The Secret Seven op volgorde

Zeven kinderen richten een geheim genootschap op, en dit eerste boek vertelt hoe hun eerste echte zaak eruitziet. Peter en zijn zus Janet hebben achter in de tuin een schuurtje waar de club samenkomt; wie binnen wil, moet het wachtwoord kennen en de speld met de twee letters S.S. dragen. De andere leden zijn Jack, Pam, Barbara, Colin en George, en hoewel hij officieel geen lid is, hoort Scamper, de goudkleurige cockerspaniël van Peter en Janet, er altijd bij.

Het is winter en er ligt sneeuw wanneer Jack ontdekt dat hij zijn clubspeld kwijt is. Hij gaat hem in het donker zoeken in de buurt van een groot, afgelegen huis waar alleen een norse, hardhorende huisbewaarder woont. Wat hij daar ziet, hoort niet bij een leegstaand huis: er is beweging, er wordt gefluisterd, en er klinkt iets wat op een hulproep lijkt. Jack komt terug bij de club met een verhaal dat te vaag is om naar de politie te stappen en te vreemd om te laten rusten. De zeven vermoeden dat er in dat huis iemand wordt vastgehouden.

Vanaf dat moment gaan ze op onderzoek uit zoals kinderen dat doen: ze verdelen taken, ze verkleden zich, ze houden de weg in de gaten en ze proberen langs de huisbewaarder heen te komen zonder dat iemand hen betrapt. Ondertussen moeten ze ook gewoon naar school, want de avonturen van de Secret Seven spelen zich niet in de vakantie af maar tussen de schooldagen door. Dat levert korte bijeenkomsten op, haastig doorgegeven berichten en de voortdurende vraag wie er die middag vrij kan komen.

Enid Blyton bedacht de club nadat de kinderen van haar uitgever zo'n genootschap hadden opgericht, compleet met een schuur, wachtwoorden en zelfgemaakte spelden. Het eerste deel verscheen in 1949 en zette het stramien neer dat de veertien volgende boeken zouden volgen: een raadsel dat klein begint, volwassenen die de kinderen niet serieus nemen, en een groepje dat blijft doorzetten. Het is geschreven voor lezers die net zelf beginnen te lezen, met korte hoofdstukken en veel dialoog, en het leest nog altijd als een uitnodiging om zelf een club te beginnen.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 5,95 ↑ Terug naar de volgorde

Uit Milton Manor is een kostbaar parelsnoer verdwenen, eigendom van Lady Lucy Thomas. Dat de Secret Seven daarbij betrokken raken, is puur toeval: ze zijn in het bos aan het spelen wanneer Peter en Colin een man tegenkomen die duidelijk haast heeft en die zich vreemd gedraagt. Pas later begrijpen ze wat ze gezien hebben, en dan is de dief allang uit zicht.

De vraag die de club bezighoudt, is niet alleen wie het gedaan heeft, maar vooral waar de parels gebleven zijn. Iemand die met gestolen sieraden op zak wegvlucht, moet ze ergens laten, en de zeven beginnen af te tasten waar dat geweest kan zijn. Hun speurtocht voert hen naar een veld waar een circus zijn tenten heeft opgeslagen, met alles wat daarbij hoort: vreemd volk dat rondtrekt, wagens die morgen weer weg zijn, en dieren die de kinderen liever van een afstandje bekijken, leeuwen incluis.

Zoals in elk deel komt de club bijeen in het schuurtje achter in de tuin van Peter en Janet, waar het wachtwoord bij elke vergadering opnieuw wordt afgesproken en waar Peter als leider streng let op spelden en afspraken. Jack, Pam, Barbara, Colin en George doen ieder hun deel, en Scamper loopt mee. Jacks jongere zus Susie, die dolgraag lid zou willen zijn maar het nooit mag worden, maakt het de zeven zoals gewoonlijk niet makkelijk.

