Agatha Raisin op volgorde

Agatha Raisin heeft haar goedlopende pr-bureau in Londen verkocht, haar flat van de hand gedaan en zichzelf een vervroegd pensioen cadeau gedaan in Carsely, een dorp in de Cotswolds. Het plaatje klopt: honingkleurige huisjes, een damesvereniging, rust alom. Wat niet klopt, is Agatha zelf. Ze is halverwege de vijftig, gewend haar zin te krijgen en bepaald niet gemaakt voor een leven van rust. Na een paar weken verveelt ze zich zo grondig dat ze naar een manier zoekt om erbij te horen.

Die manier dient zich aan in de vorm van de plaatselijke bakwedstrijd. Agatha schrijft zich in voor de quichecompetitie, vastbesloten te winnen en zo in één klap de gevierde nieuwkomer te worden. Er is één probleem: ze heeft van haar leven nog nooit iets gebakken. Ze lost dat op zoals ze in de reclamewereld alles oploste, met geld en lef: in Londen koopt ze bij een chique traiteur een kant-en-klare spinaziequiche en zet die in als eigen werk. Jurylid Cummings-Browne kijkt er nauwelijks naar om, en dat is nog het minste. Later neemt hij alsnog een stuk en overlijdt.

Zodra duidelijk wordt dat er gif in het gebak zat, ligt Agatha's leugen op straat en is zij de vrouw over wie het hele dorp praat. Om haar naam te zuiveren moet ze uitzoeken wat er werkelijk in die quiche terecht is gekomen en wie erbij gebaat was. Ze begint mensen uit te horen op de botte, onhandige manier die haar eigen is, trapt daarbij op ieders tenen en vindt al gauw dreigende, anonieme briefjes in haar brievenbus. Zijn die een reactie op haar bedrog en haar bemoeizucht, of hebben ze met de dood van het jurylid te maken? Ondertussen maakt ze in Carsely haar eerste voorzichtige kennissen, onder wie de vrouw van de dominee en een jonge politieman uit de stad.

Dit is het openingsdeel van de reeks die M.C. Beaton, pseudoniem van de Schotse schrijfster Marion Chesney, vanaf 1992 rond Agatha Raisin schreef. Het zet meteen de toon. Dit is een cozy mystery waarin de humor uit het karakter van de hoofdpersoon komt: Agatha is geen vriendelijke dorpsdame die toevallig misdaden oplost, maar bazig, ijdel, eenzaam en vaak ronduit onbeleefd, en juist daardoor grappig en invoelbaar. Het geweld blijft buiten beeld; wat op de voorgrond staat is het dorpsleven met zijn verenigingen, roddels en standsverschillen. Wie met de serie wil beginnen, begint hier: bij de verhuizing, de eerste zaak en de kennismaking met de mensen om wie het in de volgende delen blijft draaien.

De reeks rond Agatha Raisin groeide uit tot tientallen delen en werd ook verfilmd: dit eerste boek vormde de basis voor de televisiefilm waarmee de serie met Ashley Jensen in 2014 van start ging, en eerder al las Penelope Keith de verhalen voor op de Britse radio. De Agatha uit de boeken is overigens harder en bitterder dan haar televisie-evenbeeld.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 22,12 ↑ Terug naar de volgorde

Een avond uit betekent in Carsely een vergadering van de damesvereniging, en daar wordt een voormalig pr-vrouw uit Mayfair niet vrolijk van. Agatha Raisin heeft zich in haar Cotswolddorp nog altijd niet echt thuis leren voelen. Haar toenaderingspogingen tot James Lacey, de gepensioneerde militair die naast haar woont, zijn op niets uitgelopen, en de dagen vullen zich met weinig.

Dan hoort ze dat het dorp een nieuwe dierenarts heeft: Paul Bladen, alleenstaand en om te zien beslist de moeite waard. Agatha ziet haar kans schoon. Dat haar kater Hodge kerngezond is, houdt haar niet tegen; het arme dier moet in naam van de romantiek een bezoek aan de praktijk en een thermometer ondergaan. Veel levert het niet op, want kort daarna wordt de dierenarts dood aangetroffen naast het paard van een plaatselijke landeigenaar. De politie noemt het een noodlottig ongeval met een schichtig dier, en daarmee is de zaak voor haar afgedaan.

Agatha denkt daar anders over. De omstandigheden rond die dood zijn haar te vreemd, en bovendien biedt een onderzoek precies wat haar leven mist. Ze weet James, die zich in de Cotswolds net zo goed verveelt als zij, over te halen om met haar mee te speuren. Samen gaan ze langs bij cliënten van de praktijk, bij de familie van de dode en bij dorpelingen die liever niets zeggen. Wat ze horen, klopt niet met het beeld van een aardige nieuwe dorpsgenoot. Agatha pakt het aan zonder enige tact, en dat is gevaarlijker dan ze doorheeft: haar onhandige vragen maken iemand zenuwachtig, en zenuwachtige mensen zijn tot veel in staat.

Dit tweede deel bouwt voort op het openingsdeel zonder dat je dat gelezen hoeft te hebben. De vaste ingrediënten van de reeks staan er al: een dorp waar iedereen elkaar kent en niemand het achterste van zijn tong laat zien, een moord die op het eerste gezicht helemaal geen moord is, en een hoofdpersoon die met haar koppige nieuwsgierigheid meer losmaakt dan haar lief is. De verhouding tussen Agatha en haar buurman James krijgt hier voor het eerst echt vorm: zij is verliefd en laat dat merken op de minst subtiele manier denkbaar, hij is afstandelijk en gesteld op zijn rust, en samen vormen ze een onderzoeksduo waarin de irritatie even belangrijk is als de samenwerking. M.C. Beaton houdt de toon licht en het tempo hoog; de humor komt uit de botsing tussen Agatha's Londense manieren en de beleefde gereserveerdheid van het Engelse platteland.

Carsely en de nabijgelegen stad Mircester, waar het politiebureau staat, zijn verzonnen, maar Beaton laat haar personages voortdurend rijden naar plaatsen die wel bestaan, zoals Evesham, Moreton-in-Marsh, Stow-on-the-Wold en Chipping Campden. Ook de vaste bijfiguren van de reeks komen hier terug: de jonge politieman Bill Wong, mevrouw Bloxby van de pastorie en Doris Simpson, die het huis schoonhoudt en op de katten past.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 24,23 ↑ Terug naar de volgorde

Na een tijd van huis te zijn geweest keert Agatha Raisin terug naar Carsely, en het dorp blijkt niet stil te hebben gestaan. Er is een nieuwe bewoonster, Mary Fortune, en zij heeft zich genesteld in de genegenheid van James Lacey, de aantrekkelijke vrijgezel van hiernaast. Erger nog voor Agatha: Mary is in alles haar meerdere. Ze is beeldschoon, innemend, iedereen mag haar, en ze heeft groene vingers waar Agatha het met kunstmatig enthousiasme moet doen.

Dat laatste komt ongelegen, want de Open Tuinendag van Carsely nadert en in dit dorp is tuinieren geen hobby maar een wedstrijd. Agatha, die nog nooit iets tot bloei heeft gebracht, wil niet onderdoen en bedenkt een oplossing waar ze liever niet over praat. Terwijl het dorp zich opmaakt voor de grote dag, gebeurt er iets verontrustends: de mooiste tuinen van Carsely worden een voor een vernield. Planten worden vertrapt, borders geruïneerd, en niemand weet wie erachter zit. Wat als kwajongenswerk begint, loopt uit op een moord die zelfs voor de nuchterste dorpelingen te veel is.

Voor Agatha is dat het moment om zich weer op het speurwerk te storten, deels omdat ze het niet laten kan en deels omdat ze James wil laten zien wat ze waard is. Ze trekt het verleden van het slachtoffer na, hoort tuinclubleden en buren uit en haalt daarbij dorpsgeheimen naar boven die al jaren keurig onder de grond zaten. Maar hoe dieper ze graaft, hoe lastiger haar eigen positie wordt, want ook Agatha heeft iets verzwegen, en juist dat kleine bedrog kan haar duur komen te staan.

Het derde deel over Agatha Raisin speelt zich vrijwel volledig af binnen de dorpsgrenzen en leeft van de rivaliteit tussen twee vrouwen die allebei gezien willen worden. M.C. Beaton gebruikt de Engelse tuinliefde als decor en als motief tegelijk: de wedstrijd om de mooiste border legt jaloezie, standsverschil en oude vetes bloot. Agatha is hier op haar meest herkenbare: onhandig verliefd, chronisch jaloers, en zo vastbesloten om gelijk te krijgen dat ze regelmatig over haar eigen voeten struikelt. Wie de reeks al kent, herkent de vaste gezichten uit Carsely; wie hier instapt, kan het verhaal moeiteloos volgen, want de zaak staat op zichzelf. Zoals altijd blijft het geweld op de achtergrond en gaat de aandacht naar de mensen, de roddels en de vraag wie er onder al die beleefdheid iets te verbergen heeft.

Achter het pseudoniem M.C. Beaton ging de Schotse schrijfster Marion Chesney schuil, die naast Agatha Raisin nog een succesvolle misdaadreeks op haar naam heeft staan, rond de Schotse dorpsagent Hamish Macbeth, en daarvoor tientallen historische romans schreef. Die routine is merkbaar: de hoofdstukken zijn kort, het tempo ligt hoog en de dialogen doen het werk.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 12,12 ↑ Terug naar de volgorde

Het recht om over andermans land te wandelen is in Engeland geen kleinigheid, en in de omgeving van Dembley loopt de ruzie erover flink op. De wandelclub van het stadje staat onder leiding van Jessica Tartinck, een jonge vrouw die er een sport van maakt om welgestelde landeigenaren te tarten door demonstratief over hun grond te lopen. Ze wordt daar zowel om bewonderd als om gehaat. Wanneer ze dood in een afgelegen weiland wordt gevonden, is het aantal mensen dat haar liever kwijt dan rijk was, ontmoedigend groot.

Agatha Raisin is op dat moment net terug in Carsely na een lang verblijf in Londen. Ze had gehoopt dat haar buurman James Lacey blij zou zijn haar te zien; dat valt tegen. Een moordzaak in de buurt komt dus precies op tijd. Agatha ruikt haar kans om James alsnog bij zich in de buurt te houden en praat hem een onderzoek aan, waarbij de twee zich in het clubje wandelaars mengen om van dichtbij te horen wat daar speelt.

Wat ze aantreffen is geen vriendelijk gezelschap natuurliefhebbers. De leden van de wandelclub hebben onderling verhoudingen die alle kanten op wijzen, er zijn vetes met boeren en landheren uit de streek, en bijna iedereen heeft een reden om over het slachtoffer te zwijgen. Aanknopingspunten zijn er te over, wat het onderzoek eerder ingewikkelder dan makkelijker maakt. Bovendien zijn Agatha en James allebei volstrekte amateurs, en de vragen die ze stellen komen terecht bij iemand die al eerder heeft laten zien hoe ver hij wil gaan.

In dit vierde deel verlaat de reeks voor het eerst wat nadrukkelijker het eigen dorp: het speurwerk voert naar het nabijgelegen Dembley en het omringende platteland, met zijn paden, hekken en bordjes die zeggen dat je er niets te zoeken hebt. M.C. Beaton gebruikt dat conflict tussen wandelaars en grondbezitters als motor onder een klassieke cozy mystery, compleet met dorpspolitiek en standsverschil. De aantrekkingskracht zit opnieuw in de hoofdpersoon. Agatha onderzoekt niet uit rechtvaardigheidsgevoel maar uit verveling, ijdelheid en verliefdheid, en ze is te ongeduldig om subtiel te werk te gaan. Dat levert komische scènes op en tegelijk echte spanning, want haar botte aanpak brengt haar dichter bij de waarheid en bij het gevaar dan verstandig is. De zaak is van begin tot eind te volgen zonder de eerdere delen te kennen.

De reeks liep uiteindelijk door tot ver in de jaren twintig van deze eeuw en werd na het overlijden van M.C. Beaton in 2019 voortgezet door haar vriend R.W. Green, die vanaf het eenendertigste deel de boeken schreef. Dit vroege deel is nog volledig van Beatons hand en laat goed zien hoe zij een alledaags Engels conflict, hier over paden en prikkeldraad, tot een moordzaak liet uitgroeien.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 21,78 ↑ Terug naar de volgorde

De ochtend van de trouwdag begint stralend. Agatha Raisin staat op het punt in het kerkje te trouwen met James Lacey, en voor één keer lijkt alles in haar leven de goede kant op te gaan. Dan verschijnt er een man in de kerk die daar onmogelijk kan zijn: Jimmy Raisin, de echtgenoot die ze jaren geleden achter zich liet en van wie ze aannam dat hij allang dood was. Hij is springlevend, en met zijn komst stort het hele bouwwerk van Agatha's nieuwe leven in.

De plechtigheid gaat niet door. Agatha vliegt haar eerste man aan, James verbreekt de verloving, en het halve dorp is er getuige van. De volgende dag wordt Jimmy gewurgd teruggevonden. Daarmee zijn de twee mensen die de dag ervoor voor het oog van iedereen redenen hadden om hem kwijt te willen, meteen de voor de hand liggende verdachten. De politie kijkt naar Agatha en naar James, en geen van beiden kan zich veroorloven af te wachten.

Zo worden twee mensen die net nog ruzie hadden, gedwongen om samen te werken. Om hun namen te zuiveren moeten ze uitzoeken waar Jimmy al die jaren is geweest, hoe hij wist waar en wanneer hij moest opduiken, en wie er nog meer last van hem had. Dat onderzoek voert Agatha terug naar een verleden dat ze zorgvuldig had weggestopt en dat slecht past bij het leven dat ze zich in de Cotswolds heeft aangemeten.

