Agent Pendergast op volgorde

Vlak voor de opening van een prestigieuze tentoonstelling over bijgeloof worden in het New York Museum of Natural History twee jongens dood gevonden in een trappenhuis. De verminkingen zijn zo merkwaardig dat rechercheur Vincent D'Agosta van de New Yorkse politie zijn onderzoek uitbreidt naar de eindeloze kelders en subkelders van het gebouw, een doolhof van vergeten opslagruimtes waarover onder het personeel al jaren het verhaal gaat van een museumbeest. De directie wil vooral dat het openingsgala doorgaat, want de tentoonstelling moet geld en aanzien opleveren. De persvoorlichting doet haar best de doden buiten de kranten te houden, en journalist Bill Smithback, die een boek over het museum mag schrijven, merkt dat zijn tekst intussen keurig wordt bijgeschaafd.

Daarnaast loopt een tweede verhaal. Etnofarmacologe Margo Green werkt aan haar promotieonderzoek onder de excentrieke evolutiebioloog Whitney Frock. In de collectie staan kisten die eind jaren tachtig zijn meegekomen van een mislukte expeditie naar het Amazonegebied, waar een team zocht naar sporen van een verdwenen volk en zijn hagedisgod. Die kisten heeft nooit iemand goed bekeken. Wanneer ook een bewaker wordt gedood, verschijnt FBI-agent Aloysius Pendergast: bleek, onberispelijk in het zwart, met een zachte zuidelijke tongval en een manier van vragen stellen waar het hele gebouw nerveus van wordt. Hij werkt buiten de gebruikelijke lijnen, negeert de hiërarchie en trekt Margo en Frock bij het onderzoek omdat hij hun kennis van planten, botten en evolutie nodig heeft.

Preston en Child schreven met dit boek uit 1995 hun eerste roman samen, en meteen ook het begin van de reeks rond Pendergast, die hier nog een bijrol speelt naast Margo Green. Het is een technothriller met een stevige horrorinslag: de vraag is niet alleen wie er doodt, maar of de dader wel een mens is. Onderweg gaat het over genetische manipulatie, over wat er gebeurt als een instelling haar imago belangrijker vindt dan de veiligheid van haar bezoekers, en over de spanning tussen wetenschappers die willen begrijpen en bestuurders die willen scoren.

Het museum zelf is het sterkste personage. De schrijvers laten de lezer meelopen door archieven, preparatiezalen en tunnels die nog uit de negentiende eeuw stammen, terwijl boven de gasten in avondkleding binnenkomen. Naarmate de avond van het gala nadert, lopen de twee verhaallijnen naar elkaar toe: het politieonderzoek in de gangen en het wetenschappelijke speurwerk in de collectie.

Relic werd in 1997 verfilmd en is nog altijd het logische beginpunt van de reeks, omdat hier de personages worden neergezet die in latere delen terugkeren: D'Agosta, Smithback, Margo Green en natuurlijk Pendergast zelf.

Het verhaal begint jaren eerder, in het Amazonegebied, waar een expeditie op zoek gaat naar een volk dat volgens de wetenschap niet meer bestaat en waarvan de leider verdwijnt nadat hij het verminkte lichaam van zijn reisgenoot heeft gevonden. Wat er van die reis overblijft, zijn kisten met materiaal die per vrachtschip naar New York worden verstuurd. Dat die kisten jarenlang ongeopend in een depot staan, blijkt achteraf geen toeval, en een klauw uit een sectierapport legt het verband met een beeldje uit diezelfde zending.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 34,80 ↑ Terug naar de volgorde

Twee misvormde skeletten komen boven water in de modder langs de oever van Manhattan. De schedels ontbreken, de botten vertonen afwijkingen die in geen enkel handboek staan, en de politie heeft geen idee wat ze ermee aan moet. Museumconservator Margo Green wordt erbij gehaald om de resten te onderzoeken, en wat zij vindt roept onmiddellijk de herinnering op aan de zaak die het New York Museum of Natural History eerder op zijn grondvesten deed schudden.

Wanneer er meer onthoofde lichamen opduiken, slaat de stad om. Rechercheur Vincent D'Agosta krijgt de leiding over een onderzoek dat steeds moeilijker stil te houden is, FBI-agent Aloysius Pendergast duikt weer op, en ook de oude professor Whitney Frock en journalist Bill Smithback raken betrokken. Nieuw is Laura Hayward, een ambitieuze agente die haar studie sociologie combineert met dienst bij de politie en die precies weet hoe de wereld onder de straten in elkaar zit. Want daar ligt deze keer het toneel: niet in een museum, maar in het vergeten netwerk van tunnels, riolen, perrons en verlaten treinsporen onder New York, waar honderden daklozen wonen in een eigen samenleving met eigen regels.

Preston en Child schreven dit vervolg uit 1997 op hun debuut Relic met een duidelijk idee: als het museum niet te overtreffen was als decor, dan moesten ze naar beneden. Het boek daalt letterlijk steeds dieper af, van bekende metrostations naar gangen waarvan de stadsdiensten het bestaan nauwelijks erkennen, en de spanning komt evenzeer voort uit de plek als uit de dreiging. Boven de grond speelt ondertussen iets anders: de politiek van een stad die een hardhandige schoonmaakactie overweegt, met alle gevolgen van dien voor de mensen die daar beneden leven.

Zoals in het eerste deel lopen er twee sporen naast elkaar. Margo werkt in het laboratorium aan weefsel en botmateriaal en probeert te begrijpen waar de afwijkingen vandaan komen, terwijl Pendergast en D'Agosta zich met lampen en wapens door de onderwereld bewegen. Pendergast is hier een stuk zichtbaarder dan in Relic en laat zien hoe ver hij bereid is te gaan om een antwoord te krijgen, ook wanneer zijn methoden de officiële regels ver achter zich laten.

Het is een technothriller die van de lezer vraagt om mee te denken over wetenschap en gevolgen, maar die vooral werkt als claustrofobisch avontuur. Wie Relic heeft gelezen, vindt hier het antwoord op de vragen die daar openbleven; wie met dit deel begint, mist een deel van de achtergrond. Reliquary is het tweede boek in de reeks rond Pendergast en de laatste waarin het duo Green en Frock zo prominent is.

Het boek pakt de draad op waar de epiloog van Relic hem liet liggen. Margo Green is inmiddels weg bij het museum en wordt tegen haar zin teruggehaald, omdat niemand anders weet waar ze naar moet kijken. Het stadsbestuur wil ondertussen met harde hand een einde maken aan de nederzettingen onder de stad, wat het onderzoek onder tijdsdruk zet: als de opruimactie begint, verdwijnt ook het bewijs. Ondergronds stuiten Pendergast en D'Agosta op bewoners die zich in niveaus hebben georganiseerd, van het redelijk bekende naar het volstrekt onbekende.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 7,46 ↑ Terug naar de volgorde

In Lower Manhattan breekt een graafmachine door een oude kelderwand en legt een tunnel bloot die meer dan honderd jaar verborgen is geweest. Erin liggen de resten van zesendertig jonge mensen, allemaal op dezelfde manier gedood en ontleed. De bouwplaats is eigendom van een rijke projectontwikkelaar die er een appartemententoren wil neerzetten en die vooral haast heeft: de resten moeten weg en het verhaal de wereld uit, voordat het werk stil komt te liggen.

FBI-agent Aloysius Pendergast is als eerste ter plaatse en haalt archeologe Nora Kelly van het New York Museum of Natural History erbij. Zij heeft maar een paar uur om te documenteren wat er ligt, en wat ze meeneemt is nauwelijks meer dan een briefje met een naam en een adres van een van de slachtoffers, een arm meisje uit de negentiende eeuw. Nora aarzelt of ze verder wil: haar baan staat op het spel en haar leidinggevende ziet niets in een onderzoek dat de belangrijkste geldschieter van het museum voor het hoofd stoot. Pendergast weet haar toch mee te krijgen.

Het spoor voert naar een verdwenen wereld. In het negentiende-eeuwse New York liepen bezoekers in drommen naar de zogenoemde rariteitenkabinetten, particuliere verzamelingen vol opgezette dieren, misvormingen, mummies en vervalsingen. Boven de tunnel stond zo'n kabinet, dat lang geleden is afgebrand, en in de archieven duiken brieven op van de eigenaar over een huurder die zich met medische experimenten op levende mensen bezighield. Journalist Bill Smithback ruikt het verhaal van zijn leven en maakt de zaak groter dan Pendergast lief is.

Dan gebeurt er iets waardoor de negentiende eeuw niet langer veilig achter glas zit: in het heden begint iemand op precies dezelfde manier te moorden. New York raakt in paniek, de politie tast in het duister, en Pendergast en Nora moeten de oude zaak oplossen om de nieuwe te kunnen stoppen.

Dit derde deel uit 2002 is het boek waarin Pendergast van bijfiguur naar hoofdpersoon opschuift. Voor het eerst wordt duidelijk dat zijn belangstelling voor deze zaak niet helemaal beroepsmatig is, en dat de geschiedenis van zijn eigen familie onaangenaam dicht bij het onderzoek ligt. Preston en Child weven daar de negentiende-eeuwse stad doorheen: kranten, kaarten, verzamelingen, apothekerskasten en een medische praktijk die op het kruispunt van wetenschap en waanzin ligt.

Het resultaat is een thriller die op twee tijdlagen tegelijk speelt, met een archiefspeurtocht als motor en een jachtscène als slot. The Cabinet of Curiosities introduceert bovendien enkele personages en plekken die in de rest van de reeks belangrijk blijven, waaronder het huis aan Riverside Drive dat later Pendergasts eigen domein wordt.