Dit tweede deel verscheen in 1950, een jaar na het eerste. Blyton schreef de reeks nadrukkelijk voor jonge lezers: de hoofdstukken zijn kort, er wordt veel gepraat en het speurwerk bestaat uit kijken, luisteren en volhouden in plaats van uit ingewikkelde redeneringen. Wat het boek onderscheidt van het eerste deel is het decor. Waar de zeven daar rond een leegstaand huis in de sneeuw cirkelden, komen ze nu terecht in de rommelige, opwindende wereld van een reizend circus, waar iedereen iets te verbergen lijkt te hebben en waar het lastig is om uit te maken wie erbij hoort en wie er net is aangekomen.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 9,00 ↑ Terug naar de volgorde

Het is zomer en te warm in het schuurtje, dus verzinnen de zeven iets beters: ze bouwen een boomhut. Hoog tussen de takken is het koel, je ziet er wie eraan komt, en niemand kan er ongemerkt bij. Precies dat laatste blijkt niet te kloppen, want er is iemand die hun nieuwe plek al gevonden heeft.

Bij de boomhut ontmoeten ze een smoezelige jongen die duidelijk niet zomaar aan het rondzwerven is. Hij heeft een gewond katje bij zich waar hij voor zorgt, en hij laat in wat hij zegt meer los dan hij van plan was. Uit die halve zinnen maken de zeven op dat er een overval wordt voorbereid, en dat er mensen zijn die de jongen liever niet tegenkomen. Wat ze met die kennis aan moeten, is de vraag die de rest van het boek beheerst: geloven ze hem, kunnen ze hem helpen, en hoe krijgen ze volwassenen zover dat die luisteren naar een verhaal dat ze van een vreemde jongen hebben?

De vaste bezetting is er weer: Peter als leider, zijn zus Janet, Jack, Pam, Barbara, Colin en George, met Scamper die geen lid is maar er altijd bij hoort. De bijeenkomsten verlopen zoals altijd met een wachtwoord en met Peters gemopper over vergeten spelden, en ook nu moet alles gebeuren naast school, in de uren dat de kinderen vrij zijn.

Dit derde deel verscheen in 1951 en heeft een wat andere toon dan de twee eerdere boeken. De zeven jagen niet alleen op een raadsel, ze krijgen ook te maken met een leeftijdgenoot die het veel slechter heeft dan zij, en die zorg loopt door het speurwerk heen. Blyton schreef het verhaal in korte hoofdstukken met veel gesprekken, en het speelt zich helemaal af in de vertrouwde omgeving van het dorp, de velden en de bosrand. De boomhut zelf is daarbij meer dan een decorstuk: het bouwen, inrichten en verdedigen van hun nieuwe hoofdkwartier neemt een flink deel van het plezier voor zijn rekening.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 9,00 ↑ Terug naar de volgorde

Tigger's Barn is een vervallen schuur waar niemand meer komt, en volgens Susie gebeurt daar 's nachts van alles. Susie is de jongere zus van Jack en zij zou er alles voor overhebben om lid te worden van de Secret Seven; omdat dat nooit mag, haalt ze grappen uit met de club. Deze keer zet ze samen met haar vriendinnen Jack en George op het verkeerde been, en de twee sjokken in het donker naar die schuur voor iets wat niet bestaat.

Peter is ervan overtuigd dat het weer een streek van Susie is, en hij heeft gelijk. Toch levert de tocht iets op waar niemand op gerekend had: bij de schuur vangt Jack een gesprek op dat niets met kinderspelletjes te maken heeft. Wat hij hoort, gaat over plannen die op een trein betrekking hebben, en over mannen die er kennelijk van uitgaan dat er nooit iemand meeluistert. Vanaf dat moment verandert een flauwe grap in een echte zaak, en moeten de zeven uitzoeken wat er precies wordt voorbereid en wanneer.

Het onderzoek gebeurt zoals altijd tussen school en bedtijd door, met bijeenkomsten in het schuurtje achter in de tuin van Peter en Janet, een wachtwoord dat elke keer wisselt en spelden die niemand mag vergeten. Pam, Barbara, Colin en George nemen ieder een deel van het uitkijkwerk op zich, en Scamper draaft mee zonder dat iemand hem heeft uitgenodigd.