Het vijfde deel van de reeks is het meest persoonlijke tot dan toe. Waar M.C. Beaton haar heldin eerder vooral als bemoeizuchtige buitenstaander liet optreden, staat hier haar eigen geschiedenis op het spel: haar jeugd, haar eerste huwelijk en de leugens waarmee ze zichzelf opnieuw heeft uitgevonden. Dat maakt de toon iets scherper dan in de eerdere boeken, al blijft het een cozy mystery met veel dorpsroddel, goede gesprekken bij de vrouw van de dominee en de nodige zelfspot. De verhouding tussen Agatha en James wordt hier zwaar op de proef gesteld, en dat gegeven werkt als tweede verhaallijn naast de moordzaak. De uitgeversflaptekst van dit deel is aanzienlijk korter dan die van de omringende delen, dus wat hierboven staat is de opzet zoals de uitgever die geeft, zonder verdere details over de afloop.

De boeken verschenen in het Verenigd Koninkrijk bij Constable en in de Verenigde Staten bij St. Martin's Press, en dragen daar soms licht afwijkende titels. Voor wie de reeks op volgorde leest, is dit het deel waarin het meest over Agatha's achtergrond duidelijk wordt, van haar jeugd in Birmingham tot de manier waarop ze zichzelf in Londen opnieuw uitvond.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 11,98 ↑ Terug naar de volgorde

Voor het eerst in de reeks speelt een zaak zich niet in de Cotswolds af maar in de zon. Agatha Raisin reist af naar Cyprus, op zoek naar James Lacey, die daar zijn heil heeft gezocht. Van de vakantie die de twee ooit voor ogen hadden, komt weinig terecht. De sfeer tussen hen is gespannen, en het eiland zit vol landgenoten die het er vooral van nemen.

De avond dat Agatha en James in een discotheek belanden, verandert alles. Een luidruchtige, onuitstaanbare toerist die iedereen in het resort tegen zich in het harnas heeft gejaagd, wordt om het leven gebracht waar zij bij zijn. Voor de plaatselijke politie is het een kwestie die zo snel mogelijk moet worden afgehandeld, het liefst zonder ophef die het toerisme schaadt. Agatha kan het niet laten zich ermee te bemoeien, tot ergernis van James, die had gehoopt dat zij hem met rust zou laten en zij hoopt dat hij haar juist niet met rust laat.

Om hen heen bewegen zich twee groepjes vakantiegangers waarvan er niet één is die Agatha vertrouwt, en er komt een charmante baronet in beeld die haar aandacht zoekt. Naarmate ze meer vragen stelt, vallen er meer slachtoffers, en wordt duidelijk dat de dader niet van plan is haar ongemoeid te laten. Agatha moet tegelijk een moordenaar zien te vinden, uitzoeken of er tussen haar en James nog iets te redden valt, en overleven in een omgeving waar ze dag in dag uit in badkleding wordt geacht rond te lopen, iets waar ze bepaald niet gelukkig van wordt.

Dit zesde deel haalt Agatha weg uit haar vertrouwde dorp en dat verandert de dynamiek merkbaar. Zonder de vrouw van de dominee, haar werkster of de plaatselijke politie om op terug te vallen, is ze aangewezen op zichzelf en op een man die haar liever niet aan zijn zijde heeft. M.C. Beaton gebruikt de vakantiesetting voor het soort satire waar ze goed in is: de Britse toerist in het buitenland, luid, veeleisend en volstrekt onaangepast, gezien door de ogen van iemand die zelf ook niet uitblinkt in tact. Onder de humor ligt een echte puzzel, met een slachtoffer dat zo veel mensen tegen zich in het harnas had gejaagd dat de vraag niet is wie een motief had, maar wie er geen had. De zaak is los te lezen van de eerdere delen.

Voor lezers die de reeks op volgorde volgen is dit het eerste boek dat grotendeels buiten Engeland speelt. Beaton zou dat vaker doen: haar heldin reist in latere delen opnieuw af naar het buitenland, altijd met hetzelfde resultaat, namelijk dat de rust waar ze voor kwam meteen wordt verstoord. De Cotswolds en de vaste bijfiguren uit Carsely blijven hier op de achtergrond.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 14,00 ↑ Terug naar de volgorde

Ancombe, het buurdorp van Carsely, is normaal gesproken het toonbeeld van landelijke rust. Dat verandert wanneer een mineraalwaterbedrijf zijn oog laat vallen op de dorpsbron. Het bedrijf wil het water aftappen en verkopen, en het vooruitzicht van geld, vrachtwagens en reclame splijt de dorpsraad in twee kampen die geen duimbreed willen wijken. De vergaderingen lopen uit de hand en de ruzie verspreidt zich over het hele dorp.

Agatha Raisin staat er dit keer niet als toevallige buitenstaander bij: zij verzorgt de public relations voor het waterbedrijf. Dat is werk waar ze goed in is en dat ze na haar vervroegde pensioen node heeft gemist, maar het maakt haar in Ancombe ook meteen tot een partij. Wanneer zij het is die de voorzitter van de dorpsraad dood aantreft bij het bassin van de bron, begint het dorp te praten. De voorzitter was namelijk het enige raadslid dat nog niet had laten weten hoe het zou stemmen, en met zijn stem stond of viel het hele plan.

Daarmee ligt de vraag op tafel die Agatha niet kan laten liggen: heeft iemand de doorslaggevende stem uitgeschakeld voordat die kon worden uitgebracht? Ze gaat de raadsleden langs, hoort de tegenstanders van het plan uit en komt terecht tussen dorpspolitiek, geldbelangen en ondernemers die het niet zo nauw nemen. Haar eigen rol als woordvoerder van het bedrijf maakt haar positie er niet eenvoudiger op, want niemand gelooft dat zij onbevooroordeeld naar de zaak kijkt. Intussen likt ze haar wonden na een liefde die op niets is uitgelopen, en stort ze zich mede daarom vol overgave op het speurwerk.

Het zevende deel over Agatha Raisin is een uitgesproken dorpsroman: het conflict draait om een bron, een vergadering en een stemming, en juist dat kleine schaalniveau maakt het venijnig. M.C. Beaton zet de Engelse plattelandspolitiek neer met veel gevoel voor de manier waarop beleefde mensen elkaar het leven zuur maken. Voor Agatha is het bovendien een deel waarin haar oude vak en haar nieuwe liefhebberij in elkaar overlopen: ze onderzoekt de moord met dezelfde middelen waarmee ze dertig jaar lang campagnes voerde, en ze merkt dat mensen tegen een pr-vrouw andere dingen zeggen dan tegen de politie. De zaak staat op zichzelf en is te lezen zonder de voorgaande delen.

Ancombe is, net als Carsely, een verzonnen dorp in een streek die wel bestaat, en Beaton beschrijft de Cotswolds met kennis van zaken: de bron, het kerkje, de raadszaal en de pub zijn het hele speelveld. Bijzonder aan dit deel is dat Agatha's oude beroep en haar nieuwe liefhebberij in elkaar overlopen, iets wat in de reeks verder zelden gebeurt.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 13,91 ↑ Terug naar de volgorde

Een paar grijze haren, een pakje haarverf uit de winkel en een uur later een hoofd dat paars ziet: zo begint Agatha Raisins achtste zaak. De ramp moet hersteld worden en in het nabijgelegen Evesham werkt een kapper over wie de dames van de streek met ontzag praten. Mr. John is een tovenaar, zeggen ze, en hij blijkt niet alleen bedreven in het redden van een mislukte kleuring. Hij is charmant, hij luistert, en hij laat merken dat hij meer dan alleen belangstelling voor Agatha's haar heeft. Voor een vrouw die zich al geruime tijd voorbijgelopen voelt, is dat een prettige ervaring.

Maar in de salon en in de dorpen eromheen wordt ook anders over hem gepraat. Agatha vangt op dat sommige vaste klanten liever niet meer komen en dat een paar van hen ronduit bang voor hem lijken te zijn. Een kappersstoel is een plek waar mensen praten, en Mr. John weet van veel vrouwen in de omgeving precies wat ze het liefst geheim houden. Is de gevierde kapper misschien iemand die dat soort kennis te gelde maakt?

Voordat Agatha die vraag kan beantwoorden, wordt hij midden op een drukke dag in zijn eigen salon vergiftigd. Daarmee heeft ze een zaak waarin bijna iedere verdachte een reden had om te zwijgen én een reden om te handelen, want wie zich liet chanteren wilde vooral dat de waarheid nooit bekend werd. Agatha moet tussen klanten, personeel en dorpsgenoten uitvinden wie er zo in het nauw zat dat moord een uitweg leek, en dat betekent dat ze precies die geheimen moet oprakelen die met de dood van de kapper zouden worden begraven.

Dit achtste deel speelt zich grotendeels af in de wereld van de kapsalon, een decor dat M.C. Beaton uitbuit voor alles wat het waard is: roddel, ijdelheid, vertrouwelijkheden en de kleine vernederingen van ouder worden. Agatha's ijdelheid is hier niet alleen een grap maar ook de motor van het verhaal; ze komt in de salon terecht omdat ze er niet tegen kan dat de tijd aan haar trekt, en ze blijft er komen omdat iemand haar eindelijk eens aandacht geeft. Rond die persoonlijke lijn bouwt Beaton een chantagezaak met veel verdachten en een duidelijk Engels-provinciale inslag. Het boek is los te lezen, al keren vertrouwde inwoners van Carsely terug.

Evesham is, anders dan Carsely, een echt marktstadje in Worcestershire, op korte afstand van de Cotswolds, en het geeft dit deel een iets stedelijker sfeer dan de dorpsverhalen. De vaste bijfiguren uit Carsely, onder wie mevrouw Bloxby van de pastorie en politieman Bill Wong, komen ook hier voorbij, al speelt het grootste deel van het verhaal zich buiten het dorp af.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 7,54 ↑ Terug naar de volgorde

Een Engelse badplaats buiten het seizoen is geen opwekkende plek, zeker niet voor een vrouw van middelbare leeftijd die net een pijnlijke zaak achter de rug heeft en met kale plekken op haar hoofd zit. Toch is dat precies waar Agatha Raisin naartoe vlucht. In het stadje Wyckhadden neemt ze haar intrek in een ouderwets hotel dat betere tijden heeft gekend, ver van de blikken van de buren in haar eigen dorp, in de hoop dat haar haar daar rustig weer aangroeit.

Het herstel gaat haar veel te traag, en de bejaarde vaste gasten van het hotel weten raad: in Wyckhadden woont een vrouw die als heks bekendstaat en die middeltjes maakt waar je wat aan hebt. Agatha koopt bij haar een haarlotion en, omdat je nooit weet, meteen ook een liefdesdrank. Het lijkt te werken. Er groeit weer haar, en ze trekt bovendien de aandacht van de plaatselijke politie-inspecteur, die serieus werk van haar maakt.

Dan wordt de heks doodgeslagen aangetroffen en is de rust in het stadje voorbij. De verdachten liggen dichter bij Agatha dan haar lief is, want de bejaarde medegasten in haar hotel, hoe onschuldig ze aan de eettafel ook lijken, blijken stuk voor stuk een verleden te hebben dat ze liever niet oprakelen. Hoe verder Agatha graaft, hoe duidelijker wordt dat er in dit gezelschap oude rekeningen openstaan en dat iemand bereid is ver te gaan om ze niet vereffend te zien.

Het negende deel over Agatha Raisin speelt zich helemaal buiten de Cotswolds af en heeft daardoor een andere sfeer dan de dorpsdelen: kille zeewind, verlaten boulevards, een hotelsalon met altijd dezelfde gezichten. M.C. Beaton gebruikt dat afgesloten decor voor een klassieke opzet waarin een beperkte groep mensen samen in één gebouw zit en iedereen iets te verbergen heeft. Daarnaast is dit een van de boeken waarin Agatha's ijdelheid en eenzaamheid het duidelijkst zichtbaar worden. Ze is naar zee gegaan om zich te verstoppen, en dat ze uitgerekend daar wordt opgemerkt door een man, brengt haar meer van haar stuk dan de moordzaak. De humor zit in de tegenstelling tussen haar botte optreden en de omzichtige omgangsvormen van de oude hotelgasten. Het verhaal is te volgen zonder de eerdere delen.

Beaton laat haar heldin in dit deel voor het eerst langere tijd in een gesloten gezelschap verkeren, en dat levert een ander soort raadsel op dan de dorpsverhalen: geen dorp dat zich afsluit voor een nieuwkomer, maar een handvol mensen dat elke dag dezelfde eetzaal deelt. Wie de reeks leest om Agatha zelf, krijgt hier ongewoon veel van haar innerlijk te zien.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 17,00 ↑ Terug naar de volgorde

Een waarzegster vertelt Agatha Raisin dat haar toekomst, en haar ware liefde, in Norfolk ligt. Een verstandig mens zou erom lachen. Agatha huurt een huisje. Zo belandt ze in Fryfam, een schilderachtig dorp waar ze niemand kent en waar ze van plan is af te wachten tot het geluk haar komt zoeken.

Lang duurt die rust niet. Al snel gebeuren er in Fryfam dingen waar niemand een verklaring voor heeft. 's Nachts dansen er vreemde lichtjes in de tuinen. Uit huizen verdwijnen spullen: schilderijen, aardewerk, kleine kostbaarheden. Ook Agatha's katten zijn ineens weg. De dorpelingen vertellen elkaar dat het de elfen zijn, het kleine volkje dat zich volgens de streekverhalen laat gelden wanneer het zich gepasseerd voelt, en ze menen dat serieuzer dan Agatha voor mogelijk houdt.