Nora Kelly, die eerder in een ander boek van Preston en Child optrad als leider van een expeditie in het zuidwesten van de Verenigde Staten, is hier voor het eerst in de Pendergast-reeks te zien; ze blijft daarna terugkeren. Rond haar draait ook de museumpolitiek, met een leidinggevende die liever de sponsor tevreden houdt dan een onderzoek steunt, en met Smithback die precies weet hoe hij een dossier in de krant krijgt. Het negentiende-eeuwse New York wordt opgebouwd uit kaarten, kranten, huurcontracten en catalogi van verzamelaars.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 6,58 ↑ Terug naar de volgorde

Medicine Creek, Kansas, is een plaats waar nooit iets gebeurt. Twee blokken winkels aan de hoofdstraat, een slachterij die de meeste inwoners aan werk helpt, en daaromheen niets dan maïs tot aan de horizon. Tot er in een van die velden een lichaam wordt gevonden, verminkt en zorgvuldig neergelegd in een tafereel dat eerder is opgebouwd dan achtergelaten. Rond het slachtoffer staan kraaien op stokken; wie het heeft gedaan, wilde dat het gevonden zou worden.

FBI-agent Aloysius Pendergast arriveert ongevraagd, in een zwart maatpak dat in de hitte van de prairie volstrekt misplaatst is. Officieel is hij met verlof. De plaatselijke sheriff moet weinig van hem hebben, de burgemeester wil vooral dat het rustig blijft omdat het dorp meedingt naar de komst van een proefveld voor genetisch gemodificeerde maïs, en het dorp zelf sluit de rijen. Pendergast krijgt hulp uit onverwachte hoek: Corrie Swanson, een zestienjarig meisje met zwart geverfd haar en een strafblad van kattenkwaad, dat door iedereen in Medicine Creek als probleemgeval wordt gezien. Zij rijdt hem rond, kent elke achterdeur en elk gerucht, en heeft er geen enkel belang bij de goede naam van het dorp te beschermen.

Als er meer doden vallen, wordt duidelijk wat Pendergast al vermoedde: de dader komt niet van buiten. In een gemeenschap waar iedereen elkaar sinds de kleuterschool kent, betekent dat dat elke buurman, elke collega en elke kerkganger in beeld komt. Ondertussen wijzen de taferelen naar een oud verhaal dat in Medicine Creek van generatie op generatie is doorverteld, over een vervloeking en over iets wat lang geleden in de maïsvelden zou zijn gebeurd.

Dit vierde deel uit 2003 laat Pendergast los in een decor dat het tegendeel is van New York: geen musea, archieven of tunnels, maar hitte, stof en een landschap zonder schuilplaatsen. Preston en Child noemden het zelf een poging tot Amerikaanse gothiek, en het boek leest ook zo, met grotten onder de vlakte, een verlaten kermisterrein en een onweer dat dagenlang blijft hangen.

Wat het bijzonder maakt, is de verhouding tussen Pendergast en Corrie. Hij behandelt haar als een volwaardige assistent en betaalt haar voor haar werk; zij ontdekt dat er buiten Medicine Creek een leven mogelijk is. Die band loopt door tot ver in de reeks en maakt Corrie tot een van de terugkerende personages. Ook de plaatselijke bevolking krijgt ruimte: de sheriff, de slager, de kerkelijke woordvoerder en de jongens die Corrie het leven zuur maken zijn stuk voor stuk meer dan decorstukken.

Still Life with Crows is een van de weinige delen die vrijwel op zichzelf staan. Wie de reeks nog niet kent, kan hier instappen zonder iets te missen, al is de achtergrond van Pendergast dan wat raadselachtiger dan nodig.

Rond het onderzoek speelt een tweede belang: Medicine Creek dingt mee naar een proefveld voor genetisch gemodificeerde maïs, en een reeks moorden is wel het laatste wat het dorp daarbij kan gebruiken. Het gemeentebestuur, de pers uit de grote stad en een jonge wetenschapper die het veld moet beoordelen, zorgen samen voor een druk die het onderzoek nauwelijks nog ruimte laat. De hitte, de stofstormen en het onophoudelijke geruis van de maïs maken van het landschap zelf een bron van dreiging.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 11,96 ↑ Terug naar de volgorde

Achter de hekken van een landgoed in de Hamptons wacht een tafereel dat niemand kan verklaren. Kunstcriticus Jeremy Grove ligt dood op de zolder van zijn eigen huis, de deur van binnenuit gebarricadeerd, de ramen dicht. Het lichaam is van binnenuit verbrand, in de vloerplanken staat een geschroeide hoefafdruk, en over het hele huis hangt de stank van zwavel. De omstanders trekken meteen de conclusie die voor de hand ligt: dit is de rekening voor een pact met de duivel.

FBI-agent Aloysius Pendergast kan een zaak die alleen bovennatuurlijk lijkt op te lossen niet laten liggen. Hij zoekt Vincent D'Agosta op, die na zijn vertrek uit New York bij de politie van Southampton is beland en zijn schrijversambities heeft moeten opgeven. Samen beginnen ze aan een onderzoek dat zich niets aantrekt van de gebruikelijke grenzen: de plaatselijke recherche wil vooral geen paniek, de pers wil vooral paniek, en een televisiedominee ziet er een teken in dat hij kan gebruiken. Ook Laura Hayward, inmiddels opgeklommen bij de New Yorkse politie, komt in beeld.

Er volgt een tweede slachtoffer met dezelfde kenmerken, en het spoor blijkt dertig jaar terug te gaan naar een avond in Italië, waar vier mannen samen iets in gang zetten waarover geen van hen ooit heeft willen praten. Van de villa's op Long Island verplaatst het onderzoek zich naar Florence en naar de kastelen in het Toscaanse achterland, waar een graaf woont die alles over heeft voor het bezit van een verdwenen Stradivarius. Pendergast beweegt zich er even soepel als in New York: hij spreekt de taal, kent de wijnen en weet precies hoe hij een aristocraat aan het praten krijgt.

Dit vijfde deel uit 2004 opent de zogeheten Diogenes-trilogie, die wordt voortgezet in Dance of Death en The Book of the Dead. Voor het eerst vertelt Pendergast iets over zijn jongere broer Diogenes, een man die hem zijn hele leven heeft achtervolgd en volgens hem iets verschrikkelijks aan het voorbereiden is. Die dreiging blijft hier op de achtergrond, maar kleurt alles wat Pendergast doet.

Preston en Child combineren in Brimstone twee dingen die ze goed kunnen: een raadsel dat op het eerste gezicht alleen met bovennatuurlijke logica te verklaren is, en een nuchtere, technische verklaring die daar uiteindelijk onder blijkt te liggen. Daarnaast is het een boek over geld, kunst en smaak, met een blik op de veilingwereld en het verzamelaarsmilieu die duidelijk uit eigen onderzoek komt.

Voor D'Agosta is dit deel bovendien een keerpunt: hij komt terug in beeld als volwaardige partner van Pendergast, en zijn moeizame terugkeer naar New York vormt een verhaallijn op zichzelf. Wie de trilogie in volgorde leest, ziet hier de eerste steen vallen.

In de marge loopt nog een verhaallijn mee: een televisiedominee grijpt de zaak aan om zijn achterban op te zwepen, en wat begint als een mediastunt groeit uit tot een menigte die maar net op tijd tot bedaren komt. Preston en Child gebruiken dat om te laten zien hoe snel een onverklaarbare dood in een kerkelijke en journalistieke echoput verandert. De Italiaanse hoofdstukken bieden daarnaast een heel andere sfeer dan de Amerikaanse: oude families, kasteelmuren, een verdwenen instrument en een gastheer wiens beleefdheid nog gevaarlijker is dan zijn dreigementen.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 13,24 ↑ Terug naar de volgorde

Twee broers, allebei buitengewoon intelligent, allebei opgegroeid in hetzelfde huis in New Orleans, en tussen hen een haat die decennia oud is. De een is FBI-agent, de ander een misdadiger die er genoegen in schept om precies dat te vernietigen waar zijn broer om geeft. In dit zesde deel uit 2005 gooit Diogenes Pendergast de handschoen neer: hij kondigt een datum aan waarop hij de perfecte misdaad zal plegen, en daagt Aloysius uit hem tegen te houden.

Het boek begint met Vincent D'Agosta, die na de gebeurtenissen in Italië is teruggekeerd naar New York en zijn oude rang bij de politie heeft terugkregen. Hij wordt ontboden naar het huis aan Riverside Drive, waar Constance Greene hem een brief overhandigt die Pendergast schreef voor het geval hem iets zou overkomen. In die brief staat wat Diogenes van plan is, en dat het aan D'Agosta is om het te verhinderen. Voor een rechercheur zonder middelen, zonder bewijs en zonder medewerking van zijn korps is dat een vrijwel onmogelijke opdracht, en zijn verlofaanvraag maakt hem er bij zijn meerderen niet populairder op.

Ondertussen sterven er mensen in New York op manieren die niet te rijmen zijn. Een hoogleraar verliest midden in een college zijn verstand. Een man hangt uit een appartement op de vierentwintigste verdieping. Wat de slachtoffers gemeen hebben, wordt pas duidelijk als het te laat is om het te negeren. Ook Margo Green keert terug, nu als redacteur van een wetenschappelijk tijdschrift van het New York Museum of Natural History, waar de directie een probleem heeft dat ze liever binnenskamers houdt. En Laura Hayward, inmiddels de jongste vrouwelijke inspecteur van moordzaken van de stad, moet kiezen tussen haar carrière en de man met wie ze samenwoont.

Preston en Child schreven hier het middendeel van de Diogenes-trilogie, die begon met Brimstone en eindigt met The Book of the Dead. Het is het boek waarin de reeks van kant wisselt: niet Pendergast zit achter een dader aan, maar een dader zit achter Pendergast aan, en die dader kent zijn zwakke plekken beter dan wie ook. Dat maakt het spannender en persoonlijker dan de eerdere delen, en ook duidelijk somberder.