Het vierde deel uit 1952 is een van de boeken waarin Susie de gebeurtenissen het duidelijkst in gang zet. Blyton gebruikt haar plagerijen niet alleen als komische onderbreking maar ook als motor van het verhaal: zonder haar streek hadden de zeven nooit bij Tigger's Barn gestaan. Het boek is geschreven voor jonge lezers, met korte hoofdstukken, veel dialoog en een spanning die vooral voortkomt uit wachten, gluren en op het juiste moment wegduiken. De dreiging blijft mild, maar de kinderen beseffen wel degelijk dat ze met volwassen misdadigers te maken hebben.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 22,12 ↑ Terug naar de volgorde

Schaduwen is iets wat je moet oefenen, vindt de club, en dus gaat George op pad om iemand ongemerkt te volgen. Het loopt verkeerd af. Zijn ouders komen erachter, zijn niet gediend van dat soort spelletjes en verbieden hem nog langer lid te zijn van de Secret Seven. De club telt daarmee opeens nog maar zes leden, en bij wijze van noodoplossing wordt Scamper plechtig tot tijdelijk lid benoemd.

Terwijl George aan de kant staat, levert het oefenen van Colin wel iets op. Hij houdt een man in de gaten die zich verdacht gedraagt en ziet hoe die een hond door een kolengat een kelder in duwt. Kort daarna blijkt dat er in de omgeving meer honden verdwijnen, en de zeven, of zes, hebben een zaak. Wie neemt die dieren mee, waar worden ze vastgehouden, en wat is er te verdienen aan een gestolen hond? Voor kinderen die zelf een hond hebben rondlopen, is dat geen abstracte vraag.

De club vergadert zoals altijd in het schuurtje achter in de tuin van Peter en Janet, met een wachtwoord bij de deur en Peter die er streng op toeziet dat iedereen zijn speld draagt. Jack, Pam en Barbara doen hun deel van het uitkijkwerk, en de afwezigheid van George wordt bij elke bijeenkomst gevoeld.

Dit vijfde deel uit 1953 is daarmee net zo goed een verhaal over de club zelf als over de gestolen honden. Blyton laat zien hoe kwetsbaar zo'n genootschap is zodra een ouder er een stokje voor steekt, en hoe de anderen daarmee omgaan. Het speurwerk blijft eenvoudig van opzet: posten, volgen, aantekeningen maken en op het juiste moment een volwassene inschakelen. De hoofdstukken zijn kort, er wordt veel overlegd en geruzied, en het verhaal speelt zich net als de andere delen af in de weken tussen schooldagen door, in een dorp waar iedereen elkaar kent en een vreemde snuiter dus meteen opvalt.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 9,00 ↑ Terug naar de volgorde

In de weken voor Bonfire Night draait alles om vuurwerk, het bouwen van een pop en het verzamelen van hout voor het vreugdevuur. De Secret Seven zijn er druk mee, tot Susie en haar vriendinnen hun weer eens te pakken nemen en de club op een zinloze tocht naar een schuur sturen. Het blijft niet bij die teleurstelling: kort daarna wordt de auto van de vader van Peter en Janet gestolen, en de twee kinderen zitten er op dat moment in. De wagen wordt al snel achtergelaten, maar de dieven zijn verdwenen.

Daarmee hebben de zeven twee dingen tegelijk aan hun hoofd. Ze willen de autodieven vinden, want zij zijn de enigen die de mannen gezien hebben, en ze willen hun feest redden, wat een stuk lastiger wordt nadat Scamper hun verzamelde vuurwerk per ongeluk in brand steekt. Om een oogje te kunnen houden op wie er in een bepaald café in en uit loopt, verzint Peter iets waar de anderen eerst om moeten lachen: hij vermomt zich als de pop die met Bonfire Night wordt rondgereden, en zit zo doodstil op straat naar gezichten te kijken.

De vaste gewoonten van de club blijven overeind. Er wordt vergaderd in het schuurtje achter in de tuin, het wachtwoord wisselt elke keer, Peter foetert over vergeten spelden en Scamper ligt ertussen. Jack, Pam, Barbara, Colin en George nemen ieder een stukje van het werk op zich.