Wanneer de plaatselijke landheer dood wordt gevonden, is het afgelopen met de folklore. Agatha, die als nieuwkomer toch al werd bekeken, merkt dat de aandacht deels op haarzelf komt te liggen, en ook op Sir Charles Fraith, de charmante en notoir zuinige kennis die bij haar komt logeren. Ze besluit dat ze genoeg heeft gehoord over elfen en gaat op zoek naar een dader van vlees en bloed. Wat ze aantreft is een dorp waarin jaloezie, chantage en verzwegen verhoudingen onder de oppervlakte liggen, en een moordenaar die er alles aan doet om te zorgen dat Agatha Fryfam niet meer verlaat.

Dit tiende deel zet Agatha neer in een omgeving waar ze geen enkel netwerk heeft. Geen dominee, geen werkster, geen buurman: ze moet het doen met dorpelingen die vriendelijk knikken en niets loslaten. M.C. Beaton speelt met de sfeer van het Engelse spookverhaal, maar houdt het stevig binnen het cozy-genre; het bovennatuurlijke is vooral een manier om te laten zien hoe graag mensen een verhaal geloven dat hun beter uitkomt dan de waarheid. Voor liefhebbers van de reeks is dit ook het deel waarin Sir Charles een grotere rol krijgt, met de plagerige, half-romantische verstandhouding die hij en Agatha onderhouden. Het geheel is luchtig verteld, met veel oog voor het Norfolkse landschap en voor Agatha's onvermogen om zich ergens onopvallend te gedragen.

Fryfam ligt in Norfolk, ver van de Cotswolds, en dat is voor de reeks ongebruikelijk. Beaton gebruikt de verplaatsing om haar heldin uit haar gewoonten te halen: geen damesvereniging, geen vertrouwde politieman, geen buurman. Het boek combineert streekfolklore met een gewone plattelandsmoordzaak, en het is een van de delen waarin Agatha's koppigheid haar het duidelijkst in gevaar brengt. Voor het overige blijft alles bij het oude: korte hoofdstukken, veel dialoog en een hoofdpersoon die haar eigen ijdelheid steeds weer voor haar oordeelsvermogen laat gaan.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 7,56 ↑ Terug naar de volgorde

Van de liefde waar Agatha Raisin jarenlang op hoopte, komt in dit elfde deel bitter weinig terecht. Zij en James Lacey wonen elk in hun eigen huisje in Carsely en verwijten elkaar ontrouw. De ruzies zijn niet bepaald privé; het dorp krijgt er meer dan genoeg van mee, en de avond dat de twee in de dorpspub luidkeels tekeergaan, zijn er getuigen te over.

De volgende dag is James verdwenen. In zijn huis blijft één spoor achter: een bloedvlek. Voor de politie is de rekensom snel gemaakt. Wie het hardst ruzie maakte en het meest te winnen had, staat boven aan de lijst, en dat is Agatha. Ze wordt van de ene dag op de andere van bemoeizuchtige amateurspeurder tot hoofdverdachte, en ze weet dat ze alleen uit die positie komt door zelf uit te zoeken wat er is gebeurd.

Haar onderzoek raakt vrijwel meteen in de knel wanneer Melissa, de vrouw die volgens de dorpsroddel James' minnares zou zijn, vermoord wordt teruggevonden. Samen met Sir Charles Fraith, de kennis die altijd opduikt wanneer het Agatha slecht uitkomt en goed van pas komt, spit ze het verleden van Melissa door. Dat blijkt aanmerkelijk kleurrijker dan het dorp vermoedde: twee ex-echtgenoten, een zus die woedend is, en contacten in een motorclub die niemand kan plaatsen. De vraag die Agatha overeind moet houden, is of de dood van Melissa en de verdwijning van James met elkaar te maken hebben, of dat ze toevallig samenvallen.

M.C. Beaton laat in dit deel de humor niet los, maar de ondertoon is somberder dan gebruikelijk. Waar Agatha in eerdere boeken vooral leed aan verveling, gaat het hier om vernedering: ze moet in het openbaar toegeven dat het niet gaat zoals ze iedereen had voorgehouden, en tegelijk het dorp, de politie en zichzelf laten zien dat ze niets verkeerds heeft gedaan. Dat maakt haar speurwerk persoonlijker en feller dan anders. De vertrouwde ingrediënten zijn er wel: Carsely met zijn roddelcircuit, de damesvereniging, de vrouw van de dominee die altijd het verstandige woord spreekt, en een reeks verdachten die allemaal iets achterhouden. Wie de reeks van voren af aan leest, vindt hier een van de delen waarin het privéleven van de hoofdpersoon en de moordzaak het strakst aan elkaar geknoopt zijn.

De vaste bijfiguren zijn er weer bij: Bill Wong, de politieman uit Mircester die tegelijk vriend en beroepshalve tegenstander is, mevrouw Bloxby van de pastorie, en Roy Silver, de jonge collega uit Agatha's Londense reclamejaren die af en toe komt logeren en zich met het onderzoek bemoeit. Zij vormen het vaste raamwerk waarbinnen Beaton haar heldin telkens opnieuw laat aanmodderen.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 13,91 ↑ Terug naar de volgorde

Alleen achtergebleven en niet van plan om dat in Carsely uit te zitten, boekt Agatha Raisin een vlucht naar een afgelegen eiland in de Stille Zuidzee. Tot haar eigen verbazing gaat het haar daar goed af. Ze maakt zonder moeite vrienden onder de andere reizigers en houdt zich opvallend keurig gedeisd. Alleen bij één stel, een knap en pasgetrouwd paar, heeft ze een ongemakkelijk gevoel dat ze niet kan thuisbrengen. Wanneer de jonge bruid even later onder verdachte omstandigheden verdrinkt, blijft Agatha zitten met de gedachte dat ze iets had kunnen doen.

Terug in de Cotswolds regent het onophoudelijk en staan de velden blank. Agatha neemt zich voor haar leven weer op te pakken en zich niet langer druk te maken om de mannen die haar hebben laten zitten. De beste afleiding die ze kent is een nieuw onderzoek, en dat dient zich aan wanneer er een vrouw in een trouwjurk, nog met haar boeket in de handen, in een gezwollen rivier wordt gevonden. De politie houdt het op zelfmoord. Agatha gelooft daar niets van en richt haar aandacht op de opzichtige jonge verloofde van het slachtoffer.

Met hulp van haar nieuwe buurman, alleenstaand en om te zien niet onaardig, gaat ze op zoek naar wat er in de dagen voor de bruiloft werkelijk is gebeurd. Twee verdronken bruiden in korte tijd, de een aan de andere kant van de wereld en de ander vlak bij huis, is voor Agatha te veel toeval om te laten rusten, zeker omdat ze het gevoel niet kwijtraakt dat ze bij de eerste heeft gezwegen toen ze had moeten spreken.

Het twaalfde deel is een van de somberdere boeken in de reeks, al blijft de toon licht genoeg voor wie voor het genre komt. M.C. Beaton laat haar heldin worstelen met eenzaamheid en met de vraag wat er van haar leven terecht is gekomen, en gebruikt het water als terugkerend beeld: overstroomde weilanden, een dichtgeslibde rivier, een dorp dat wekenlang nat en grauw is. Daaromheen staat een degelijke plattelandsraadselzaak met een klein aantal verdachten en een politie die haar liever niet in de buurt heeft. Agatha zelf is onveranderd bazig, ijdel en onhandig in de omgang, en juist haar onvermogen om dingen te laten rusten drijft het verhaal vooruit.

Dit deel werd, net als een aantal andere boeken uit de reeks, bewerkt voor de televisieserie met Ashley Jensen, waarin de verhaallijnen flink zijn aangepast. Wie de boeken en de serie naast elkaar legt, merkt dat de televisie-Agatha vriendelijker en kwetsbaarder is neergezet dan het personage dat Beaton beschrijft, en dat de bijfiguren op het scherm een grotere rol spelen.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 6,70 ↑ Terug naar de volgorde

Agatha Raisin wil even helemaal niets van mannen weten. Ze voelt zich ellendig, heeft haar make-up laten staan en loopt rond in wijde katoenen jurken en verstandige platte schoenen, kleding waar ze normaal gesproken een grondige hekel aan heeft. Het nieuws dat Carsely een nieuwe kapelaan heeft gekregen, laat haar dan ook koud.

Dat verandert zodra ze Tristan Delon ziet. De jonge geestelijke heeft goudblond haar, grote blauwe ogen en een innemendheid waar de halve vrouwelijke gemeente voor valt, en tot haar eigen verbazing hoort Agatha daar ook bij. Nog verbaasder is ze wanneer hij haar apart neemt en uitnodigt om met hem te eten. Voor één avond lijkt het tij te keren.

De volgende ochtend wordt ze wakker met de zwaarste kater van haar leven en met gaten in haar herinnering, en even later ligt de kapelaan dood in de studeerkamer van de pastorie. Daarmee staat Agatha opnieuw in het verkeerde licht, want ze was een van de laatsten die hem levend hebben gezien en ze kan zelf niet precies navertellen hoe die avond is verlopen. Om zich vrij te pleiten begint ze te graven, samen met haar buurman John Armitage, een schrijver met wie ze een stroeve verstandhouding heeft. Wat ze vinden, past slecht bij het zonnige beeld dat het dorp van de jonge geestelijke had: achter zijn charme gaat een geschiedenis schuil die verklaart waarom niet iedereen in de kerkelijke gemeente even blij met hem was.

Dit dertiende deel keert terug naar het vertrouwde terrein van de reeks: de kerk, de pastorie, de damesvereniging en de eindeloze dorpsroddel, met de vrouw van de dominee als de enige die het hoofd koel houdt. M.C. Beaton drijft de spot met de manier waarop een knap gezicht in een kleine gemeenschap alle kritisch vermogen uitschakelt, en laat zien dat de mensen die het luidst hun bewondering uitspraken ook het snelst van mening veranderen. Voor Agatha is het bovendien een deel waarin haar kwetsbaarheid dicht aan de oppervlakte ligt. Ze is uitgeblust en teleurgesteld, en juist daardoor vatbaar voor de aandacht van een man die haar aandacht om heel andere redenen zoekt. Het boek is als losse zaak te lezen; kennis van de eerdere delen geeft alleen extra kleur aan de vaste gezichten in Carsely.

Rond de pastorie draait sowieso veel in deze reeks: dominee Alf Bloxby heeft weinig op met Agatha, terwijl zijn vrouw juist haar beste vriendin in het dorp is en meestal degene die haar ervan weerhoudt iets heel doms te doen. Dat contrast wordt in dit deel volop uitgespeeld, want de nieuwe kapelaan brengt in de kerkelijke gemeente van alles in beweging.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 14,00 ↑ Terug naar de volgorde

Slagregens boven de Cotswolds en niets om handen: zo treft Agatha Raisin het wanneer ze na een lang verblijf in Londen naar Carsely terugkeert. De verveling slaat toe, en dan staat er een nieuwe buurman op de stoep. Paul Chatterton heeft glinsterende zwarte ogen, een vlotte babbel en een voorstel dat Agatha niet kan weerstaan, hoezeer ze zich ook had voorgenomen niet meer op dat soort charme in te gaan.

Paul heeft gehoord dat zij in de streek de naam heeft misdaden op te lossen, en heeft hun diensten alvast aangeboden aan een chagrijnige oude dame in de buurt. Mevrouw Witherspoon zegt dat het in haar huis spookt: ze hoort gefluister en voetstappen, en er hangt 's nachts een koude, witte nevel in de kamers. De politie is er geweest en heeft niets gevonden, bovennatuurlijk noch anderszins, en de buren denken dat het hele verhaal een manier is om aandacht te krijgen van een vrouw die door niemand aardig wordt gevonden.

Agatha en Paul zijn er niet gerust op. Volgens hen is er wel degelijk iemand bezig het de oude dame moeilijk te maken, al is de vraag wie er zoiets zou doen en waarom. Die vraag wordt dringender wanneer mevrouw Witherspoon onder verdachte omstandigheden om het leven komt. Wat begon als een grap of een spookverhaal is dan een moordzaak geworden, en Agatha stort zich er met overgave op, want een echte dader opsporen bevalt haar aanzienlijk beter dan achter een geest aan lopen. Ze betrekt zoals gewoonlijk half Carsely bij haar onderzoek en werkt de plaatselijke politie danig op de zenuwen.

Het veertiende deel van de reeks speelt met de conventies van het spookverhaal zonder ze ooit serieus te nemen: de nevel, de voetstappen en het gefluister zijn er, maar M.C. Beaton laat haar heldin van begin af aan uitgaan van menselijke boosaardigheid. Interessanter dan het huis is het slachtoffer zelf, een vrouw die zo consequent onaangenaam is geweest dat vrijwel iedereen in haar omgeving redenen had om haar te mijden of erger. Daarnaast is dit een deel waarin de verhouding tussen Agatha en een nieuwe man in haar leven voor de nodige komische wrijving zorgt: Paul is net zo ijdel en net zo bemoeizuchtig als zij, en samenwerken gaat hun beiden slecht af. Het verhaal is los te lezen.