Rond de twee broers staat een breed veld van bekenden uit de vorige boeken, wat Dance of Death lastig maakt als beginpunt. Wie de reeks van voren af aan leest, krijgt hier het boek waarin de opgebouwde vriendschappen en loyaliteiten op de proef worden gesteld, met een aftelklok die met elk hoofdstuk luider tikt. De aankondiging van Diogenes bevat een datum, en die datum nadert.

Het boek speelt bijna volledig in New York en gebruikt de stad in volle breedte: universiteitszalen, chique appartementen, het museum, het hoofdbureau en de zijstraten waar D'Agosta zijn oude contacten opzoekt. Constance Greene, de jonge vrouw die in het huis aan Riverside Drive woont, speelt hier een grotere rol dan in het vorige deel, en juist zij blijkt het kwetsbaarst voor de plannen die worden gesmeed. Preston en Child laten de spanning niet ontstaan uit de vraag wie het doet, maar uit de vraag of het nog te stoppen is.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 4,42 ↑ Terug naar de volgorde

Het New York Museum of Natural History krijgt zijn gestolen edelstenenverzameling terug, maar niet zoals gehoopt: de stenen zijn tot poeder vermalen. Journalist Bill Smithback krijgt de waarheid boven tafel en schrijft er een voorpagina-artikel over, waarna het museum in alle staten verkeert. Om de schade te beperken bedenkt de directie een spectaculair plan: de Tomb of Senef, een complete Egyptische grafkamer die in de jaren dertig is dichtgemetseld en sindsdien vergeten, gaat weer open. Er komt geld van een onverwachte geldschieter, er wordt een egyptoloog aangetrokken, en archeologe Nora Kelly mag de heropening leiden.

Die grafkamer heeft een reputatie. Hij werd tijdens de veldtocht van Napoleon in Egypte weggehaald, gedemonteerd, over de wereld gesleept en uiteindelijk in het museum weer opgebouwd, compleet met de vervloekingen die de bouwers erin hadden laten aanbrengen. Nauwelijks is de muur open of er vallen doden, en in het personeel gaat het woord vervloeking rond.

Dit zevende deel uit 2006 sluit de Diogenes-trilogie af, die begon met Brimstone en werd voortgezet in Dance of Death. FBI-agent Aloysius Pendergast zit vast in een zwaarbeveiligde gevangenis, waar hij wacht op een proces dat hem het leven kan kosten. Zijn vriend Vincent D'Agosta en de eigenzinnige ingenieur Eli Glinn broeden op een plan om hem daar weg te krijgen, terwijl Laura Hayward, die hem allesbehalve sympathiek vindt, toch begint te twijfelen aan de bewijzen. En in het huis aan Riverside Drive zit Constance Greene, een jonge vrouw met een verleden dat ze aan niemand kan uitleggen, alleen met een bezoeker die haar precies vertelt wat ze wil horen.

De kracht van het boek zit in de combinatie van die twee werelden. Aan de ene kant een gevangenisverhaal waarin Pendergast op zichzelf is teruggeworpen en zijn kalmte zijn enige wapen is; aan de andere kant een museumverhaal met bouwvakkers, sponsors, geluidstechnici en een openingsgala waarop het hele New Yorkse establishment wordt verwacht. Preston en Child laten die twee lijnen naar elkaar toe kruipen tot ze op dezelfde avond samenkomen.

Daarnaast is dit het deel waarin de familiegeschiedenis van de Pendergasts, die in The Cabinet of Curiosities begon door te schemeren, volledig in het verhaal wordt getrokken. De verhouding tussen de twee broers krijgt haar beslissende vorm, en wat er in hun jeugd is gebeurd, blijkt de sleutel tot alles wat er sindsdien is misgegaan.

Wie hier begint, mist te veel. The Book of the Dead is de afsluiting van een verhaal dat over drie boeken is opgebouwd en leest het best direct na Dance of Death, met alle personages uit de eerdere delen nog vers in het geheugen.

Een van de sleutelfiguren is Eli Glinn, de leider van een ingenieursbureau dat opdrachten aanneemt die niemand anders aandurft en dat ook in andere boeken van Preston en Child opduikt. Zijn analyses van gedrag en risico geven het reddingsplan zijn vorm, en zijn koele rekenwerk vormt een scherp contrast met de loyaliteit waaruit D'Agosta handelt. Daarnaast levert de heropening van de grafkamer een verhaallijn op vol technische details over licht, geluid en conservering, waarmee het museum opnieuw een decor wordt dat op zichzelf al onrustig maakt.

↑ Terug naar de volgorde

Hoog in de Tibetaanse bergen ligt een klooster waar monniken al eeuwen over een voorwerp waken dat niemand mag zien. Er hoort een waarschuwing bij, in versvorm: wie het zegel verbreekt, laat iets los waar de wereld niet tegen bestand is. Wanneer FBI-agent Aloysius Pendergast en zijn pupil Constance Greene er verblijven om tot rust te komen en om Constance kennis te laten maken met de wereld, blijkt het voorwerp verdwenen. De monniken vragen Pendergast het terug te halen.

Het spoor loopt van Tibet naar Europa en eindigt op zee. Dief en buit blijken aan boord te zijn gegaan van de Britannia, het grootste en luxueuste passagiersschip ter wereld, dat aan zijn eerste oversteek naar New York begint. Pendergast en Constance monsteren aan tussen de miljonairs, de gokkers en het personeel, en hebben zes dagen om uit drieduizend mensen de juiste te vinden. Om medewerking te krijgen van de scheepsbeveiliging biedt Pendergast aan om het casino van zijn valsspelers te verlossen, wat hem toegang geeft tot camera's en passagierslijsten.

Dan vallen er doden aan boord. De kapitein wil onder geen beding een tussenhaven aandoen, want de reis moet een record vestigen en de rederij kan geen negatieve publiciteit gebruiken. Passagiers beginnen te praten over een schaduw die ze hebben gezien, de bemanning raakt verdeeld, en op een schip midden op de Atlantische Oceaan kan niemand weg.

Dit achtste deel uit 2007 volgt kort op het slot van de Diogenes-trilogie en werkt als een op zichzelf staand avontuur met een klassieke opzet: een besloten ruimte, een beperkt aantal verdachten en een aflopende klok. Preston en Child gebruiken het schip zoals ze eerder het museum en de tunnels onder New York gebruikten, als een wereld met eigen regels, eigen hiërarchie en eigen verborgen gangen, van de suites op het bovendek tot de machinekamer.

Voor de reeks als geheel is het vooral het boek waarin Constance Greene naar voren komt. Zij is opgevoed in een ander tijdperk, kent boeken en talen die niemand meer leest en heeft geen enkel gevoel voor de omgangsvormen van de eenentwintigste eeuw; die botsing levert zowel humor als spanning op. Ook Pendergasts jaren in Tibet, waar hij een vorm van meditatie leerde die hij als onderzoeksinstrument gebruikt, krijgen hier voor het eerst uitgebreid aandacht.

Het resultaat is een thriller die tussen twee uitersten heen en weer beweegt: de stilte van een bergklooster en het gedreun van een oceaanreus die op volle kracht westwaarts vaart, met aan boord iets wat daar niet hoort te zijn.

Het gestolen voorwerp komt met een waarschuwing in versvorm, en die vier regels lopen als een refrein door het boek. Rond Pendergast en Constance beweegt een bemanning met eigen belangen: een kapitein die alleen naar de vaartijd kijkt, een hoofd beveiliging dat zijn baan wil houden, en een scheepsofficier die als enige bereid is de waarheid onder ogen te zien. Ook de passagiers krijgen gezichten, van een gokker die te veel wint tot een gezelschap dat de reis als statussymbool boekte.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 9,79 ↑ Terug naar de volgorde

Een journalist en zijn vrouw vieren hun eerste huwelijksdag met een etentje in de buurt. Terug in hun appartement aan de Upper West Side gaat zij nog even weg om gebak te halen; als ze terugkomt staat de deur open en wordt ze in de gang aangevallen. Getuigen beschrijven de dader, en de camerabeelden bevestigen hun verhaal: het is de zonderlinge buurman die twee weken eerder dood uit de rivier is gehaald en allang begraven zou moeten zijn.

Het zijn geen willekeurige slachtoffers. Bill Smithback schrijft voor The New York Times en Nora Kelly is archeoloog bij het New York Museum of Natural History; beiden kennen FBI-agent Aloysius Pendergast al jaren. Inspecteur Laura Hayward krijgt de officiële leiding over de zaak, maar Pendergast en Vincent D'Agosta beginnen daarnaast hun eigen onderzoek, zonder opdracht en zonder de gebruikelijke rugdekking.

Het spoor voert naar een deel van New York waarvan de meeste inwoners het bestaan niet vermoeden: een gesloten geloofsgemeenschap in de stad, geworteld in obeah en vodou, waar buitenstaanders niet welkom zijn en waar de politie nog nooit binnen is geweest. Terwijl de kranten zich op de zaak storten en de term zombie in de koppen opduikt, groeit de onrust in de wijk. Er komen mensen af op geruchten, en hoe meer aandacht de zaak krijgt, hoe gevaarlijker het voor iedereen wordt.

Dit negende deel uit 2009 laat de reeks terugkeren naar New York na de oceaanoversteek van The Wheel of Darkness, en pakt bewust de sfeer van de vroege delen op: een stad met een verborgen laag, een gemeenschap die zich afsluit, en een verklaring die tussen bijgeloof en wetenschap in ligt. Preston en Child laten de vraag lang open of er iets onverklaarbaars aan de hand is of dat iemand daar handig gebruik van maakt.