Dit zesde deel uit 1954 valt op door het seizoen. Blyton gebruikt de aanloop naar vijf november, met het bouwen van de brandstapel, het sparen voor vuurwerk en de pop die door de straat wordt gereden, als achtergrond voor een verhaal over een gestolen auto en de mannen die ermee vandoor gingen. De toon is luchtiger dan in sommige andere delen, met veel komische misverstanden, terwijl de kinderen zich er wel van bewust zijn dat ze echte dieven op het spoor zijn en dat ze niet alles in hun eentje kunnen oplossen.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 9,27 ↑ Terug naar de volgorde

Het clubschuurtje gaat in de verf, en zolang dat duurt kunnen de zeven er niet vergaderen. Ze zoeken een nieuw onderkomen en vinden een grot op het land van de vader van Peter en Janet. Met kussens, dekens, eten, drinken en een stapel boeken maken ze er iets van dat bijna beter is dan het schuurtje, en ze zijn er trots op dat niemand anders van het bestaan afweet.

Dat blijkt voorbarig. Bij elk bezoek ontbreekt er iets uit hun voorraad: eten verdwijnt, drinken raakt op, en er liggen sporen die er de vorige keer niet waren. De eerste verdachte is natuurlijk Susie, want Jacks zus heeft de club al vaker beetgenomen. Maar dan vindt Scamper iets wat op een heel andere verklaring wijst, en wordt duidelijk dat de grot door iemand anders wordt gebruikt, iemand die er goede redenen voor heeft zich schuil te houden. De zeven besluiten de grot in de gaten te houden en te wachten tot de onbekende terugkomt, en het speurwerk voert hen daarna naar het open veld en naar vogelverschrikkers die niet op hun plaats blijken te staan.

De club werkt zoals altijd met een wachtwoord, met spelden en met Peter die de bijeenkomsten leidt. Janet, Jack, Pam, Barbara, Colin en George doen ieder hun deel, en het feit dat ze hun vertrouwde plek kwijt zijn, geeft het hele boek een onrustig randje.

Dit zevende deel uit 1955 speelt zich grotendeels buiten af en draait om de vraag wie er zonder toestemming in hun schuilplaats komt. Blyton schreef het in korte hoofdstukken met veel dialoog, en de spanning komt vooral uit het wachten in het donker en uit het besef dat er iets gaande is wat groter is dan een verdwenen koekje. Aardig detail voor liefhebbers van haar werk: tot de boeken die de kinderen mee naar de grot nemen, behoort een stapel delen van de Vijf, haar andere beroemde kinderreeks.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 8,00 ↑ Terug naar de volgorde

Een modelvliegtuigje dat niet van hen is, brengt de Secret Seven aan het werk. Het toestel is van Susie, de zus van Jack, en wanneer het buiten bereik terechtkomt gaan Peter en Jack het zoeken. Ze komen uit bij Barlett Lodge, een huis dat al een tijd leegstaat, en daar valt hun iets op wat niet klopt: in de bovenste kamer is iemand.

Wie dat is en wat diegene daar doet, is het raadsel van dit boek. Een leegstaand huis waarin licht brandt, geluiden die niet bij een lege kamer horen en mensen die er komen en gaan zonder dat de buurt er iets van weet, is voor de zeven genoeg om hun club bijeen te roepen. Vanuit het schuurtje achter in de tuin van Peter en Janet verdelen ze het uitkijkwerk: wie kan er na school posten, wie houdt het pad in de gaten, wie let op de weg? Het wachtwoord wisselt zoals altijd, de spelden moeten om, en Scamper draaft mee zonder dat iemand hem gevraagd heeft.

Wat het verhaal aardig maakt, is dat de zeven hun avontuur te danken hebben aan het meisje dat hen het liefst voor gek zet. Susie wil dolgraag lid worden en mag dat nooit, en haar geplaag zorgt er telkens voor dat de club op plaatsen terechtkomt waar ze anders nooit waren gekomen. Ook nu levert een verloren speeltje het begin van een zaak op.

Het achtste deel verscheen in 1956, in het midden van een reeks die tussen 1949 en 1963 tot vijftien boeken uitgroeide. De opzet is die van alle delen: korte hoofdstukken, veel gepraat, avonturen die tussen schooldagen door plaatsvinden, en volwassenen die pas op het laatst geloven dat de kinderen iets ontdekt hebben. Blyton houdt de dreiging beheerst; het spannendst zijn de momenten waarop een van de zeven alleen bij het lege huis staat en niet weet of het raam boven net wel of net niet bewoog.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 10,50 ↑ Terug naar de volgorde

Ditmaal krijgen de zeven hun zaak niet door toeval in handen, maar aangereikt door een volwassene. De vader van Peter en Janet vertelt over een schoolmeisje dat verdwenen is: Elizabeth Sonning wordt beschuldigd van diefstal van geld op haar school, en sinds die beschuldiging heeft niemand haar meer gezien. Omdat haar grootmoeder in het naburige dorp woont, is de kans groot dat het meisje ergens in de buurt zit, en Peters vader oppert dat de club er eens achteraan gaat.