De politie van Mircester, met Bill Wong voorop, speelt in dit deel weer een rol van betekenis: hij is bevriend met Agatha maar moet ondertussen zijn werk doen, en dat levert de gesprekken op waarin de reeks op zijn best is. Beaton houdt het tempo hoog en het aantal verdachten overzichtelijk, met een slot dat zich binnen het dorp afspeelt.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 17,00 ↑ Terug naar de volgorde

Een beroving tijdens een vakantie in Parijs, een voorval waar ze daarna alleen nog met opgetrokken wenkbrauwen over spreekt, brengt Agatha Raisin op een idee dat haar leven verandert. Waarom zou ze zich blijven bemoeien met zaken die haar niet aangaan, als ze er ook haar beroep van kan maken? Ze richt in de Cotswolds haar eigen detectivebureau op en gaat uitzoeken of ze het als beroepsonderzoeker net zo goed doet als in haar oude vak.

De werkelijkheid valt tegen. Raisin Investigations wordt niet overspoeld door duistere zaken maar door dames die hun kat kwijt zijn en door een vader wiens zoon er met de auto vandoor is. Haar zevenenzestigjarige secretaresse Emma Comfrey blijkt bovendien scherper dan Agatha lief is, wat haar vertrouwen niet bepaald ten goede komt. Dan stapt de vermogende, gescheiden Catherine Laggat-Brown binnen met wat eindelijk een echte opdracht is: haar dochter heeft een doodsbedreiging ontvangen.

Wanneer Agatha tijdens een groot diner met dansavond een aanslag op het meisje weet te verijdelen, ziet ze haar kans om te laten zien wat haar bureau waard is. Het onderzoek dat volgt voert langs chantage, oude familiegeschiedenissen en mensen die liever niet hebben dat er iemand in hun verleden rondkijkt, en er blijft niet bij die ene bedreiging. Sir Charles Fraith duikt op om te helpen, wat het speurwerk vooruithelpt en de verhoudingen op kantoor grondig in de war schopt, want Emma verliest haar hoofd aan hem. Agatha zelf doet wat ze altijd doet: ze stuurt haar vrienden tot het uiterste en flirt schaamteloos met de man die boven aan haar eigen verdachtenlijst staat.

Dit vijftiende deel is een scharnierpunt in de reeks. Vanaf hier is Agatha geen amateur meer die toevallig over lijken struikelt, maar een vrouw met een bedrijf, personeel, een kantoor en klanten die betalen. M.C. Beaton gebruikt dat om er nieuwe komedie uit te halen: de kloof tussen het romantische beeld van het detectivevak en de sleur van verzekeringszaken en zoekgeraakte huisdieren is groot, en Agatha's leidinggevende kwaliteiten zijn op zijn zachtst gezegd beperkt. Tegelijk blijft het een dorpsmysterie met een besloten kring verdachten en veel gesprekken aan de theetafel. Wie de reeks in volgorde leest, merkt dat het speelveld hier breder wordt zonder dat de vertrouwde toon verandert.

Mircester, het stadje waar Agatha haar kantoor betrekt, is net als Carsely verzonnen, maar ligt in een streek die Beaton nauwkeurig beschrijft. Vanaf dit deel komen er vaste medewerkers in beeld die in de latere boeken blijven terugkeren, en verschuift het zwaartepunt van de reeks langzaam van dorpsroddel naar de zaken die het bureau binnenkrijgt. De humor blijft onveranderd.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 25,19 ↑ Terug naar de volgorde

Robert Smedley stapt het kantoor van Raisin Investigations binnen met precies het soort opdracht waar Agatha Raisin een hekel aan heeft. Hij is ervan overtuigd dat zijn vrouw hem bedriegt en wil dat bewezen zien. Echtscheidingszaken vindt Agatha vervelend en deze klant is bovendien een hoogst onaangename man, maar ze heeft een bureau met personeel en dus rekeningen, en betalende klanten wijs je niet af.

Het werk levert niets op. Mabel Smedley blijkt namelijk in alles de voorbeeldige echtgenote: jong, knap, vriendelijk en trouw vrijwilliger in de kerk. Hoe langer Agatha haar volgt, hoe minder er te vinden is. Ondertussen wordt haar aandacht opgeëist door iets heel anders. Ze stuit op het lichaam van Jessica Bradley, een vermist meisje uit de streek, en biedt in een opwelling van medemenselijkheid, en met een scherp oog voor de publiciteit die het oplevert, aan om die zaak kosteloos te onderzoeken.

Terwijl ze de twee onderzoeken naast elkaar probeert te houden, wordt de verhouding tussen beide op zijn kop gezet. Robert Smedley wordt in zijn eigen kantoor vergiftigd, met onkruidverdelger. De eerste die de politie in het vizier krijgt is zijn vrouw, die door zijn dood een vermogen erft. En dan doet Mabel iets wat Agatha niet had zien aankomen: ze huurt haar in om de echte dader te vinden. Met hulp van Sir Charles Fraith en een paar nieuwe medewerkers gaat Agatha op zoek naar wat er achter de onberispelijke gevel van het echtpaar Smedley schuilging.

Het zestiende deel over Agatha Raisin heet in de Britse edities voluit Agatha Raisin and the Perfect Paragon. Het draait om de vraag die M.C. Beaton graag stelt: wat zit er onder een reputatie? Een vrouw die door iedereen wordt geprezen is in deze reeks nooit alleen maar wat ze lijkt, en het plezier zit in de manier waarop Agatha die perfectie stukje bij beetje afpelt, zonder dat ze zelf weet waar ze uitkomt. Daarnaast is dit een van de delen waarin het detectivebureau echt als bedrijf functioneert, met personeel dat Agatha aanstuurt op haar eigen chaotische manier en met de spanning tussen wat betaalt en wat de moeite waard is. De zaak van het vermiste meisje geeft het boek een ernstiger ondertoon dan de titel doet vermoeden. Het verhaal is los van de eerdere delen te lezen.

In de reeks staat dit boek op nummer zestien, en het verscheen in 2005, dertien jaar na het eerste deel. Beaton schreef er in dat tempo bijna jaarlijks een, en dat is te merken aan de vertelstijl: korte hoofdstukken, veel dialoog en weinig omhaal. Ook hier draagt Sir Charles Fraith een flink deel van het onderzoek, met de plagerige toon die zijn gesprekken met Agatha kenmerkt.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 9,77 ↑ Terug naar de volgorde

Als James Lacey Agatha Raisin meevraagt op vakantie, naar een bestemming die hij geheim houdt omdat de plek hem dierbaar is, laat ze zich meteen meeslepen door haar eigen fantasie. Italië misschien, of iets tropisch. Haar detectivebureau loopt goed en de bijeenkomsten van de damesvereniging vullen haar avonden, maar de eenzaamheid knaagt, en dus zegt ze ja voordat ze doorvraagt.

De werkelijkheid is een vervallen badplaats aan de Engelse kust, waar James als jongen zijn zomers doorbracht. Het ooit statige hotel is smoezelig, tochtig en ijskoud, de zee is grauw en de andere gasten zijn geen van allen een aanwinst. Vooral een luidruchtig pasgetrouwd stel, meneer en mevrouw Jankers, weet Agatha binnen één maaltijd zo op de kast te jagen dat het hele restaurant meeluistert bij de ruzie die volgt.

Net wanneer Agatha en James besluiten hun verlies te nemen en naar een warmer oord te vertrekken, wordt Geraldine Jankers dood op het strand gevonden. Ze is gewurgd, en het voorwerp waarmee dat is gebeurd, is Agatha's eigen sjaal. Van een vertrek is geen sprake meer: de politie wil dat zij in de buurt blijft, en de vrouw die de dag ervoor in het openbaar met het slachtoffer overhoop lag, is meteen de meest voor de hand liggende verdachte. Om zichzelf vrij te pleiten moet Agatha uitzoeken wie de Jankers werkelijk waren, wat hen naar deze uitgewoonde badplaats bracht en welke gast in het hotel een reden had om te doden.

Het zeventiende deel van de reeks verschijnt in Britse edities als Agatha Raisin and Love, Lies and Liquor. Het speelt zich vrijwel volledig af binnen de muren van één hotel en op een verlaten boulevard, een decor dat M.C. Beaton gebruikt zoals andere schrijvers een landhuis gebruiken: een beperkt gezelschap, allemaal in dezelfde eetzaal, allemaal met iets te verbergen. De grap van het boek zit in de botsing tussen Agatha's verwachtingen en wat ze krijgt, en in de manier waarop ze haar teleurstelling op iedereen om zich heen afreageert. Daaronder ligt een serieuzer thema, namelijk wat mensen zichzelf wijsmaken om een relatie in stand te houden die allang niet meer werkt. Wie de reeks volgt, krijgt hier de verhouding tussen Agatha en James opnieuw uitvergroot; wie instapt, kan de zaak zonder voorkennis volgen.

In dit deel is het opnieuw een misgelopen vakantie die het verhaal op gang brengt, een terugkerend patroon in de reeks: zodra Agatha probeert te ontspannen, gaat het mis. Beaton schreef het boek in 2006, toen de reeks al vijftien jaar liep, en het laat zien hoe stevig haar formule tegen die tijd stond: een besloten gezelschap, een slachtoffer dat niemand mist, en een heldin die van iedereen de verkeerde dingen vraagt.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 16,00 ↑ Terug naar de volgorde

Kerstmis is het enige waar Agatha Raisin nooit cynisch over is geworden. Als kind in een achterbuurt van Birmingham droomde ze van het volmaakte kerstfeest: hulst, sneeuw buiten, binnen een tafel vol eten en mensen die blij zijn elkaar te zien. Nu, in de donkere dagen van begin december, besluit ze dat ze dat feest eindelijk zelf gaat geven, met alles erop en eraan, en met James Lacey aan tafel.

Werk genoeg is er niet om haar af te leiden. Haar detectivebureau in de Cotswolds draait uitstekend, maar het zijn opnieuw vermiste katten en weggelopen honden, en daar wordt ze gek van. Wanneer er een brief binnenkomt van een welgestelde oudere dame, mevrouw Tamworthy, die schrijft dat iemand uit haar eigen familie haar dood wil hebben voordat het jaar om is, leest Agatha hem tussen de kerstvoorbereidingen door en schuift hem terzijde.

Kort daarna is mevrouw Tamworthy dood, vergiftigd met scheerling na de thee op haar landhuis. Met een schuldgevoel dat ze slecht kan plaatsen begint Agatha alsnog aan de zaak, en ze wil hem het liefst rond hebben voor de vijfentwintigste. Het huis waarin ze terechtkomt is kil en onpersoonlijk, met familieportretten aan de muur die niet eens echte voorouders voorstellen, en de nabestaanden gedragen zich stuk voor stuk alsof ze iets af te wikkelen hebben. Ondertussen moet Agatha een jonge, opvallend knappe stagiaire begeleiden die haar vooral doet beseffen hoe oud ze zelf is, en houdt ze vol dat het kerstdiner doorgaat.

Het achttiende deel van de reeks verscheen in Britse edities als Agatha Raisin and Kissing Christmas Goodbye en is het kerstboek in de serie: sneeuw, kaarsen, een landhuis vol familieleden die elkaar niet luchten of zien, en een vergiftiging waarvan het slachtoffer zelf had aangekondigd dat ze eraan zou komen. M.C. Beaton combineert daarin twee dingen die ze goed beheerst, de warme Engelse kerstsfeer en het venijn van een familie die op een erfenis zit te wachten. Voor Agatha is het bovendien een deel over ouder worden: de komst van een jonge medewerkster maakt haar ijdelheid en onzekerheid scherper zichtbaar dan een moordzaak ooit kan. Het verhaal staat op zichzelf en is te lezen zonder de voorgaande delen.

Beaton schreef in de loop van de jaren meerdere verhalen rond de feestdagen, waaronder ook het losse korte verhaal Agatha Raisin and the Christmas Crumble, dat niet als genummerd deel van de reeks meetelt. Dit is het volwaardige kerstboek in de serie, en het combineert de gebruikelijke dorpsscènes in Carsely met een landhuis vol erfgenamen, zoals het genre dat voorschrijft. Wie de reeks op volgorde leest, vindt hier het einde van de eerste reeksfase, met een bureau dat draait, een vaste kring dorpsgenoten en een heldin die zich langzaam bij haar leeftijd moet neerleggen.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 16,00 ↑ Terug naar de volgorde

Een kerkfeest met een jamwedstrijd lijkt de onschuldigste klus die een privédetective kan aannemen. Agatha Raisin neemt hem aan omdat haar detectivebureau zo goed loopt dat ze zichzelf wat rust gunt, en omdat ze zoals gewoonlijk binnen een dag ontdekt dat ze met vrije tijd niets weet te beginnen. Als de dominee van een naburig dorp haar vraagt de publiciteit voor het jaarlijkse feest te verzorgen, hoeft hij dus niet lang aan te dringen. Dat de organisator, de knappe weduwnaar George Selby, ook nog eens precies Agatha's type is, geeft de doorslag.

Agatha doet waar ze in haar Londense pr-jaren haar geld mee verdiende en krijgt het feestterrein moeiteloos vol. Maar tussen de potten zelfgemaakte jam die bezoekers mogen proeven zit meer dan fruit en suiker: een deel ervan blijkt vergiftigd, en de vrolijke dorpsmiddag loopt uit op twee sterfgevallen. Samen met haar jonge medewerkster Toni moet Agatha uitzoeken wie er bij de jam kon komen, wat er met de opbrengst van het feest gebeurt en welke oude ruzies er in dit dorp onder de oppervlakte liggen. Ondertussen probeert ze George voor zich te winnen, terwijl steeds duidelijker wordt dat ook hij het een en ander liever niet bespreekt.