Voor de vaste lezer is Cemetery Dance een persoonlijk boek. Pendergast handelt hier niet uit nieuwsgierigheid maar uit betrokkenheid, en dat maakt hem onvoorzichtiger dan normaal. D'Agosta zit klem tussen zijn loyaliteit aan zijn vriend en zijn verhouding met Hayward, die precies ziet hoeveel regels er worden overtreden. Ook Constance Greene en de bibliothecaris Wren, die in de nachtelijke uren in de New York Public Library werkt, spelen een rol in het speurwerk.

Daarnaast is het een boek over de stad zelf: over buurten die veranderen, over een oud landgoed aan de rand van de bebouwing, en over hoe snel angst zich verspreidt in een wijk waar mensen elkaar nauwelijks kennen. Wie de reeks vanaf Relic volgt, ziet hier bovendien personages terug die vanaf het allereerste deel meelopen, wat de inzet voor Pendergast en D'Agosta een stuk zwaarder maakt dan bij een willekeurige zaak.

De titel verwijst naar een muziekstuk dat in het boek een rol speelt, en die muzikale draad past bij de manier waarop Preston en Child het verhaal opbouwen: eerst een aanval in een gewoon appartementengebouw, dan een begrafenis, dan een nachtelijke tocht door een buurt waar niemand van de politie iets wil weten. Ondertussen loopt er een tweede verhaallijn over een dierenrechtenzaak en over een rijke man die een oud landgoed in bezit heeft, waardoor de zaak ook in de bestuurskamers van de stad voelbaar wordt.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 15,90 ↑ Terug naar de volgorde

Op het oude familielandgoed bij New Orleans ruimt Aloysius Pendergast bezittingen op die hij jarenlang niet heeft willen aanraken. Tussen de spullen ligt het geweer dat zijn vrouw Helen bij zich had toen ze in Afrika door een leeuw werd gedood. Bij nader inzien blijkt dat wapen geladen te zijn geweest met losse flodders. Wie haar op jacht stuurde met een geweer dat niet kon schieten, wilde dat ze niet zou terugkomen.

Pendergast vraagt zijn vriend Vincent D'Agosta hem te helpen uitzoeken wat er twaalf jaar eerder werkelijk is gebeurd. Dat onderzoek is meteen ook een onderzoek naar Helen zelf, want al snel blijkt hoe weinig hij over haar wist. Ze had een obsessie die ze voor hem verzweeg: het werk van de natuurschilder John James Audubon, en in het bijzonder een verdwenen schilderij dat bekendstaat als de Black Frame en dat Audubon zou hebben gemaakt in de periode dat hij zwaar ziek was. Wat Helen daarin zocht, is het spoor dat Pendergast moet volgen.

De zoektocht loopt van Afrikaanse jachtvelden naar Louisiana, langs oude ziekenhuisarchieven, particuliere verzamelingen en een familiegeschiedenis die het liefst gesloten zou blijven, en eindigt diep in de bayou. Onderweg merken Pendergast en D'Agosta dat hun vragen ergens worden opgemerkt, en dat de mensen die twaalf jaar geleden iets te verbergen hadden nog steeds bestaan. Wanneer D'Agosta in gevaar komt, moet Pendergast een beroep doen op inspecteur Laura Hayward, die hem allesbehalve vertrouwt maar niet toekijkt.

Dit tiende deel uit 2010 opent de zogenoemde Helen-trilogie, die verdergaat in Cold Vengeance en Two Graves. Het is het boek waarin de reeks van karakter verandert: Pendergast is hier geen buitenstaander die een zaak oppakt uit belangstelling, maar de man wiens eigen leven het onderwerp van onderzoek wordt. Zijn kalmte vertoont barsten, zijn methoden worden grimmiger en D'Agosta wordt voor het eerst de figuur die hem afremt in plaats van andersom.

Preston en Child gebruiken Louisiana als tegenwicht voor het New York van de eerdere boeken: plantagehuizen, moeras, hitte, en een gemeenschap waarin iedereen weet wie bij welke familie hoort. De schilderijengeschiedenis rond Audubon geeft het verhaal bovendien een aangenaam ouderwets element, met brieven, schetsboeken en veilingcatalogi als aanwijzingen.

Wie de reeks in volgorde leest, komt hier op een keerpunt. Fever Dream verwijst geregeld naar eerdere delen, maar is als verhaal zelfstandig te volgen; alleen loopt het uit op vragen die pas in de twee volgende boeken worden beantwoord. Het is daarmee het begin van de langste aaneengesloten verhaallijn van de hele reeks.

De titel slaat op de koortsachtige toestand waarin Audubon zou hebben geschilderd, en tegelijk op de toestand waarin Pendergast zelf raakt zodra hij eenmaal begonnen is. Preston en Child zetten daar het nuchtere politiewerk van D'Agosta tegenover, die met dossiers, telefoontjes en oude getuigen werkt terwijl zijn vriend steeds verder van de regels afdwaalt. Ook het familiehuis Penumbra, met zijn oude bediende Maurice en zijn vergrendelde kamers, krijgt in dit deel voor het eerst uitgebreid aandacht.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 7,56 ↑ Terug naar de volgorde

Wat Aloysius Pendergast in Louisiana over de dood van zijn vrouw ontdekte, laat hem niet meer los. In dit elfde deel uit 2011 is hij niet langer een FBI-agent die een zaak onderzoekt, maar een man die namen afwerkt. De jacht voert hem naar de hoogvlakten van Schotland, waar een laatste betrokkene zich heeft teruggetrokken op een jachtgoed, en waar een confrontatie tussen twee ervaren jagers een heel andere lading krijgt dan een gewone arrestatie.

Wraak blijkt echter ingewikkelder dan hij dacht. Elke stap in de richting van de mensen die hij zoekt, dwingt hem opnieuw in het verleden van Helen te graven, en wat hij daar aantreft past steeds slechter bij de vrouw met wie hij getrouwd was. Achter de zaak die hij meende te overzien, ligt iets ouders en groters: een netwerk dat zich decennia geleden uit het zicht heeft teruggetrokken en dat sindsdien in stilte invloed uitoefent. Het draagt de naam Covenant, in het Duits Der Bund, en het heeft wortels in de nazitijd.

De zoektocht springt van de Schotse venen naar New York en terug naar de moerassen van Louisiana. Onderweg staan Pendergast bekenden bij: Vincent D'Agosta, die het lichamelijk moet bezuren, inspecteur Laura Hayward, die begint te begrijpen waar haar collega in verzeild is geraakt, en Corrie Swanson, het meisje uit Kansas dat inmiddels in New York criminologie studeert en op eigen houtje een stuk van de puzzel boven tafel krijgt. Ook Constance Greene komt in beeld, op een manier die de zaak nog persoonlijker maakt.

Dit is het middendeel van de Helen-trilogie, tussen Fever Dream en Two Graves, en het leest ook als zodanig: het boek opent midden in een lopende jacht en eindigt met de inzet hoger dan aan het begin. Preston en Child schreven het als het donkerste deel van de drie. Pendergast verliest gaandeweg de beheersing die hem in de eerdere boeken juist zo onaantastbaar maakte, en zijn omgeving merkt dat hij dingen doet die hij zichzelf nooit zou hebben toegestaan.

Voor wie de reeks in volgorde leest is dit geen instapboek. Het veronderstelt kennis van Fever Dream en verwijst regelmatig naar personages uit de eerdere delen. Wie die achtergrond heeft, krijgt een thriller waarin de gebruikelijke opzet van een moordonderzoek is losgelaten: er is geen zaak die opgelost moet worden, alleen een man die niet meer terug kan, en een tegenstander die veel beter is voorbereid dan hij.

Het decor verschuift mee met die toon, van regen en mist op de heide naar het benauwde groen van de bayou, met onderweg een landhuis, een kliniek en een bergplaats vol papieren die niemand had mogen bewaren.

De Schotse hoofdstukken openen met een jachtpartij op hertenwild die langzaam van rol verwisselt, en dat beeld zet de toon voor de rest van het boek: wie jaagt hier eigenlijk op wie. Preston en Child laten de lezer al vroeg meer weten dan Pendergast, zodat de spanning niet in de ontdekking zit maar in het wachten tot hij ziet wat hij over het hoofd heeft gezien. Voor de reeks is dit ook het deel waarin Corrie Swanson definitief uitgroeit van hulpje tot zelfstandig personage.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 12,11 ↑ Terug naar de volgorde

Voor de ogen van Aloysius Pendergast loopt een ontvoering uit op een ramp. De daders ontkomen, hij blijft achter met niets, en de man die in de vorige twee boeken elke aanwijzing tot het uiterste volgde, sluit zich op in zijn appartement en weigert nog iemand te zien.

Ondertussen heeft New York een ander probleem. In een reeks dure hotels worden gasten vermoord door iemand die op de beelden jong lijkt, en die telkens weet te ontkomen alsof hij van tevoren weet waar de politie zal staan. Inspecteur Vincent D'Agosta loopt vast en klopt aan bij zijn vriend. Pendergast wil er eerst niets van weten, tot hij in de moorden een patroon herkent dat niets met New York te maken heeft: iemand stuurt hem een boodschap.

Die boodschap ontcijferen betekent opnieuw het verleden in. Het spoor loopt van hotelkamers en politiebureaus naar Zuid-Amerika, naar een gebied dat op geen enkele kaart goed is ingetekend, en naar een geschiedenis die decennia eerder in Europa begon. De titel verwijst naar het spreekwoord dat aan Confucius wordt toegeschreven: wie aan een wraaktocht begint, doet er goed aan twee graven te delven.

