minnaars het hof te maken. Ze komen niet uit genegenheid: ze willen weten hoe het haar is gelukt, en ze zijn bereid vrijwel alles te doen of te beloven om zelf ook kinderen te krijgen. Merry moet dus tegelijk herstellen van een bevalling, een kleine hofhouding leiden en bezoekers doorzien die met bloemen en verdragen aankloppen.

Het gevaarlijkst is opnieuw Taranis, de Koning van Licht en Illusie. Hij houdt vol dat hij een van de kinderen heeft verwekt, en hij kiest daarvoor een weg die in het feeënrijk niemand had verwacht: de menselijke rechtbank. Hij eist een omgangsregeling. Merry weet dat ze al zwanger was toen hij haar meenam, maar het bewijs daarvoor bestaat niet in een vorm die een rechter accepteert, en een proces betekent dat de hele zaak in het openbaar wordt uitgevochten.

Wat Merry wel heeft, zijn haar mannen: een voormalige god van de dood, de krijger die de Duisternis wordt genoemd, de Dodelijke Vorst en een koning van nachtmerries. Zij zijn haar geliefden en de vaders van haar kinderen, en zij zijn bereid het tegen de gezamenlijke macht van de hoge hoven op te nemen. Het probleem is dat dit in Los Angeles gebeurt, tussen mensen die van niets weten. Een oorlog tussen feeën voert zich niet netjes af binnen de eigen kring, en de inwoners van de stad zouden er zonder enige reden bij inschieten. Merry en haar mannen moeten dus winnen zonder dat het uit de hand loopt.

Dit negende deel verlegt de inzet van macht naar ouderschap: waar de eerste acht boeken draaiden om de vraag wie een kind zou krijgen, gaat dit boek over de vraag hoe je dat kind beschermt. Het is daarmee huiselijker van toon dan zijn voorgangers, met hetzelfde mengsel van hofpolitiek, magie en expliciete erotiek. Het bleef lang het laatste deel van de reeks; pas in 2025 kondigde Hamilton een tiende boek aan.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 9,00 ↑ Terug naar de volgorde