Zoals altijd bij M.C. Beaton ligt de nadruk net zo veel op de omgangsvormen van een Engels dorp als op de moord zelf. Agatha is geen bescheiden speurder: ze is direct, ijdel, ongeduldig en volstrekt niet van plan om haar mening in te slikken. Ze rookt te veel, eet haar maaltijden uit de magnetron en drijft de politie tot wanhoop door onderzoek te doen waar ze niets te zoeken heeft. Juist die botheid maakt haar bruikbaar, want in een gemeenschap waar iedereen elkaar spaart, is de nieuwkomer uit Londen de enige die de vervelende vraag hardop stelt.

Rond haar staat de vaste bezetting van de reeks: de vriendelijke domineesvrouw mevrouw Bloxby, die Agatha's scherpe kantjes verdraagt, en het handjevol medewerkers van haar bureau in Mircester, dat naast echtscheidingen en zoekgeraakte huisdieren nu een gifzaak op het bord krijgt. De dorpen in de Cotswolds zijn verzonnen, maar de sfeer van kerkbestuur, dorpswinkel en jaarlijkse fancy fair is herkenbaar en wordt met veel plezier op de hak genomen.

Dit negentiende deel is een cosy mystery in de zuiverste vorm: een besloten decor, een handvol verdachten die elkaar al jaren kennen, een detective die vooral op karakter en toeval vooruitkomt, en geen enkel spoor van grimmigheid. Het boek is los te lezen, al maakt de publicatievolgorde de kleine verschuivingen in Agatha's privéleven begrijpelijker. Wie graag ziet hoe zelfgenoegzaam dorpsfatsoen langzaam scheuren vertoont, krijgt hier een zaak waarin het gevaar letterlijk op het proeftafeltje staat.

Het boek verscheen in 2008, in Groot-Brittannië bij Constable en in de Verenigde Staten bij St. Martin's Press. Carsely en Mircester zijn verzonnen plaatsen, maar Beaton laat Agatha geregeld echte plaatsen in de Cotswolds aandoen, zoals Evesham, Moreton-in-Marsh en Stow-on-the-Wold, en dat geeft de reeks haar sterke gevoel voor streek en landschap.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 8,86 ↑ Terug naar de volgorde

Er zijn uitnodigingen die je liever niet ontvangt. Agatha Raisin krijgt er een voor de bruiloft van James Lacey, haar buurman in Carsely en de man met wie haar verhouding al jaren ingewikkeld is. Zijn aanstaande is jong en mooi, de toon van de uitnodiging is vriendelijk, en Agatha is vastbesloten om te laten zien dat het haar koud laat. Op het verlovingsfeest maakt ze kennis met Sylvan, een charmante Fransman, en ze besluit ter plekke dat zij nu verliefd is op hem. Voor de zekerheid boekt ze ook nog een reis naar Istanbul.

Die vakantie pakt ongelukkig uit. Agatha loopt het bruidspaar in spe niet één maar twee keer tegen het lijf, wat James definitief overtuigt dat ze hem achtervolgt. En als de bruid op haar trouwdag wordt vermoord, staat Agatha bovenaan het lijstje van mensen met een motief. De situatie draait vervolgens volledig om wanneer de moeder van de bruid haar detectivebureau inschakelt om de dood van haar dochter uit te zoeken. Agatha onderzoekt dus een moord waarvan ze zelf wordt verdacht, in een kring van mensen die haar liever kwijt dan rijk zijn, terwijl de Fransman zijn avances halsstarrig voortzet en zij ze maar half afweert.

M.C. Beaton laat haar hoofdpersoon hier doen wat ze het beste kan en het slechtste verdraagt: doorvragen over een familie die alles achter gesloten deuren houdt. Agatha is een voormalige pr-vrouw uit Londen die op middelbare leeftijd naar de Cotswolds verhuisde, een vrouw die haar leeftijd hardnekkig verzwijgt, zich te chic kleedt voor een dorp en van elke afwijzing een kwestie van eer maakt. Dat maakt haar in dit deel kwetsbaarder dan gewoonlijk, want het onderzoek raakt onvermijdelijk aan haar eigen gekwetste trots.

Om haar heen staan de vaste figuren van de reeks: de medewerkers van haar bureau in het stadje Mircester, de politieman Bill Wong die haar bemoeizucht met gelatenheid ondergaat, en mevrouw Bloxby, de domineesvrouw die als enige weet hoe ze Agatha moet kalmeren. De jacht op de dader voert van een Engels dorp naar een grote stad en weer terug, en de sfeer blijft daarbij licht: veel spot met stand, geld en huwelijksetiquette, weinig bloed.

Dit twintigste deel is een van de persoonlijkste zaken uit de reeks, omdat Agatha's nieuwsgierigheid en haar jaloezie voortdurend dezelfde kant op wijzen en zij zelf niet meer weet welke van de twee haar drijft. Ook los te lezen, al is de verhouding met James voor wie de delen op volgorde leest een extra laag. Wie de reeks kent om haar mengeling van dorpsroddel, mislukte romances en degelijk speurwerk, krijgt hier alle drie in ruime mate.

Achter het pseudoniem M.C. Beaton ging de Schotse schrijfster Marion Chesney schuil, die eerder vooral historische romans publiceerde en in 1992 met Agatha Raisin and the Quiche of Death aan deze reeks begon. Vanaf dat eerste deel verscheen er vrijwel elk jaar een nieuwe zaak; dit twintigste deel kwam uit in 2009.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 5,17 ↑ Terug naar de volgorde

Carsely is trots op zijn ouderwetse kerstfeesten, maar dit jaar dreigt er van de traditie weinig over te blijven. John Sunday, ambtenaar bij de dienst voor gezondheid en veiligheid in de Cotswolds, heeft uitgerekend december uitgekozen om de regels eindelijk eens streng toe te passen. De dorpswinkel mag zijn houten schappen niet houden, want iemand zou een splinter kunnen oplopen. De school moet 's nachts de lichten laten branden, zodat inbrekers niet in het donker struikelen. Kinderen krijgen te horen dat ze op het schoolplein niet met speelgoedbankbiljetten mogen spelen omdat het om vals geld zou gaan.

Als Sunday vervolgens ook nog verbiedt dat er een kerstboom op de kerktoren wordt gezet, is de maat vol. Kort voor kerst zit Agatha Raisin een vergadering van de dames van Carsely uit te zitten in de pastorie, met een kop thee en grote moeite om wakker te blijven, wanneer een gil buiten iedereen de tuin in jaagt. Daar ligt Sunday tussen de petunia's, en hij is dood. Het probleem voor Agatha is niet dat er geen verdachten zijn, maar dat er te veel zijn: half het dorp heeft de afgelopen weken hardop gezegd dat het zo niet langer ging.

M.C. Beaton gebruikt de zaak om te spotten met regelzucht, vergadercultuur en het soort ambtenaar dat zijn bevoegdheid verwart met een roeping. Agatha, ooit een succesvolle pr-vrouw in Londen en nu eigenaar van een detectivebureau in het nabije Mircester, is zelf allesbehalve een liefhebber van verplichte kerstgezelligheid, maar ze kan geen onopgelost sterfgeval in haar eigen dorp laten liggen. Ze werkt zich door een berg klachtenbrieven, oude ruzies en dorpsgenoten die alles net iets anders vertellen dan hun buurvrouw.

De reeks dankt haar aantrekkingskracht aan de hoofdpersoon: Agatha is bot, ijdel en jaloers, ze rookt te veel, ze zegt precies wat anderen niet durven en ze heeft een talent om mensen tegen zich in het harnas te jagen. Tegelijk is ze loyaal aan het handjevol mensen dat haar verdraagt, zoals domineesvrouw mevrouw Bloxby en de politieman Bill Wong, die haar inmenging met een mengeling van vriendschap en berusting ondergaat.

Dit eenentwintigste deel speelt zich grotendeels af in de winter, in het soort besneeuwd Cotswoldsdorp dat op een ansichtkaart zou passen als er niet zo veel wrok onder lag. De toon blijft licht en de humor droog; het geweld blijft op afstand en de nadruk ligt op wie wat wanneer zei. Het boek is zelfstandig te lezen en vormt binnen de reeks een van de uitgesproken kerstverhalen, waarin een dorp dat zich bekneld voelt eindelijk terugslaat.

Opvallend aan de reeks is dat de titels vanaf het zestiende deel niet langer beginnen met 'Agatha Raisin and the...'; sindsdien draagt het boek een eigen titel en staat de reeksnaam als ondertitel op het omslag. Dit deel uit 2010 is daar een voorbeeld van en werd in Groot-Brittannië uitgegeven door Constable.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 8,50 ↑ Terug naar de volgorde

Winter Parva, het dorp naast Carsely, luidt het winterseizoen in met een feestelijk spit met een geroosterd varken. Agatha Raisin is erbij, samen met Toni, haar jonge medewerkster die ze net zo vaak bewondert als benijdt. De sfeer is uitgelaten tot het moment waarop het varken naar de gloeiende houtskool wordt gedragen en de omstanders zien dat er iets grondig mis is met wat daar aan het spit hangt.

Het blijkt om Gary Beech te gaan, een politieman die in Winter Parva bij vrijwel niemand geliefd was. Agatha is aanvankelijk van plan de zaak netjes aan de politie over te laten. Dat voornemen houdt precies zolang stand tot ze hoort dat de ex-vrouw van het slachtoffer juist Toni heeft ingehuurd om de zaak uit te zoeken. Agatha kan slecht tegen concurrentie, al helemaal van iemand die voor haar eigen bureau werkt, en stort zich alsnog op het onderzoek. Wat volgt is een speurtocht langs mensen die allemaal een reden hadden om de agent te haten, en langs collega's die liever niet vertellen hoe hij zijn werk deed.

De reeks van M.C. Beaton draait om een vrouw die op middelbare leeftijd haar Londense pr-bureau verkocht, naar de Cotswolds verhuisde en daar tot haar eigen verbazing een tweede loopbaan als privédetective begon. Agatha is direct, ijdel en volstrekt niet diplomatiek; ze lost zaken op door te blijven doorvragen waar anderen uit beleefdheid stoppen, en door een portie geluk dat de politie haar niet gunt. In dit deel komt daar een thema bij dat door de hele reeks loopt: haar rivaliteit met de jongere, mooiere Toni, die ze zelf heeft opgeleid en die ze tegelijk niet kan uitstaan zodra ze te goed presteert.

Rond het onderzoek staan de vertrouwde figuren: de medewerkers van het bureau in Mircester, de politieman Bill Wong, en mevrouw Bloxby uit de pastorie, bij wie Agatha haar hart lucht. Het decor is dat van een Engelse winter in de Cotswolds, met dorpsfeesten, kroegen, oude vetes en een gemeenschap die naar buiten toe eensgezind is en binnenskamers verdeeld.

Dit tweeëntwintigste deel heeft een opzet die typerend is voor de reeks: een macaber begin in een volstrekt onschuldig decor, gevolgd door een onderzoek waarin de spot met dorpspolitiek belangrijker is dan de gruwel. De humor is droog, het geweld blijft grotendeels buiten beeld en de zaak blijft leesbaar zonder de voorgaande delen. Voor wie de volgorde aanhoudt, valt vooral op hoezeer Agatha's professionele trots en haar persoonlijke onzekerheid hier door elkaar lopen.

De reeks kreeg naast boeken ook andere vormen: op BBC Radio 4 werd Agatha Raisin vertolkt door Penelope Keith. Dit deel verscheen in 2011 en laat in de omgang tussen Agatha en haar personeel goed zien hoe het detectivebureau in de loop van de reeks een vaste plek in de verhalen heeft gekregen.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 12,00 ↑ Terug naar de volgorde

Agatha Raisin is weer verliefd, en zoals gewoonlijk met meer overtuiging dan verstand. Het voorwerp van haar aandacht is George Marston, de tuinman die in de omgeving van Carsely werkt en op wie ze bepaald niet de enige vrouw is die een oogje heeft. Om hem voor zich te winnen zet Agatha haar oude pr-reflexen in: ze organiseert een liefdadigheidsbal in het stadje en betaalt de rekening zelf, alleen maar om de kans te hebben één keer met hem te dansen.

George komt niet opdagen. Agatha gaat hem zoeken en vindt hem: hij is vermoord, gebeten door een giftige slang en verborgen in een composthoop. Wat begon als een kinderlijk verliefdheidsproject wordt daarmee een zaak voor haar detectivebureau. Al snel blijkt dat de tuinman een aanzienlijk drukker liefdesleven leidde dan Agatha zich had voorgesteld, en dat verschillende vrouwen in de dorpen eromheen iets over hem weten wat ze liever voor zich houden. Als ze George dan toch niet kan krijgen, geeft het Agatha een zeker genoegen om precies die vrouwen aan de tand te voelen.

De aanpak van M.C. Beaton is hier weer die van de klassieke cosy mystery: een kleine kring verdachten die elkaar allemaal kennen, veel gesprekken aan keukentafels en in kroegen, en een detective die vooral vooruitkomt doordat ze te opdringerig is om afgewimpeld te worden. Agatha, ooit eigenaar van een pr-bureau in Londen, is geen beroepsspeurder in hart en nieren maar een vrouw die haar energie kwijt moet. Ze is ijdel, ongeduldig en pijnlijk eerlijk over haar eigen tekortkomingen, wat haar juist sympathiek maakt.

Rondom haar werken de vaste medewerkers van het bureau in Mircester mee aan de zaak, en op de achtergrond staan de politieman Bill Wong en mevrouw Bloxby, de domineesvrouw die Agatha's romantische veldtochten met eindeloos geduld aanhoort. Het decor is opnieuw de Cotswolds, met tuinen, dorpsfeesten en huizen waar men de gordijnen dichthoudt zodra er vragen worden gesteld.