Dit twaalfde deel uit 2012 sluit de Helen-trilogie af die begon met Fever Dream en werd voortgezet in Cold Vengeance. Het is meteen het langste en breedste boek van de drie: naast de hoofdlijn lopen er verhaallijnen over Constance Greene, over D'Agosta en Laura Hayward en over de vraag wat er met de FBI-loopbaan van Pendergast moet gebeuren nu hij zich al maanden nergens meer aan houdt.

Preston en Child schakelen tussen sterk uiteenlopende decors: een luxehotel met camerabeelden en huisdetectives, het huis aan Riverside Drive met zijn kelders en verzamelingen, en oerwoud waar geen enkele vorm van hulp binnen bereik is. Dat laatste levert de meest ongewone hoofdstukken van de reeks tot dan toe op, met een dreiging die niet uit de misdaad maar uit de geschiedenis voortkomt.

Voor de lezer die bij deel tien is ingestapt, is dit de afrekening. Alles wat in de twee vorige boeken aan draden is uitgelegd, wordt hier bij elkaar getrokken, en de gevolgen werken door tot ver in de latere delen van de reeks. Een op zichzelf staand verhaal is het dus niet; wie Two Graves als eerste Pendergast-boek leest, krijgt de ontknoping van een verhaal waarvan hij het begin niet kent.

Het boek verandert bovendien iets blijvends aan de hoofdpersoon. De onaandoenlijke agent uit de vroege delen is hier een man die verlies heeft geleden en dat niet meer kan wegredeneren.

Naast de hoofdlijn krijgt New York een eigen verhaal: hotelbedrijven die de moorden willen stilhouden, een burgemeester die resultaat eist en een pers die een bijnaam voor de dader verzint. Dat maakt van Two Graves ook een politieroman, waarin D'Agosta het gewone werk doet terwijl Pendergast met heel andere dingen bezig is. Preston en Child sluiten er verschillende draden uit eerdere boeken mee af, waaronder de vraag wat er in de jeugd van de gebroeders Pendergast in New Orleans is misgegaan.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 7,50 ↑ Terug naar de volgorde

Londen, 1889. Aan een diner vertelt Oscar Wilde aan de jonge arts Arthur Conan Doyle een verhaal dat hij tijdens een lezingentournee in Colorado heeft opgevangen, over mijnwerkers die door een menseneter zouden zijn gedood. Ruim een eeuw later stuit criminologiestudente Corrie Swanson in het archief van haar hogeschool op een dagboek waarin die avond wordt beschreven.

Corrie heeft een onderwerp nodig voor haar scriptie. In het voormalige mijnkamp Roaring Fork, inmiddels een exclusief skioord in de Rocky Mountains, wordt het oude kerkhof geruimd om plaats te maken voor nieuwbouw, en de resten van de mijnwerkers zijn tijdelijk opgeslagen. Ze regelt toestemming om de botten te onderzoeken en ontdekt sporen die niet passen bij een aanval door een beer. Wat ze vindt, raakt aan de geschiedenis waarop de plaatselijke elite haar naam heeft gebouwd, en die elite laat weten dat het onderzoek stopt.

Als Corrie toch doorzet en in de problemen komt, arriveert FBI-agent Aloysius Pendergast in Roaring Fork. Hij treft een dorp aan dat met heel andere dingen bezig is: in de weken voor Kerstmis worden miljoenenvilla's in brand gestoken, de toeristen blijven weg en de politiechef heeft de handen vol. Pendergast raakt betrokken bij beide zaken en vermoedt dat de brandstichtingen en de honderdvijftig jaar oude geschiedenis meer met elkaar te maken hebben dan iemand wil geloven.

Dit dertiende deel uit 2013 staat grotendeels op zichzelf. Pendergast heeft na de gebeurtenissen van de vorige boeken verlof genomen en is niet in dienst, waardoor hij hier eerder als beschermheer van Corrie optreedt dan als onderzoeker met een dienstpenning. Corrie zelf is de eigenlijke hoofdpersoon: het meisje uit Medicine Creek uit Still Life with Crows is nu een volwassen student die haar eigen zaak wil bewijzen en daarbij fouten maakt die ze zelf moet oplossen.

Preston en Child verweven er een literaire lijn doorheen. Het verhaal dat Wilde aan Doyle vertelde, zou de aanleiding zijn geweest voor een van de bekendste verhalen over Sherlock Holmes, en in het boek is een verloren gewaand Holmes-verhaal opgenomen dat de schrijvers in de stijl van Conan Doyle hebben geschreven. Die pastiche is tegelijk een aanwijzing in het onderzoek.

Het skioord levert een decor op dat de reeks nog niet had: sneeuw, geld, gesloten hekken en huizen die alleen in het seizoen bewoond zijn, met daaronder de resten van een mijnbouwverleden dat men liever niet uitgraaft. Tussen de brandstichtingen door groeit de spanning tussen nieuwkomers en oudgedienden, en tussen de wens om de geschiedenis te vieren en de wens om haar te vergeten.

Corrie krijgt in Roaring Fork bovendien hulp uit onverwachte hoek, van een dochter van een plaatselijke politieman die stage loopt bij het korps, terwijl de bestuursvoorzitter van de villawijk alles op alles zet om haar het dorp uit te werken. Die botsing tussen een student zonder geld en een gemeenschap met onbeperkte middelen loopt als tweede conflict door het boek. Preston en Child schreven White Fire als een winterverhaal, met sneeuwstormen, wegen die afgesloten raken en een brandweer die de branden niet bij kan houden.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 8,54 ↑ Terug naar de volgorde

Op de stoep van het huis aan Riverside Drive ligt op een ochtend een lichaam, keurig neergelegd zodat het niet over het hoofd kan worden gezien. Het is iemand uit het verleden van Aloysius Pendergast, en het is duidelijk dat de dader hem daarmee iets duidelijk wil maken. De achtervolging die hij meteen inzet, eindigt in een ongeluk op de snelweg, en als hij terugkeert naar de plaats delict is die zorgvuldig van sporen ontdaan.

Bij de sectie komt één opvallend voorwerp tevoorschijn: een stukje zeldzaam turkoois, achtergelaten in de maag van het slachtoffer. De steen leidt naar een verlaten mijn aan de oever van de Salton Sea in Californië, een uitgedroogd en vrijwel onbewoond gebied. Pendergast weet dat hij daarheen gestuurd wordt en gaat toch, omdat het de enige aanwijzing is die hij heeft. Wat hij aantreft, is een zorgvuldig voorbereide val, en die val blijkt slechts de eerste zet in een plan dat al veel langer loopt.

Tegelijkertijd onderzoekt inspecteur Vincent D'Agosta de moord op een medewerker van het New York Museum of Natural History, een technicus die door niemand werd gemist en die kort voor zijn dood een bezoekende wetenschapper hielp met een skelet uit de collectie. Constance Greene spoort Pendergast aan die zaak op te pakken, en gaandeweg blijkt dat beide onderzoeken naar hetzelfde punt wijzen.

Dit veertiende deel uit 2014 draait om de familiegeschiedenis van de Pendergasts, en dan vooral om de generaties die hun fortuin verdienden aan geneesmiddelen die geen geneesmiddelen waren. Wat een voorvader ooit heeft aangericht, komt hier bij de nazaat terug, en de wraak die daaruit voortkomt is met veel geduld voorbereid. Voor het eerst sinds lang is Pendergast niet de sterkste partij in zijn eigen boek: hij raakt aangetast in lichaam en geest, en het initiatief verschuift naar de mensen om hem heen.

Dat maakt Blue Labyrinth ook een boek over zijn huishouden. Constance Greene, chauffeur en lijfwacht Proctor, huishoudster Mrs. Trask en museummedewerkers die eerder in de reeks opdoken, moeten samen doen wat Pendergast normaal alleen doet. Margo Green keert terug in de laboratoriumhoofdstukken, waar het speurwerk om botmateriaal, mineralen en oude recepten draait.

Preston en Child schakelen tussen de woestijn van Zuid-Californië, een negentiende-eeuws apothekerslaboratorium en een ziekenhuiskamer in New York waar de tijd dringt. De titel verwijst naar een doolhof dat in het verhaal letterlijk bestaat en dat pas in de tweede helft van het boek zijn betekenis prijsgeeft. Voor de reeks als geheel is dit een scharnierdeel: de gevolgen zijn nog merkbaar in de boeken die erop volgen.

Preston en Child spelen in dit deel opvallend veel met tijd: hoofdstukken in het heden wisselen af met fragmenten uit de negentiende eeuw, waarin te zien is hoe het geld van de familie werd verdiend en wat dat mensen heeft gekost. Voor de lezer betekent dat dat hij de motieven van de tegenstander eerder begrijpt dan de personages zelf. De titel verwijst naar een doolhof in het huis aan Riverside Drive, en het boek laat en passant zien hoeveel van dat huis nog onontgonnen is.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 7,37 ↑ Terug naar de volgorde

Een beeldhouwer uit het kustplaatsje Exmouth, ten noorden van Salem, klopt aan bij Aloysius Pendergast met een klacht die eigenlijk te klein is voor de FBI: tijdens zijn vakantie is zijn wijnkelder leeggeroofd. De plaatselijke politie doet er niets mee. Pendergast neemt de zaak aan als privéopdracht, vooral omdat de beloning bestaat uit een fles die hij nergens anders kan krijgen, en reist met zijn pupil Constance Greene naar de kust van Massachusetts.

In de kelder, die is uitgehakt onder een oude vuurtoren, ontdekt hij dat de dieven een dichtgemetselde nis hebben opengebroken. Wat daarin zat, is geen wijn. De resten die er liggen blijken uit de negentiende eeuw te stammen en horen bij iemand die daar levend is ingemetseld. Waarom, weet niemand, en het dorp is opvallend weinig geneigd om mee te denken.