Dit drieëntwintigste deel is een van de meest expliciet komische uit de reeks, omdat Agatha's jaloezie en haar onderzoeksdrift hier volledig samenvallen: elke verdachte is tegelijk een rivale. Tegelijk laat het boek zien hoe onbarmhartig een dorp kan zijn tegenover een vrouw die zich openlijk belachelijk maakt. Het verhaal is los te lezen; de titel speelt met het sissende gerucht dat door de dorpen gaat en met de slang die de zaak zijn ongewone karakter geeft.

Het boek kwam uit in 2012. Kort daarna kreeg de reeks een televisiebewerking waarin Ashley Jensen de hoofdrol speelt; de pilot werd in december 2014 uitgezonden en vanaf 2016 volgde een volledige serie. De Agatha van het scherm is merkbaar zachter en kwetsbaarder dan die van de boeken, die vooral van haar botheid leeft.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 12,00 ↑ Terug naar de volgorde

Gloria French komt van buiten en wordt in het Cotswoldsdorp Piddlebury met open armen ontvangen. Ze zamelt geld in voor de kerk, ze zorgt voor de ouderen en ze is overal waar hulp nodig is. Er is één gewoonte die haar minder geliefd maakt: ze leent voortdurend spullen van dorpsgenoten en geeft ze nooit terug. Als ze dood wordt aangetroffen, vergiftigd door een fles vlierbessenwijn, is het verdriet in Piddlebury dan ook opvallend gematigd.

Gemeenteraadslid Jerry Tarrant schakelt Agatha Raisin in om de moordenaar te vinden. Dat blijkt lastiger dan het klinkt, want Piddlebury is een gesloten, onaangenaam dorp waar de bewoners hun eigen oordeel al hebben geveld en er niets voor voelen om een privédetective uit Mircester verder te helpen. Deuren gaan niet open, gesprekken lopen dood en de weinigen die praten vertellen vooral wat hun buren zouden moeten horen. Naarmate Agatha dieper graaft in de geschiedenis van het dorp en in de vraag waarom een nieuwkomer zo snel zo veel wist, wordt duidelijk dat haar nieuwsgierigheid iemand ernstig in de weg zit.

M.C. Beaton schreef met Agatha Raisin een hoofdpersoon die haaks staat op de vriendelijke amateurspeurder: Agatha is bot, ijdel en snel beledigd, ze verkocht ooit haar succesvolle pr-bureau in Londen om in de Cotswolds te gaan wonen en houdt sindsdien een detectivebureau draaiende met een klein, loyaal team. Ze heeft geen geduld met dorpsgebruiken en juist daardoor ziet ze wat insiders wegwuiven. In dit deel wordt ze bovendien geplaagd door privézorgen die haar concentratie niet ten goede komen, iets wat in de reeks vaker gebeurt en wat haar menselijker maakt dan haar bravoure doet vermoeden.

De vaste kring is aanwezig: de medewerkers van het bureau, de politieman Bill Wong en mevrouw Bloxby, de domineesvrouw uit Carsely bij wie Agatha haar frustraties kwijt kan. Het verhaal speelt zich grotendeels af in één dorp, wat de zaak de benauwde sfeer geeft van een gemeenschap die liever met een moordenaar leeft dan met een buitenstaander die vragen stelt.

Dit vierentwintigste deel is een klassieke vergiftigingszaak met een sterk sociaal motief: de vraag is niet alleen wie de wijn heeft aangeraakt, maar ook waarom een vrouw die alleen maar goed deed zo grondig werd gehaat. De toon blijft licht en spottend, het tempo is hoog en het boek is zonder voorkennis van de reeks te lezen.

Dit deel verscheen in 2013. Een eigenaardigheid van de reeks is dat de verhalen keurig meebewegen met hun eigen tijd, terwijl Agatha zelf hardnekkig begin vijftig blijft; in het eerste boek uit 1992 is ze drieënvijftig en daar houdt ze het bij. Dat geeft de delen onderling een prettige vrijheid.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 6,80 ↑ Terug naar de volgorde

Een amateurtoneelvereniging die met kerst een pantomime opvoert: Agatha Raisin kan zich weinig bedenken wat haar minder aanspreekt. Toch zit ze in de zaal, omdat mevrouw Bloxby, de domineesvrouw van Carsely, haar heeft overgehaald het plaatselijke gezelschap te steunen. Op het toneel wordt Babes in the Wood gespeeld, met de dorpsbakker in de rol van de reus die met veel misbaar dreigt dat hij het bloed van een Engelsman ruikt. Dan gaat er een valluik open, klinkt er een schreeuw, en blijft het stil.

Wat het publiek voor een effect houdt, blijkt een moord. Agatha zet haar team van het detectivebureau in Mircester op de zaak en ontdekt dat een amateurgezelschap minstens zo veel rivaliteit, gekwetste trots en oude rekeningen herbergt als een beroepstheater. Wie kreeg welke rol niet, wie had toegang tot het toneel, en wat had een bakker misdaan dat iemand zo'n gruwelijke enscenering waard vond? Hoe verder Agatha en haar medewerkers komen, hoe meer weerstand ze oproepen, en hoe dichter ze in de buurt komen van iemand die niet van plan is zich te laten ontmaskeren.

De titel verwijst naar het rijmpje dat de reus in de Engelse pantomimetraditie opdreunt, en het boek maakt van die traditie dankbaar gebruik: kostuums, valluiken, dubbelrollen en een publiek dat hoort mee te roepen. M.C. Beaton zet die vertrouwde kerstvorm tegenover een grimmig misdrijf, zonder dat de toon ooit zwaar wordt. De reeks blijft een cosy mystery: het geweld staat aan het begin, daarna gaat het vooral over mensen die elkaar al veel te lang kennen.

Agatha zelf is een voormalige pr-vrouw uit Londen die op middelbare leeftijd naar de Cotswolds verhuisde en daar haar eigen bureau begon. Ze is ijdel, ongeduldig en zelden tactvol, ze heeft weinig op met dorpsverplichtingen en nog minder met mensen die haar tegenspreken, maar ze geeft niet op zolang een zaak onopgelost is. Haar vaste medewerkers, de politieman Bill Wong en de eeuwig geduldige mevrouw Bloxby vormen de kring waarbinnen ze functioneert.

Dit vijfentwintigste deel is een van de meest theatrale uit de reeks, met een decor waarin iedereen letterlijk een rol speelt en het onderscheid tussen doen alsof en menens lange tijd onduidelijk blijft. Het boek is los van de andere delen te lezen en geeft een goed beeld van waar de reeks om draait: dorpsfatsoen, spotlust en een speurder die haar zaken oplost door onaangenaam genoeg te zijn om antwoord te krijgen.

Rond Agatha werkt in deze jaren een vast team: Toni Gilmour, de jonge speurneus over wie Agatha net zo vaak jaloers is als trots, de fotograferende Phil Marshall, de oud-politieman Patrick Mulligan met zijn contacten bij het korps, en secretaresse mevrouw Freedman. Het boek verscheen in 2014.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 6,88 ↑ Terug naar de volgorde

Er komt een therapeute in Carsely wonen, en Agatha Raisin heeft binnen een week een grondige hekel aan haar. Jill Davent bemoeit zich met James Lacey, Agatha's buurman en de man over wie zij zelf nooit is uitgedacht, en ze heeft bovendien uitgezocht hoe armoedig Agatha's jeugd werkelijk was, een verleden dat Agatha al haar hele volwassen leven zorgvuldig wegpoetst. Alsof dat nog niet genoeg is, behandelt Jill ook een vrouw uit een naburig dorp die Agatha om heel andere redenen niet vertrouwt.

Een hekel die je deelt, wordt vanzelf groter. Naarmate de omgang tussen James en Jill hartelijker wordt, doet Agatha meer moeite om alles over de therapeute boven tafel te krijgen, en ze doet dat allesbehalve discreet. Als Jill korte tijd later gewurgd in haar praktijkruimte wordt gevonden, is Agatha's openlijke vijandschap opeens geen onschuldige kwestie meer. Ze is verdachte in een moordzaak in haar eigen dorp en zal haar naam moeten zuiveren met de enige methode die ze kent: zelf uitzoeken wat er is gebeurd, ook als de politie haar daar liever buiten houdt.

M.C. Beaton laat haar hoofdpersoon hier ongemakkelijk dicht bij zichzelf komen. Agatha is een vrouw die haar succes volledig zelf heeft opgebouwd, van een armoedige jeugd via een secretaressebaan naar een eigen pr-bureau in Londen, en die daarna op middelbare leeftijd naar de Cotswolds vertrok. Dat ze op haar verleden wordt aangesproken raakt haar harder dan welke belediging ook, en dat maakt haar in dit deel roekelozer dan gewoonlijk.

Rond haar staat de vaste bezetting: de medewerkers van haar bureau in Mircester, die het onderzoek deels van haar moeten overnemen zolang zij zelf in beeld is, de politieman Bill Wong, en mevrouw Bloxby uit de pastorie, die als enige de moed heeft Agatha te vertellen wanneer ze te ver gaat. Het decor is opnieuw het kleine Carsely, waar een moord op korte afstand van haar eigen voordeur plaatsvindt en het dorp met veel plezier over haar praat.

Dit zesentwintigste deel is scherper van toon dan sommige eerdere zaken, omdat de spot zich hier richt op zelfbenoemde zielenknijpers en op de vraag hoeveel iemand van je mag weten. Tegelijk blijft het een cosy mystery: geen expliciet geweld, wel veel roddel, jaloezie en dorpspolitiek. Het boek is zelfstandig te lezen, al herkennen vaste lezers hoeveel van Agatha's oude wonden hier worden opengelegd.

Thuis in haar cottage in Carsely zijn er twee katten, Hodge en Boswell, en is er Doris Simpson, de werkster die in de loop van de reeks een van Agatha's weinige echte vriendinnen is geworden. Dit deel verscheen in 2015 en speelt zich meer dan de meeste andere in Agatha's eigen straat af.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 15,45 ↑ Terug naar de volgorde

Volkstuinen zijn zelden het toneel van een oorlog, maar in Carsely komt het er dicht bij. Lord Bellington, de grootste landeigenaar van de omgeving, heeft aangekondigd dat hij de tuintjes wil verkopen om er woningen te laten bouwen. Als hij kort daarna dood wordt gevonden, vergiftigd met antivries, treurt niemand hardop. Agatha Raisin heeft met tuinieren niets: ze bekijkt de keurige perceeltjes op een zomerse dag, ziet mensen van alle leeftijden in de aarde wroeten en concludeert dat vuile handen niets voor haar zijn.

Op datzelfde terrein hebben drie oudere nieuwkomers, Harry Perry, Bunty Daventry en Josephine Merriweather, net een verwaarloosd stuk grond overgenomen. Als Harry met zijn spade door het onkruid gaat, stuit hij op iets hards, en even later staat hij te schreeuwen. Onder de grond ligt Peta Currie, een vrouw die pas kort in het dorp woonde, knap was en bij de mannelijke dorpsbewoners bijzonder in de smaak viel. Wanneer de zoon van Lord Bellington Agatha vervolgens opdracht geeft om zelf te gaan spitten in de zaken van zijn vader, komt ze terecht in een web van burenruzies, jaloezie en geschillen over grond waarin de nette moestuintjes vooral slagvelden blijken.

M.C. Beaton gebruikt het volkstuincomplex als een miniatuurversie van het Engelse dorp: iedereen heeft een eigen strookje, iedereen let op dat van de buurman, en wie de regels overtreedt kan op jarenlange vijandschap rekenen. Agatha, ooit eigenaar van een pr-bureau in Londen en nu van een detectivebureau in Mircester, is precies het type dat zo'n gemeenschap opschudt. Ze is ijdel, direct en volstrekt niet geïnteresseerd in de vraag of haar vragen gepast zijn, en juist daarom komt ze verder dan de politie, die zich aan de vormen houdt.

Haar vaste medewerkers doen het routinewerk, de politieman Bill Wong houdt haar met moeite binnen de perken en mevrouw Bloxby, de domineesvrouw, is opnieuw de enige bij wie Agatha haar twijfels durft uit te spreken. Daarnaast loopt zoals gewoonlijk een romantische zijlijn mee, die met evenveel zelfspot als hoop wordt beschreven.

Dit zevenentwintigste deel is een zomerse zaak met twee doden, veel verdachten en een motief dat alles met geld en grond te maken heeft. De toon is licht, de spot met lokale machtsverhoudingen is duidelijk en het geweld blijft buiten beeld. Het boek is los te lezen en laat goed zien waarom de reeks tot de bekendste Engelse cosy mysteries hoort: een klein decor, herkenbare ergernissen en een detective die ze allemaal hardop uitspreekt.

Het boek verscheen in 2016 bij Constable. De reeks was op dat moment al ruim twintig jaar oud en met miljoenen verkochte exemplaren een van de bekendste Engelse cosy-mysteryreeksen, met een vaste jaarlijkse verschijning in het najaar en een publiek dat zowel om de misdaad als om de dorpspolitiek komt.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 15,45 ↑ Terug naar de volgorde

Mist boven de Cotswolds is normaal, maar wat Rory en Molly Harris op hun weg naar huis zien is dat niet. De nieuwe dominee van Sumpton Harcourt en zijn vrouw rijden 's avonds terug van een etentje wanneer ze abrupt moeten remmen: in het licht van de koplampen hangt een lichaam aan een door de bliksem getroffen boom aan de rand van het dorp. Het slachtoffer is Margaret Darby, een oudere ongetrouwde vrouw uit de parochie, en het is geen zelfdoding. De dorpsbewoners begrijpen er niets van, want wie zou een vrouw als zij iets willen aandoen?