Dan wordt in de kwelders achter Exmouth een historicus dood aangetroffen, met tekens in zijn lichaam gekerfd en een woord dat de plaatselijke bevolking maar al te goed kent. Volgens de overlevering zijn de echte heksen van Salem in 1692 niet gepakt, maar noordwaarts gevlucht en in deze moerassen neergestreken, waar ze hun praktijken voortzetten. Pendergast gelooft daar niets van en vermoedt dat iemand handig inspeelt op de angst van het dorp. Ondertussen blijkt het onderzoek van de vermoorde historicus te draaien om een schip dat anderhalve eeuw geleden voor deze kust verdween, met een lading die de moeite van het zoeken waard was.

Dit vijftiende deel uit 2015 is opgezet als een ouderwetse plaatsmysterie: een afgesloten gemeenschap, een geschiedenis waar niet over gesproken wordt, en een buitenstaander die van elke bewoner de huisdeur langsgaat. Preston en Child gebruiken de kust met haar getijden, mistbanken en zoutmoerassen als tweede hoofdrolspeler, en houden lang open of het bijgeloof alleen in de hoofden van de dorpelingen bestaat.

Voor de reeks is het vooral een Constance-boek. Zij treedt hier op als volwaardige onderzoeker, met haar eigen manier van archiefwerk en haar eigen opvattingen over wat mensen verdienen, en de verhouding tussen haar en Pendergast krijgt een lading die in eerdere delen nog onuitgesproken bleef. Wie de reeks volgt, merkt dat dit de opmaat is naar een verhaallijn die in de volgende boeken wordt uitgewerkt.

Als kennismaking met de reeks werkt Crimson Shore redelijk: de zaak staat op zichzelf en de achtergrond van Pendergast wordt kort toegelicht. Alleen het slot grijpt terug op wat er in eerdere delen is opgebouwd en loopt bovendien rechtstreeks door in The Obsidian Chamber, dat er direct op aansluit.

Rond de zaak staat een klein maar scherp getekend dorp: een politiechef die liever geen hulp had gehad, een advocaat met te veel belangen, een journalist van het plaatselijke blad en een viswinkel waar het nieuws sneller gaat dan bij de politie. Preston en Child laten Pendergast hier bovendien een keer zonder penning werken, wat hem dwingt tot overtuigen in plaats van bevelen. Die beperking levert enkele van de beste verhoorscènes van de reeks op, met wijn, geschiedenis en beleefdheid als drukmiddel.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 7,35 ↑ Terug naar de volgorde

Na de afloop van de zaak aan de kust van Massachusetts is Aloysius Pendergast spoorloos. Niemand weet waar hij is, en na weken zoeken houdt iedereen het erop dat hij niet meer terugkomt. Zijn pupil Constance Greene trekt zich terug in de onderaardse vertrekken onder het huis aan Riverside Drive, waar ze al eerder maandenlang verdween als de wereld haar te veel werd. Daar wordt ze door een bezoeker overvallen en meegenomen.

Proctor, jarenlang chauffeur, lijfwacht en zwijgzame huisgenoot, zet de achtervolging in. Die voert hem van New York over de oceaan, langs vliegvelden en havens, tot diep in een woestijn waar geen hulp te halen is. Voor het eerst in de reeks is hij de hoofdpersoon: een man die zijn opleiding kreeg bij een legeronderdeel waarover niets op papier staat, en die gewend is opdrachten uit te voeren zonder vragen te stellen. Wat hij onderweg ontdekt, dwingt hem voor het eerst zelf te beslissen wat hij doet.

Dit zestiende deel uit 2016 is opgebouwd uit drie verhaallijnen die elkaar lang niet raken: een achtervolging over drie werelddelen, een verhaal binnenshuis waarin Constance tegenover iemand zit die haar beter kent dan haar lief is, en een derde lijn ver van New York waarin iemand zich uit een uitzichtloze situatie moet werken. Preston en Child zetten die drie zo tegenover elkaar dat de lezer meer weet dan de personages, wat de spanning uit het wachten haalt in plaats van uit het raadsel.

Inhoudelijk draait het boek om de verhouding tussen Constance en de familie Pendergast, en om een oud recept dat in eerdere delen al zijdelings ter sprake kwam: een middel dat het leven verlengt, en de prijs die daarvoor is betaald. Wie The Cabinet of Curiosities heeft gelezen, herkent de achtergrond meteen; voor wie nieuw is, leggen de schrijvers het beknopt uit, al blijft het een boek dat sterk op de reeks leunt.

Het decor wisselt van het gesloten huis aan Riverside Drive, met zijn bibliotheek, kelders en dichte luiken, naar een afgelegen eiland in de Caraïben en een landschap waarin een mens zonder water een paar uur meegaat. Die afwisseling tussen benauwde binnenruimtes en onherbergzame leegte bepaalt de toon.

Voor de doorlopende verhaallijn is The Obsidian Chamber een belangrijk boek: het rondt af wat in Crimson Shore werd opengelaten, geeft Proctor en Constance voor het eerst echt ruimte, en zet de verhoudingen binnen het huishouden op scherp voor de delen die volgen. Als los te lezen thriller is het minder geschikt dan de meeste andere delen uit de reeks.

Wat het boek ongewoon maakt binnen de reeks, is dat Pendergast zelf lange tijd afwezig is en dat andere personages zijn plaats moeten innemen. Dat geeft Preston en Child de ruimte om Proctor, over wie tot dan toe vrijwel niets bekend was, een verleden en een stem te geven. Daarnaast wordt duidelijk hoe afhankelijk het huishouden aan Riverside Drive van één man is geworden, en wat er gebeurt zodra die wegvalt. Het boek eindigt met een uitgangspositie die in de volgende delen verder wordt uitgewerkt.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 9,95 ↑ Terug naar de volgorde

Het begint als een vermissingszaak. Grace Ozmian, de dochter van een steenrijke techondernemer, is al dagen niet gezien. De New Yorkse politie maakt zich aanvankelijk weinig zorgen: de jonge vrouw staat bekend om haar roekeloosheid en haalde de roddelbladen al vaker met een plotseling vertrek. Dan wordt haar lichaam gevonden in een leegstaand pakhuis in Queens, zonder hoofd.

Inspecteur Vincent D'Agosta krijgt de leiding en weet meteen dat elke stap onder een vergrootglas zal liggen: een miljardair met invloed, een slachtoffer dat de pers kent en een dader die iets heeft meegenomen. Hij is dan ook opgelucht als FBI-agent Aloysius Pendergast op de plaats delict verschijnt, ook op de zaak gezet. De twee werken al sinds hun eerste ontmoeting in het New York Museum of Natural History samen, en die geschiedenis wordt in dit boek geregeld aangehaald.

Wat een enkele geruchtmakende moord leek, blijkt het begin van een reeks. Er volgen meer slachtoffers, steeds op dezelfde manier, en de verbanden die D'Agosta verwacht, blijven uit: de doden komen uit verschillende buurten, milieus en beroepsgroepen. Naarmate de lichamen zich opstapelen, raakt New York in de greep van een angst die zich niet meer laat sturen, en de vraag wordt niet alleen wie het doet, maar waarom juist deze stad het doelwit is en of er wel één dader is.

Dit zeventiende deel uit 2018 is opgezet als een klassiek jachtverhaal in de stad, met politiewerk, persconferenties en tactische besprekingen naast het onorthodoxe speurwerk van Pendergast. Preston en Child gebruiken de sociale breuklijnen van New York als motor: het contrast tussen de wereld van techmiljardairs en die van de wijken waar de moorden plaatsvinden, en de rol die media en sociale netwerken spelen in het aanwakkeren van massahysterie.

Voor de reeks is het het deel waarin D'Agosta het meeste ruimte krijgt sinds jaren. Hij is inmiddels gepromoveerd, voert een eigen team aan en moet zich verhouden tot een korpsleiding die resultaat wil zien, terwijl Pendergast zich zoals gewoonlijk niets aantrekt van hiërarchie en procedures. De vriendschap tussen beide mannen is hier eerder werkbaar dan vanzelfsprekend, en juist die wrijving levert de beste scènes op.

Het boek kan zonder veel voorkennis worden gelezen. De personages worden kort geïntroduceerd en de zaak staat op zichzelf, al verwijzen Pendergast en D'Agosta regelmatig naar eerdere avonturen. De titel is ontleend aan het beeld van een stad die nooit donker wordt en waarin je toch volledig kunt verdwijnen, en dat beeld bepaalt de sfeer: verlichte kantoortorens, nachtelijke bouwterreinen, parkeergarages en een metro die blijft rijden terwijl de stad zichzelf niet meer vertrouwt.

Pendergast en D'Agosta krijgen bij dit onderzoek te maken met een vader die zijn eigen macht inzet om het politiewerk te sturen, met een advocatenkantoor dat elke vraag afhoudt en met een beveiligingsapparaat dat meer weet dan het prijsgeeft. Daarnaast loopt er een verhaallijn over een journalist die de zaak gebruikt om zijn eigen naam te vestigen en daarmee de paniek verder aanwakkert. Preston en Child wisselen hoofdstukken vanuit het onderzoek af met korte scènes vanuit andere gezichtspunten, zodat de lezer voelt hoe breed de dreiging over de stad ligt.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 5,09 ↑ Terug naar de volgorde

Na een reorganisatie bij het New Yorkse kantoor van de FBI krijgt Aloysius Pendergast een voorwaarde opgelegd die hij nooit had zien aankomen: wie wil blijven, werkt voortaan met een partner. De agent die hem wordt toegewezen is Armstrong Coldmoon, een jonge Lakota uit South Dakota, degelijk, formeel en vastbesloten zijn loopbaan niet te laten verpesten door een collega met de reputatie van Pendergast. Hun eerste gezamenlijke opdracht voert hen naar Miami Beach.

Daar is een moordenaar bezig die harten uitsnijdt bij zijn slachtoffers en ze vervolgens achterlaat bij graven op plaatselijke begraafplaatsen, met een handgeschreven brief erbij. De graven hebben één ding gemeen: er liggen vrouwen begraven die jaren geleden zelfmoord hebben gepleegd. De brieven lijken bedoeld als verontschuldiging of eerbetoon, maar aan wie precies is niet duidelijk, en de politie van Miami weet niet of ze met een gek of met een boodschapper te maken heeft.

Terwijl Coldmoon volgens het boekje werkt, gaat Pendergast zijn eigen gang: hij trekt de oude zelfmoordzaken opnieuw na, spreekt met nabestaanden en met artsen die zich de dossiers nauwelijks herinneren, en raakt ervan overtuigd dat de huidige moorden maar het zichtbare topje zijn van iets wat decennia teruggaat. Dat brengt hem in conflict met zowel de plaatselijke recherche als met zijn eigen leiding.

Dit achttiende deel uit 2018 verandert iets aan de opzet van de reeks. Door Pendergast een vaste partner te geven, dwingen Preston en Child hem uit te leggen wat hij doet, en dat maakt hem voor het eerst in jaren weer van dichtbij te volgen. Coldmoon is bovendien geen bewonderaar: hij vindt de werkwijze van zijn collega roekeloos en zegt dat ook. De botsing tussen twee heel verschillende opvattingen over politiewerk is minstens zo interessant als de zaak zelf.

Miami Beach levert een decor op dat in de reeks nog ontbrak. Palmen, hotels, hitte, oude Cubaanse wijken en begraafplaatsen die tussen de nieuwbouw geklemd liggen, met daarachter de Everglades. Preston en Child gebruiken het contrast tussen de vakantiestad aan de oppervlakte en de institutionele geschiedenis eronder, in ziekenhuizen, klinieken en archieven.

Het boek is goed te lezen zonder de eerdere delen te kennen: de zaak staat los van de doorlopende verhaallijnen, en de achtergrond van Pendergast wordt via Coldmoon aan de lezer uitgelegd. Wel loopt er een lijn mee over Constance Greene en het huis aan Riverside Drive, die pas betekenis krijgt in de volgende boeken. Verses for the Dead is het eerste deel van wat feitelijk een reeks binnen de reeks is geworden, want Coldmoon blijft ook daarna aan de zijde van Pendergast werken.

De brieven bij de graven zijn zorgvuldig geschreven, in een verzorgd handschrift en met een toon die eerder aan een rouwadvertentie doet denken dan aan een bekentenis; het ontcijferen van die teksten vormt een verhaallijn op zichzelf. Daarnaast krijgt de plaatselijke politie ruimte, met een commandant die de zaak liever in eigen hand had gehouden en een forensisch onderzoeker die als enige meteen doorheeft dat de oude dossiers niet kloppen. Preston en Child houden het tempo hoog met korte hoofdstukken en wisselende gezichtspunten.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 8,41 ↑ Terug naar de volgorde

Op het strand van Sanibel Island, een rustig vakantie-eiland voor de kust van Florida, spoelen op een ochtend tientallen schoenen aan. Het zijn goedkope, identieke exemplaren, en in elke schoen zit een voet, ruw van het been gescheiden. Binnen een dag ligt het eiland vol persfotografen en weet niemand wat er gezegd moet worden tegen de toeristen.

Aloysius Pendergast is elders in de staat met verlof en heeft weinig zin om te komen. Zodra hij de vondst ziet, is hij toch verkocht: dit is een raadsel waarvoor geen enkele bekende verklaring past. Hoeveel mensen het betreft, waar ze vandaan komen, hoe lang ze in het water hebben gelegen en of ze nog leven, is allemaal onbekend. Het eerste pathologisch rapport maakt het alleen maar vreemder, want de bevindingen spreken elkaar op punten tegen.

Samen met zijn partner, agent Armstrong Coldmoon, begint Pendergast aan een onderzoek dat zich niet laat begrenzen. Stromingsmodellen wijzen op een herkomst ver buiten de Amerikaanse wateren, de schoenen blijken massaproductie uit een ander werelddeel, en de medische aanwijzingen leiden naar een terrein waar weinig artsen iets zinnigs over kunnen zeggen. Terwijl de FBI, de kustwacht en de plaatselijke politie over bevoegdheden steggelen, wordt duidelijk dat er achter deze zaak een tegenstander zit met een eigen agenda en een volstrekt gebrek aan scrupules.

Dit negentiende deel uit 2020 speelt grotendeels in het zuidwesten van Florida, in een wereld van jachthavens, mangrovekreken, vakantiehuizen en kleine luchthavens. Preston en Child gebruiken dat decor om het onderzoek fysiek te maken: veel water, veel boten, en een kustlijn waar smokkelroutes al generaties lang bestaan.

De verhouding tussen Pendergast en Coldmoon, die in Verses for the Dead begon als opgelegde samenwerking, krijgt hier meer nuance. Coldmoon staat op het punt overgeplaatst te worden en moet kiezen tussen een voorspelbare loopbaan en het werk met een collega die zich aan geen enkele afspraak houdt. Daarnaast loopt er een verhaallijn over een jonge vrouw met een medisch verleden die op het eiland belandt, en over de plaatselijke sheriff die zijn eigen redenen heeft om de zaak klein te houden.

Het boek is zonder voorkennis te lezen. De zaak staat op zichzelf, de hoofdpersonen worden opnieuw geïntroduceerd, en de doorlopende verhaallijnen uit de reeks blijven op de achtergrond. Wat Crooked River onderscheidt van de andere Pendergast-boeken is de puur wetenschappelijke kern: waar eerdere delen uitkwamen bij een familiegeschiedenis of een oude misdaad, draait het hier om een tak van de geneeskunde en om de vraag hoe ver iemand daarin wil gaan.

Preston en Child bouwen het onderzoek op als een reeks stappen die elk een nieuw vakgebied binnentrekken: oceanografie, schoenproductie, pathologie en uiteindelijk transplantatiegeneeskunde. Daarbij krijgt de lezer al vroeg korte hoofdstukken te zien vanuit het kamp van de tegenpartij, zodat de spanning vooral in het naderen zit. Het eiland zelf, met zijn schelpenstranden, natuurreservaat en kleine gemeenschap van gepensioneerden, vormt een decor dat mijlenver afstaat van het New York van de eerdere delen.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 24,95 ↑ Terug naar de volgorde

In november 1971 kaapte een man die zich D. B. Cooper noemde een vliegtuig tussen Portland en Seattle, eiste tweehonderdduizend dollar losgeld en sprong daarna met een parachute de nacht in. Hij werd nooit gevonden, en de zaak geldt tot op de dag van vandaag als de enige onopgeloste vliegtuigkaping in de Verenigde Staten.

Vijftig jaar later worden in Savannah in de staat Georgia lichamen aangetroffen zonder een druppel bloed. Er zijn geen sporen van een dier, geen verklaring voor de ontbrekende hoeveelheid, en de stad, die van haar spookverhalen een toeristische trekpleister heeft gemaakt, weet er onmiddellijk raad mee: de oude vertelling over de vampier van Savannah wordt weer van stal gehaald. Hoe langer het duurt, hoe meer inwoners bereid zijn die verklaring serieus te nemen.

FBI-agent Aloysius Pendergast en zijn partner Armstrong Coldmoon krijgen de zaak toegewezen en lopen tegen een onderzoek aan waarin geen enkele gebruikelijke methode houvast biedt. Terwijl het aantal slachtoffers oploopt, komt de kaping uit 1971 in beeld, en de vraag is of dat verband werkelijk bestaat of dat iemand het met opzet heeft aangelegd.

Dit twintigste deel uit 2021 is een van de meest uitgesproken boeken van de reeks als het gaat om de grens tussen het verklaarbare en het onverklaarbare. Preston en Child laten lang in het midden of er een nuchtere oplossing bestaat, en gebruiken Savannah daarvoor optimaal: pleinen met eiken vol Spaans mos, historische huizen, begraafplaatsen midden in de stad en een toeristenindustrie die van griezelverhalen leeft. In die omgeving is een spookverhaal geen vreemd element maar een economisch belang.

Naast Pendergast en Coldmoon krijgt Constance Greene een belangrijke rol, en wordt er een filmploeg in het verhaal geschreven die in Savannah een horrorfilm opneemt. Die ploeg zorgt voor humor, voor extra chaos en voor een hoop mensen die precies op de verkeerde plek staan.

Voor de reeks is Bloodless een scharnierpunt. De zaak zelf is los te lezen en het boek legt de nodige achtergrond zelf uit, maar in de laatste hoofdstukken wordt een verhaallijn geopend die de daaropvolgende delen volledig bepaalt. Wie de reeks volgt, doet er dus goed aan dit boek niet over te slaan; wie hier instapt, krijgt eerst een op zichzelf staande thriller en daarna een slot dat vragen achterlaat.

De combinatie van een historische onopgeloste zaak, een negentiende-eeuwse stadslegende en een modern moordonderzoek is typerend voor het schrijversduo, dat zulke lagen al sinds hun eerste boeken over elkaar heen legt.

Naast het onderzoek loopt er een lijn over een plaatselijke hotelhoudster en over de vraag hoeveel van Savannahs spookverhalen werkelijk uit de negentiende eeuw stammen en hoeveel er later is bijgemaakt. Preston en Child laten Pendergast hier ongewoon veel op de achtergrond opereren, terwijl Coldmoon het zichtbare werk doet en Constance haar eigen gang gaat. De hoofdstukken over de kaping van 1971 zijn afzonderlijk geschreven en lezen als een verhaal binnen het verhaal, tot ze op het hoofdonderzoek aansluiten.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 10,00 ↑ Terug naar de volgorde

Constance Greene is niet geboren in de tijd waarin ze leeft. Ze groeide op in het New York van de negentiende eeuw, verloor daar haar zus en haar broer, en draagt dat verlies al haar hele lange leven met zich mee. In dit eenentwintigste deel uit 2023 krijgt ze de kans die volgens elke redenering niet zou moeten bestaan: terugkeren naar de stad van haar jeugd, naar de jaren tachtig van de negentiende eeuw. Ze grijpt die kans, hoewel het betekent dat ze het heden voorgoed achter zich laat.