Agatha Raisin neemt de zaak met zichtbaar plezier aan. Haar detectivebureau in Mircester heeft het de laatste tijd vooral moeten doen met verdwenen katten en echtscheidingen, en een raadselachtige moord is precies de opwinding die ze mist. Sumpton Harcourt blijkt echter een afgelegen en ronduit onvriendelijk dorp, waar elk antwoord twee nieuwe vragen oplevert. Wanneer er nog twee doden vallen, staat niet alleen Agatha's reputatie op het spel maar ook haar veiligheid. Dat er in het dorp een heksenkring actief is, maakt de sfeer er niet geruststellender op.

M.C. Beaton combineert in dit deel het vertrouwde recept van de reeks, spot met dorpsverhoudingen en een hoofdpersoon die geen enkele sociale rem kent, met een decor dat donkerder is dan gebruikelijk. Agatha is een voormalige pr-vrouw uit Londen die op middelbare leeftijd in Carsely ging wonen, en ze is bepaald geen liefhebber van bijgeloof, maar ze merkt dat de angst in dit dorp echt is en dat mensen daardoor zwijgen. Haar bluf helpt daar niet altijd tegen.

De vaste kring van de reeks doet mee: de medewerkers van haar bureau, de politieman Bill Wong en mevrouw Bloxby, de domineesvrouw van Carsely, die het gezonde tegenwicht vormt voor Agatha's koppigheid. Zoals altijd loopt er ook een privélijn mee, waarin Agatha zichzelf met evenveel hardnekkigheid als pech in romantische complicaties werkt.

Dit achtentwintigste deel hoort tot de meest sfeervolle van de reeks, met mist, een kaal landschap en een gemeenschap die zich van de buitenwereld heeft afgesloten. Het blijft een cosy mystery: het bovennatuurlijke wordt vooral gebruikt als achtergrondgeluid, terwijl de oplossing bij mensen en hun motieven ligt. Het boek is zonder kennis van de eerdere delen te volgen, en geeft een goede indruk van de manier waarop Agatha zich door een dorp heen werkt dat haar liever kwijt is.

Dit deel uit 2017 speelt in Sumpton Harcourt, een van de vele verzonnen dorpen die Beaton rond Carsely bedacht. De televisieserie met Ashley Jensen liep in deze periode ook door, al wijken de verhalen daar flink af van de boeken en is de vaste bezetting rond Agatha op het scherm sterker als groep neergezet.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 9,50 ↑ Terug naar de volgorde

De klokken van de St. Ethelred zijn de trots van Thirk Magna, en de klokkenluiders zijn dat zelf ook. Vooral de tweelingzussen Mavis en Millicent Dupin beschouwen het luiden als hun persoonlijke domein. Wanneer een bezoek van de bisschop wordt aangekondigd en er een speciaal stuk voor die gelegenheid wordt ingestudeerd, raken de zussen zo opgewonden dat ze de rest van de groep tot wanhoop drijven met repetitie na repetitie. Joseph Kennell, een gepensioneerde advocaat, roept op zeker moment hardop dat hij zin heeft om ze allebei te vermoorden.

Een uitspraak in het heetst van de ergernis krijgt een heel ander gewicht wanneer er kort daarna 's nachts in het huis van de zussen wordt ingebroken en Millicent dood wordt aangetroffen, gedood met een hamer. De verdenking valt vrijwel meteen op de advocaat, en het is aan Agatha Raisin en haar detectivebureau om uit te zoeken of die voor de hand liggende conclusie ook de juiste is. Ze belandt in een wereld van klokkenluiders, kerkbestuur en dorpshiërarchie, waar de rangorde eeuwenoud is en nieuwkomers weinig te zeggen hebben.

Agatha is voor dat soort gemeenschappen bij uitstek het verkeerde bezoek, en precies daarom bruikbaar. Ze verkocht ooit haar pr-bureau in Londen, verhuisde naar het Cotswoldsdorp Carsely en begon daar een tweede loopbaan als privédetective. Ze is ijdel, kortaf, snel verveeld en volstrekt niet onder de indruk van kerkelijke plichtplegingen. Haar medewerkers doen het geduldige werk, terwijl zij de deuren opengooit die anderen dicht zouden laten.

Om haar heen staan de vertrouwde figuren van de reeks: de politieman Bill Wong, die haar bemoeienis met gelatenheid ondergaat, en mevrouw Bloxby, de domineesvrouw die de kerkelijke wereld van binnenuit kent en daardoor meer begrijpt van de verhoudingen in Thirk Magna dan Agatha zelf. Daarnaast loopt er zoals altijd een privélijn mee waarin Agatha's romantische aspiraties haar oordeel vertroebelen.

Dit negenentwintigste deel draait om een detail dat de meeste lezers niet kennen, de strikte regels en de sterke sociale controle rond het Engelse klokkenluiden, en M.C. Beaton haalt daar zowel humor als motief uit. De opzet is die van een klassieke dorpsmysterie: een beperkte kring, een vanzelfsprekende verdachte, en een detective die het te makkelijk vindt gaan. Geweld blijft buiten beeld, de toon is droog en licht, en het boek is los van de reeks te lezen, al zijn de verhoudingen tussen de vaste personages voor trouwe lezers een extra laag.

Bill Wong, die ook in deze zaak op de achtergrond meedoet, is sinds het eerste deel Agatha's oudste vriend in de streek: hij was de eerste die haar na haar verhuizing uit Londen aansprak en werkt als politieman in Mircester. Het boek verscheen in 2018.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 9,00 ↑ Terug naar de volgorde

Wie langs de kant van de weg een afgerukt been in een heg vindt, denkt niet meteen aan een misverstand. Agatha Raisin ook niet, en ze gaat ervan uit dat haar een bijzonder gruwelijke moordzaak wacht. Schijn bedriegt, en de werkelijke opdracht die ze kort daarna aanneemt ziet er op papier veel saaier uit: bedrijfsspionage bij een fabriek in de omgeving. Op die fabriek blijkt echter vrijwel niets te zijn wat het lijkt, en het onderzoek naar gelekte informatie verandert in een moordonderzoek.

Daarnaast is er een ezel. Het chagrijnige dier bezorgt Agatha eerst landelijke bekendheid en daarna precies het soort publieke spot waar ze het slechtst tegen kan, wat haar toch al niet eenvoudige positie in de zaak verder bemoeilijkt. Alsof dat nog niet genoeg is, worstelt ze met haar gevoelens voor Sir Charles Fraith, de vriend en af en toe minnaar wiens aanwezigheid ze net zo vaak verwenst als verlangt. Wanneer er zicht komt op een verklaring voor de dode bij de fabriek, loopt Agatha zelf ernstig gevaar.

De uitgever presenteerde dit deel als het dertigste avontuur van Agatha Raisin, en het is tegelijk het laatste dat M.C. Beaton volledig zelf schreef; zij overleed eind 2019. Het boek laat goed zien wat de reeks al die delen lang bijeenhield: een hoofdpersoon die ooit een succesvol pr-bureau in Londen leidde, op middelbare leeftijd naar de Cotswolds verhuisde en daar een detectivebureau begon, en die haar zaken oplost door onbeschoft, koppig en soms ronduit belachelijk te zijn.

Om haar heen werkt het vaste team uit Mircester, met medewerkers die het speurwerk doen waar Agatha het geduld niet voor heeft. Op de achtergrond staan de politieman Bill Wong en mevrouw Bloxby uit de pastorie van Carsely, die Agatha's verhalen aanhoort zonder haar te veroordelen. Het decor wisselt tussen het dorp, het bedrijfsleven en de Engelse pers, waardoor deze zaak een bredere blik heeft dan de puur landelijke delen.

Het verhaal combineert een luchtige toon met een onderzoek dat serieuzer wordt naarmate het vordert, en met een persoonlijke lijn die voor Agatha ongemakkelijker is dan alle bedreigingen bij elkaar. Het boek is zelfstandig te lezen, al voegt kennis van haar jarenlange verhouding met Sir Charles voor vaste lezers duidelijk iets toe. Wie de reeks volgt, herkent de vertrouwde mengeling van dorpshumor, zelfspot en degelijk speurwerk.

M.C. Beaton schreef naast Agatha Raisin nog een lange, bekende misdaadreeks, rond de Schotse dorpspolitieman Hamish Macbeth. Ze overleed op 30 of 31 december 2019 op drieëntachtigjarige leeftijd in Gloucester; haar uitgever meldde dat ze tot kort voor haar ziekte aan nieuw werk voor beide reeksen had gewerkt. Dit deel kwam uit in 2019.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 9,00 ↑ Terug naar de volgorde

Een society-bruiloft, een gemaskerd bal en de wereld van het internationale springconcours: Agatha Raisin komt in dit deel terecht tussen mensen met paarden, geld en uitstekende advocaten. De aanleiding is allesbehalve feestelijk, want Sir Charles Fraith wordt beschuldigd van moord, en Agatha zelf wordt genoemd als zijn medeplichtige. Daarmee onderzoekt ze niet alleen de zaak van een vriend, maar ook haar eigen naam.

De kring waarin ze moet rondvragen is gesloten en welgesteld. Ruiters zijn glamoureus, paarden zijn kostbaar en achter de schermen lopen belangen door elkaar die niemand hardop benoemt. De lijst met mensen die iets te winnen hadden bij de dood van het slachtoffer wordt bij elke stap langer. Wanneer er bovendien bewijs opduikt dat Sir Charles definitief lijkt te belasten, staat er veel meer op het spel dan zijn reputatie: hij kan zijn landgoed, zijn familiehuis en zijn vrijheid verliezen. En alsof Agatha's leven nog niet ingewikkeld genoeg is, duikt ook James Lacey weer op in Carsely.

Dit eenendertigste deel is het eerste dat na het overlijden van M.C. Beaton verscheen. Zij stierf eind december 2019; haar vriend R.W. Green werkte het boek af en schreef daarna de volgende delen, die steeds op naam van M.C. Beaton met R.W. Green verschijnen. De opzet, de humor en de stem van Agatha zijn daarbij bewust in stand gehouden: een voormalige Londense pr-vrouw van middelbare leeftijd, verhuisd naar de Cotswolds, eigenaar van een klein detectivebureau in Mircester, direct tot op het botte af en met een onfeilbaar talent om verliefd te worden op de verkeerde man.

Het vaste gezelschap is opnieuw van de partij: de medewerkers van het bureau, de politieman Bill Wong en mevrouw Bloxby uit de pastorie. Nieuw is vooral het decor, dat Agatha ver buiten de dorpswinkel en de kerkbazaar brengt, naar landgoederen, feesten en manegeterreinen waar zij zich voortdurend afvraagt of ze wel duur genoeg gekleed is.

Voor de reeks is dit een zaak met hogere inzet dan gebruikelijk, omdat een van de vaste personages zelf in het beklaagdenbankje staat en Agatha daardoor niet op afstand kan blijven. De toon blijft die van de cosy mystery: veel spot met stand en rijkdom, geen expliciet geweld, een tempo dat vooruit wordt gedreven door gesprekken en misverstanden. Het boek laat zich los van de eerdere delen lezen, al krijgt de vriendschap tussen Agatha en Sir Charles hier een lading die vaste lezers beter zullen aanvoelen.

Sir Charles Fraith is sinds de vroege delen een terugkerende figuur: een landedelman die berucht is om zijn zuinigheid, die Agatha's huis gebruikt alsof het een hotel is en met wie haar verhouding nooit helemaal duidelijk wordt. Dat maakt hem in deze zaak uit 2020 een verdachte die Agatha onmogelijk nuchter kan beoordelen.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 6,57 ↑ Terug naar de volgorde

Niets is zo vredig als een partij bowls op een strak gemaaid grasveld op een Engelse zomermiddag, tot het moment waarop er een dode op dat gras ligt. De bowlsclub in de buurt van Carsely blijkt geen toonbeeld van rust maar een broeinest van afgunst, leugens en kleine vernederingen, en Agatha Raisin komt er middenin terecht. Wat zich aandient als een ongelukkige zaak met een oudere speler, verandert onder haar handen in een onderzoek naar wie er binnen die club iets te verbergen had.

Intussen is haar privéleven minstens zo rumoerig. Een oude aanbidder verschijnt opnieuw ten tonele, precies op het moment dat iemand anders uit haar verleden van plan lijkt de draad weer op te pakken, en haar vriend Bill Wong dreigt de vrouw te verliezen van wie hij houdt. Agatha is gewend haar gevoelsleven met dezelfde botheid aan te pakken als een verhoor, met voorspelbaar resultaat. Wanneer ze in de zaak van de bowlsclub begint door te dringen tot de kern, brengt ze zichzelf bovendien in gevaar.

Dit tweeëndertigste deel is geschreven door R.W. Green, die de reeks na het overlijden van M.C. Beaton eind 2019 voortzet; de boeken verschijnen op naam van M.C. Beaton met R.W. Green. De opzet is ongewijzigd gebleven: een misdrijf in een kleine, gesloten gemeenschap, een detective die geen enkele vraag te onbeleefd vindt, en veel spot met de gebruiken van het Engelse dorpsleven.

Agatha zelf is nog altijd de vrouw die op middelbare leeftijd haar succesvolle pr-bureau in Londen verkocht en naar de Cotswolds verhuisde, waar ze een detectivebureau in Mircester runt met een klein team dat het geduldige werk doet. Ze rookt te veel, eet slecht, is ijdel over haar uiterlijk en heeft een hekel aan het idee dat iemand haar zou betuttelen. Mevrouw Bloxby, de domineesvrouw van Carsely, blijft degene bij wie ze haar hart lucht.