Haar doel is niet om toe te kijken maar om in te grijpen: ze wil verhinderen dat haar broer en zus omkomen. Dat brengt haar op ramkoers met Enoch Leng, de arts die in het New York van die jaren ongestoord zijn gang gaat en die zijn slachtoffers zoekt onder de kinderen die niemand mist. Leng is geen onbekende voor haar, en zij is dat evenmin voor hem; elke stap die ze zet, loopt het risico hem te waarschuwen.

Ondertussen blijft in het heden FBI-agent Aloysius Pendergast achter met de vraag of er een weg terug is. Hij zoekt koortsachtig naar een manier om haar te bereiken, en dat zoeken is zelf een onderzoek: naar aantekeningen, naar apparatuur, naar mensen die weten wat er in eerdere delen is gebeurd en die liever niets zeggen.

Preston en Child schreven hiermee het meest ongewone boek van de hele reeks. Waar de eerdere delen thrillers waren met een wetenschappelijke of historische kern, is dit een historische roman met een thrillermotor, gedragen door het New York van rond 1880: gaslantaarns, paardentrams, weeshuizen, de sloppen van Manhattan en de scheiding tussen de wereld van de rijken en die van de straatkinderen. Voor Constance is het een terugkeer naar een stad die ze kent, en dat geeft de historische hoofdstukken een precisie die zelden voorkomt.

Het boek grijpt sterk terug op The Cabinet of Curiosities, het derde deel van de reeks, waarin de figuur van Leng voor het eerst opdook, en het bouwt rechtstreeks voort op het slot van Bloodless. Als eerste kennismaking met Pendergast is het daarom niet geschikt: vrijwel alles wat er op het spel staat, is in eerdere boeken opgebouwd.

Wie de reeks wel volgt, krijgt het deel waarin Constance Greene definitief de hoofdrol overneemt. Ze is hier geen raadselachtige huisgenoot meer maar de drijvende kracht, met een plan, een tijdsdruk en een tegenstander die haar op elk terrein de baas lijkt. Het verhaal eindigt niet met dit boek; de afronding volgt in Angel of Vengeance.

Preston en Child wisselen de negentiende-eeuwse hoofdstukken af met korte scènes in het heden, waarin duidelijk wordt hoe weinig tijd er is en hoe weinig mensen kunnen helpen. Voor Constance betekent haar terugkeer bovendien dat ze zich opnieuw moet leren bewegen in een stad met standsverschillen, kleding en omgangsvormen die ze als kind alleen van onderaf kende. Dat detail, en het contrast tussen de salons van de gegoede burgerij en de weeshuizen en werkplaatsen, geeft het boek zijn toon.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 9,38 ↑ Terug naar de volgorde

Het verhaal dat in The Cabinet of Dr. Leng begon, wordt in dit tweeëntwintigste deel uit 2024 afgemaakt. Constance Greene bevindt zich nog altijd in het New York van de negentiende eeuw, waar ze heeft geprobeerd met Enoch Leng een afspraak te maken over het leven van haar zus. Die afspraak wordt gebroken, en Constance blijft met lege handen achter, woedender dan ooit.

Dat ze alleen staat, blijkt niet helemaal waar. Diogenes, de broer van Aloysius Pendergast, duikt onverwacht op en biedt zijn hulp aan, om redenen die hij voor zich houdt. Vermomd als geestelijke vestigt hij zich in Five Points, de beruchtste sloppenwijk van Manhattan, van waaruit hij de bewegingen van Leng volgt en zijn eigen zetten voorbereidt. Zolang niemand weet wat hij werkelijk wil, is niet te zeggen of zijn aanwezigheid Constance helpt of in gevaar brengt.

Pendergast zelf richt zich op iets anders: hij wil Constance beschermen tegen de wraakzucht die haar alle voorzichtigheid doet vergeten. Zij denkt daar anders over en gaat haar eigen weg, vastbesloten haar broer en zus te redden en af te rekenen met de man die hun leven heeft genomen. Leng, op zijn beurt, blijkt zoals altijd een stap vooruit te denken.

Preston en Child sluiten hiermee een verhaallijn af die zij over meerdere boeken hebben opgebouwd en die teruggaat tot The Cabinet of Curiosities, het derde deel van de reeks, waarin de negentiende-eeuwse moordenaar voor het eerst werd geïntroduceerd. Het boek speelt bijna volledig in het oude New York en leeft van dat decor: de havens, de kolendampen, de liefdadigheidsinstellingen die kinderen eerder verhandelen dan verzorgen, en de nauwe straten van Five Points waar de politie zich alleen in groepen laat zien.

Wat het boek zijn spanning geeft, is de driehoek tussen Constance, Diogenes en Leng, drie personages die elk gewend zijn de slimste in de kamer te zijn en die elkaars zwakke plekken feilloos aanvoelen. Pendergast is hier eerder de man die de schade probeert te beperken dan de onderzoeker die alles doorziet, wat de verhoudingen binnen de reeks op hun kop zet.

Als beginpunt is Angel of Vengeance ongeschikt. Het is het sluitstuk van een verhaal dat in Bloodless in gang werd gezet en in The Cabinet of Dr. Leng werd uitgewerkt, en het gaat ervan uit dat de lezer weet wie Constance is, waar ze vandaan komt en wat haar met de familie Pendergast verbindt. Voor wie die boeken wel heeft gelezen, is dit de afrekening waar de reeks jarenlang naartoe heeft gewerkt.

Het boek speelt zich af tegen een precies uitgewerkte achtergrond van het New York van de late negentiende eeuw, met liefdadigheidscomités, kranten, huurkazernes en een politiekorps dat in Five Points nauwelijks gezag heeft. Preston en Child wisselen korte hoofdstukken af tussen de drie hoofdlijnen, zodat de lezer telkens net iets meer weet dan één van de partijen. Wie de reeks van het begin af aan heeft gevolgd, ziet hier personages en plaatsen terugkeren die al in de vroege delen werden opgezet.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 9,35 ↑ Terug naar de volgorde

Pendergast: The Beginning vertelt de eerste zaak van FBI-agent Aloysius Pendergast. Douglas Preston en Lincoln Child, die het personage in 1995 introduceerden in Relic, brachten het boek op 27 januari 2026 uit bij Grand Central Publishing. De uitgever presenteert het als het ontstaansverhaal van hun hoofdpersoon, nadrukkelijk bedoeld voor zowel trouwe lezers als nieuwkomers.

In het middelpunt staat aanvankelijk niet Pendergast, maar Dwight Chambers, speciaal agent bij het FBI-kantoor in New Orleans. In zes maanden tijd is zijn leven ingestort: eerst verloor hij zijn partner, daarna, op tragische wijze, zijn vrouw. Wanneer hij weer aan het werk gaat, krijgt hij een taak waar hij niet op zit te wachten. Hij moet een gloednieuwe agent inwerken, een zekere A.X.L. Pendergast.

Wie de reeks kent, weet wat dat betekent; Chambers weet het nog niet. Zijn jonge partner is raadselachtig, eigenzinnig en voor een mentor ronduit tergend. Terwijl Chambers zijn eigen leven weer op orde probeert te krijgen, haalt Pendergast een stunt uit die zo buitensporig is dat ze allebei worden geschorst. Pendergast komt die schorsing goed uit. Ze geeft hem de tijd om een eigenaardige moordzaak in Mississippi te onderzoeken die zijn nieuwsgierigheid heeft gewekt, en Chambers gaat met tegenzin mee.

Wat begint als een grillige uitstap, verandert al snel in een angstaanjagende jacht. De twee agenten stuiten op een reeks gruwelijke, rituele moorden die in geen enkel bekend profiel van een seriemoordenaar passen. Grotendeels dankzij Pendergasts scherpzinnigheid en onorthodoxe methoden komen ze de dader op het spoor. Maar volgens de uitgever begint de echte verschrikking pas wanneer de zaak opgelost lijkt.

De keuze voor het perspectief van Chambers is veelzeggend. Ook in de eerste boeken van de reeks werd Pendergast vaak door de ogen van anderen getoond: een bleke, ongrijpbare buitenstaander in een zwart, op maat gemaakt pak, die volgens sommigen meer weg heeft van een begrafenisondernemer dan van een FBI-agent. Hier is hij nog een beginner, maar al wel de man met de zuidelijke hoffelijkheid, de eigenaardige manieren en de onwrikbare zelfverzekerdheid die lezers kennen. Dat zijn loopbaan begint bij het kantoor in New Orleans, past bij zijn achtergrond: Pendergast groeide op in die stad, in een oud en vermogend geslacht dat zich er als aristocratie gedroeg. Later zou hij vanuit New York werken, en vandaar overal heen reizen waar een zaak zijn belangstelling wekte, bij voorkeur zaken die het werk van een seriemoordenaar leken.

Het boek telt 384 bladzijden. Het verscheen na Angel of Vengeance (2024), dat een verhaallijn over drie delen afsloot, en staat inhoudelijk los van die lijn. In de publicatievolgorde is het het drieëntwintigste deel; in de tijdlijn van het verhaal is het het eerste, vóór de gebeurtenissen in Relic. Nieuwe lezers kunnen er dus goed mee beginnen, en wie de reeks al kent, leest eindelijk hoe het allemaal begon.

↑ Terug naar de volgorde