Het boek combineert een zaak met een overzichtelijke kring verdachten met een flink aantal persoonlijke verwikkelingen, wat het tot een van de meer huiselijke delen van de reeks maakt. Het geweld blijft buiten beeld, de humor is droog en het tempo wordt bepaald door gesprekken, roddels en verkeerde conclusies. Wie hier voor het eerst instapt kan het verhaal probleemloos volgen; wie de delen op volgorde leest, ziet dat er in Agatha's omgeving het een en ander aan het verschuiven is.

Onder de nieuwe schrijver houdt de reeks haar vaste ritme aan: elk najaar een nieuw deel bij Constable, met dezelfde omslagstijl en dezelfde ondertitel. Dit boek verscheen in oktober 2021 en is het eerste dat R.W. Green volledig zelfstandig schreef, nadat hij het voorgaande deel op basis van Beatons werk had afgemaakt.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 7,44 ↑ Terug naar de volgorde

Op weg naar de bruiloft van hun vriend Bill Wong denken Agatha Raisin en haar medewerkster Toni vooral aan de vraag hoe de bruid eruit zal zien. Dan komt er op een landweggetje een doodsbange jongeman op hen af rennen, zonder ook maar één kledingstuk aan zijn lijf. Die ontmoeting is het begin van een zaak die Agatha achtereenvolgens in aanraking brengt met een naturistenvereniging, een lijk dat verdwijnt, fantasiespelen, hekserij en een ijsimperium.

Terwijl haar detectivebureau in Mircester het al druk genoeg heeft met lopende opdrachten, raakt Agatha steeds dieper verstrikt in een netwerk van mensen die goede redenen hebben om niet te vertellen waar ze op een bepaalde avond waren. Haar privéleven houdt gelijke tred: oude liefdes laten zich niet wegsturen en er dient zich een nieuwe aanbidder aan. En wanneer ze een verdachte te dicht nadert, blijkt de ijshandel een kant te hebben die met plezierige zomermiddagen niets te maken heeft.

Dit drieëndertigste deel is geschreven door R.W. Green, die de reeks voortzet na het overlijden van M.C. Beaton eind 2019; op het omslag staat M.C. Beaton met R.W. Green. Het boek houdt vast aan de vorm die de reeks groot maakte: een absurde opening, een onderzoek dat via dorpsroddel en persoonlijke vetes verloopt, en een hoofdpersoon die met haar botheid meer bereikt dan met tact.

Agatha is nog steeds de voormalige pr-vrouw die haar Londense bureau verkocht, in het Cotswoldsdorp Carsely ging wonen en daar tot haar eigen verbazing detective werd. Ze is ijdel, ongeduldig, jaloers op jongere vrouwen en tegelijk trouw aan de kleine kring om haar heen: haar medewerkers, de politieman Bill Wong en mevrouw Bloxby uit de pastorie. Die kring krijgt in dit deel een feestelijke aanleiding, wat Agatha zoals gebruikelijk aan haar eigen situatie doet denken.

Van alle delen uit deze periode is dit een van de meest uitbundige, met een reeks excentrieke groepen en gebruiken die elkaar in hoog tempo opvolgen. De toon blijft licht, het geweld blijft grotendeels buiten beeld en de nadruk ligt op de vraag wie wat verzwijgt. Het verhaal is zonder voorkennis te volgen, al zullen vaste lezers meer plezier beleven aan de bruiloft en aan de manier waarop Agatha haar gevoelens daarover probeert te verbergen.

Het boek verscheen in oktober 2022. Het detectivebureau in Mircester draait op dat moment als een normaal bedrijf, met een vaste ploeg medewerkers en een stroom gewone opdrachten, en juist dat contrast tussen kantoorwerk en de bizarre wending die deze zaak neemt levert een groot deel van de humor op. De titel speelt met de duivelse kant die achter alle vrolijke zomerse taferelen schuilgaat, en met de zoete handel waar Agatha op stuit. Voor lezers die de reeks al langer volgen is dit bovendien een deel waarin de verhoudingen binnen haar vaste kring merkbaar verschuiven, zonder dat de lichte toon daaronder lijdt.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 13,95 ↑ Terug naar de volgorde

Een middagje dorpsfeest zou ontspanning moeten opleveren. In plaats daarvan stuit Agatha Raisin in het bos naast het terrein op het lichaam van de plaatselijke landeigenaar, met een pijl in zijn borst en zijn broek op zijn enkels. Hoofdinspecteur Wilkes, met wie Agatha al jaren moeizaam omgaat, noemt het een tragisch ongeluk: er werd verderop boogschieten gedemonstreerd en een verdwaalde pijl verklaart alles.

Agatha gelooft daar niets van en zegt dat ook. Wanneer Wilkes uiteindelijk toegeeft dat het om moord gaat, blijkt zijn tweede conclusie voor haar nog onaangenamer dan de eerste: hij beschouwt haar als zijn belangrijkste verdachte. Om haar naam te zuiveren begint Agatha haar eigen onderzoek, en dat voert haar naar een familie die onderling in oorlog is over bezit en erfenis, en naar een misdadiger die zich weinig gelegen laat liggen aan dorpse omgangsvormen. Hoe verder ze komt, hoe duidelijker het wordt dat iemand er belang bij heeft dat zij ophoudt.

Dit vierendertigste deel is geschreven door R.W. Green, die de reeks sinds het overlijden van M.C. Beaton eind 2019 voortzet onder de gezamenlijke naam M.C. Beaton met R.W. Green. De ingrediënten zijn onveranderd: een moord in een gemeenschap waar iedereen elkaar kent, een politie die liever de makkelijke verklaring aanhoudt, en een privédetective die geen enkele reden ziet om zich netjes te gedragen.

Agatha zelf is de vrouw die op middelbare leeftijd haar Londense pr-bureau verkocht, naar de Cotswolds verhuisde en daar een detectivebureau in Mircester opzette. Ze is direct, ijdel en slecht in het verbergen van haar afkeer, maar ze laat nooit los. Haar medewerkers doen het routineuze speurwerk, mevrouw Bloxby uit de pastorie van Carsely houdt haar met zachte hand bij de les, en zoals altijd loopt er een romantische lijn mee die Agatha meer hoofdbrekens kost dan de zaak.

Het boek combineert een landelijke, bijna idyllische omgeving met een misdrijf waarin geld en familiebelangen de doorslag geven, en met een tegenstander die een stuk harder is dan de gebruikelijke dorpsverdachten. De toon blijft die van de cosy mystery: veel humor, veel gesprekken, geen expliciete gruwelijkheden. Wie nieuw is in de reeks kan hier zonder bezwaar beginnen; wie de delen op volgorde leest, ziet vooral hoe stevig Agatha's positie tegenover de politie inmiddels is geworden.

Dit deel verscheen in september 2023 en werd in de Britse pers ontvangen als een geslaagde voortzetting van de reeks onder de nieuwe schrijver. Het boek speelt opnieuw grotendeels in de Cotswolds, met een dorpsfeest, een landgoed en een politiekorps dat Agatha's inmenging met steeds minder verbazing ondergaat. De titel verwijst zowel naar de pijl die de zaak op gang brengt als naar de positie waarin Agatha zichzelf manoeuvreert zodra ze de politie tegenspreekt. Het boek biedt daarmee een van de meer gespannen zaken uit deze periode van de reeks, met een tegenstander die haar niet als een ongevaarlijke bemoeial ziet.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 9,00 ↑ Terug naar de volgorde

Een reeks inbraken houdt het detectivebureau van Agatha Raisin bezig, en wat begint als vervelend maar overzichtelijk werk slaat om wanneer een vriend van Agatha wordt gedood tijdens een overval op zijn antiekwinkel. Vanaf dat moment is de zaak persoonlijk. Tegelijk heeft ze zichzelf vastgelegd op een heel andere verplichting: Sir Charles Fraith wil op het terrein van zijn familiehuis Barfield House een groots opgezet evenement organiseren, en Agatha helpt hem bij de voorbereiding.

Dan beginnen de bedreigingen. Agatha ontvangt doodsbedreigingen en ontsnapt ternauwernood aan een ontvoering. Om een tijdje uit beeld te blijven maakt ze gebruik van een al geplande reis naar Mallorca, waar ze John Glass ontmoet, een voormalige politieman die tegenwoordig als dansleraar op een cruiseschip werkt. Ook daar verloopt niets soepel: hun verstandhouding komt onder druk te staan door zijn omgang met zijn danspartner. Terug in Engeland moet Agatha tegelijk de inbraken ophelderen, uitzoeken wie het op haar gemunt heeft en het evenement op Barfield House tot een goed einde brengen, terwijl ze zich ook nog vastbijt in een moordzaak uit de Cotswolds van vierhonderd jaar geleden.

Dit vijfendertigste deel is geschreven door R.W. Green, die de reeks voortzet sinds het overlijden van M.C. Beaton eind december 2019; de boeken verschijnen onder de namen M.C. Beaton en R.W. Green samen. Het is een van de drukkere delen uit de reeks, met meerdere verhaallijnen die naar één slotgebeurtenis toewerken.

Agatha is nog altijd de voormalige pr-vrouw uit Londen die op middelbare leeftijd naar het Cotswoldsdorp Carsely verhuisde en daar een detectivebureau in Mircester begon. Ze is ijdel, kortaf en vasthoudend, ze heeft weinig geduld met procedures en nog minder met mensen die haar willen ontzien. Om haar heen staat de vertrouwde kring: haar medewerkers, de politieman Bill Wong en mevrouw Bloxby uit de pastorie.

Het boek combineert alledaagse misdaad met een flinke dosis luxe en spektakel, en voegt daar een historisch raadsel aan toe dat de landstreek zelf als onderwerp heeft. De toon blijft licht en spottend, het geweld blijft buiten beeld en de spanning komt vooral voort uit de vraag hoelang Agatha haar roekeloosheid volhoudt. Het verhaal is los te lezen, al zullen lezers die de reeks volgen meer waarde hechten aan de verhoudingen die hier op het spel staan.

Barfield House, het familiehuis van Sir Charles Fraith, is in de reeks al lang een terugkerend decor, en het grote evenement dat daar in dit boek wordt voorbereid, geeft alle verhaallijnen een gezamenlijk eindpunt. Het deel verscheen in oktober 2024 onder de namen M.C. Beaton en R.W. Green.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 13,95 ↑ Terug naar de volgorde

Een lezing over vogels kijken staat niet hoog op Agatha Raisins lijstje van boeiende avonden. Ze zit de bijeenkomst van de damesvereniging van Carsely uit met de gedachte dat er weinig saaiers denkbaar is, tot een woedende indringer het podium bestormt en de drie vogelaars die de avond verzorgen openlijk bedreigt. Kort daarna loopt Agatha diezelfde drie vrouwen tegen het lijf terwijl ze een felle ruzie uitvechten, en haar speurdersinstinct laat zich daarna niet meer wegwuiven.

Wanneer een van de vogelaars dood wordt gevonden, kan Agatha het niet laten zich ermee te bemoeien. Het eerste aanknopingspunt komt van de broer van het slachtoffer, die ervan overtuigd is dat zijn zus is vermoord door haar eigen medevogelaars. Naarmate Agatha dieper graaft, blijkt de vriendschap tussen de drie vrouwen op zijn zachtst gezegd merkwaardig in elkaar te zitten, en groeit de lijst met mensen die een reden hadden om het slachtoffer kwijt te willen tot verontrustende lengte. Om de zaak op te lossen moet Agatha zowel een verrekijker als haar meest onaangename kant inzetten.

Dit zesendertigste deel is geschreven door R.W. Green, die de reeks voortzet sinds M.C. Beaton eind 2019 overleed; het verschijnt onder de namen M.C. Beaton en R.W. Green. Het boek volgt het beproefde stramien van de reeks: een moord binnen een kleine, hechte club, een gemeenschap waarin iedereen elkaars gewoontes kent, en een detective die haar informatie krijgt door precies die vragen te stellen die anderen uit fatsoen laten liggen.

Agatha zelf is nog altijd de vrouw die haar succesvolle pr-bureau in Londen verkocht, naar de Cotswolds verhuisde en daar uit verveling een detectivebureau begon. Ze is ijdel, prikkelbaar, direct en tegelijk trouw aan de kleine kring om haar heen: haar medewerkers in Mircester, de politieman Bill Wong en mevrouw Bloxby, de domineesvrouw die haar scherpe tong met veel geduld verdraagt.

De vogelaarswereld levert het decor voor veel droge humor, met verenigingen, wedijver over waarnemingen en de bijzondere verbetenheid van mensen die hun hobby bloedserieus nemen. Het geweld blijft buiten beeld, de spot is voortdurend aanwezig en de zaak zelf is een klassieke whodunit met een overzichtelijke kring verdachten. Het boek is zonder kennis van de eerdere delen te lezen en vormt een goed voorbeeld van hoe de reeks in haar latere jaren doorloopt: lichtvoetig, gemeen geestig en stevig geworteld in het Engelse dorpsleven.

Het boek verscheen in oktober 2025 en is daarmee het zesendertigste deel van een reeks die in 1992 begon. De uitgever heeft inmiddels een volgend deel aangekondigd, zodat Agatha Raisin ruim dertig jaar na haar eerste zaak nog steeds jaarlijks in de Cotswolds op onderzoek uitgaat.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 18,72 ↑ Terug naar de volgorde