Dat is ongewoon. In de meeste delen doen de volwassenen hun best om de kinderen buiten de zaken te houden, of nemen ze de club niet serieus. Hier is het juist andersom, en dat geeft de zeven een opdracht waar ze trots op zijn. Er zijn twee vragen: waar is Elizabeth, en wie heeft dat geld werkelijk weggenomen? Dat de twee vragen samenhangen, begrijpen de kinderen al snel, maar tussen weten en bewijzen ligt nogal wat.

Het onderzoek loopt zoals altijd via het schuurtje achter in de tuin, met wachtwoorden, spelden en Peter die de leiding neemt. Jack, Pam, Barbara, Colin en George worden erop uitgestuurd om te kijken en te luisteren, Janet bedenkt zoals vaker de bruikbaarste invallen, en Scamper loopt mee. En dan is er nog Susie, Jacks zus, die het de club op elk mogelijk moment lastig maakt en die opnieuw net iets te goed doorheeft wat de zeven van plan zijn.

Het negende deel verscheen in 1957. Blyton schreef het net als de andere delen voor kinderen die pas zelf zijn gaan lezen, met korte hoofdstukken, veel dialoog en weinig omhaal. Wat dit boek van de omringende delen onderscheidt, is dat er geen inbrekers of dieven worden achtervolgd maar een kind wordt gezocht dat zelf in de problemen zit. Dat maakt de toon zorgzamer: de zeven willen niet alleen een raadsel oplossen, ze willen vooral dat het meisje veilig terechtkomt en dat haar naam gezuiverd wordt.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 8,50 ↑ Terug naar de volgorde

Een huis in brand zien staan is iets wat je niet vergeet, en de Secret Seven maken het van dichtbij mee. Het gezin dat er woonde, raakt bijna alles kwijt, en de kinderen besluiten te helpen waar ze kunnen: spullen verzamelen, geld inzamelen, doen wat zeven kinderen kunnen doen voor mensen die opnieuw moeten beginnen.

Daar blijft het niet bij. Kort daarna verdwijnt er een kostbare viool, en de zeven vragen zich af of die diefstal iets met de brand te maken heeft. Tegelijk gebeurt er iets anders wat niemand kan verklaren: 's nachts klinkt er over de heuvels een jammerend geluid dat de hele omgeving bezighoudt. Twee raadsels naast elkaar, en de vraag of het er eigenlijk één is, vormen de puzzel uit de titel.

Zoals in alle delen komt de club bijeen in het schuurtje achter in de tuin van Peter en Janet. Er is een wachtwoord dat elke vergadering verandert, iedereen moet zijn speld dragen, en Peter houdt daar streng de hand aan, ook als Pam en Barbara dat overdreven vinden. Jack, Colin en George nemen hun deel van het speurwerk, Janet komt met bruikbare invallen, en Scamper is er altijd bij zonder ooit officieel lid te zijn geworden.

Dit tiende deel uit 1958 combineert twee dingen die in de reeks vaker naast elkaar staan: hulpvaardigheid en nieuwsgierigheid. De kinderen willen het getroffen gezin bijstaan, maar ze willen minstens zo graag weten wie de viool heeft meegenomen en wat er 's nachts op de heuvels gebeurt. Blyton houdt de hoofdstukken kort en de gesprekken talrijk, en de spanning bestaat vooral uit nachtelijke tochten, luisteren in het donker en het geduld dat nodig is om iemand te betrappen. Het boek verscheen midden in een reeks die van 1949 tot 1963 liep en die haar lezers steeds hetzelfde beloofde: een raadsel dat klein begint en dat de zeven, tegen de verwachting van de volwassenen in, niet loslaten.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 8,00 ↑ Terug naar de volgorde

Er is concurrentie. Susie, de zus van Jack, heeft genoeg van het feit dat ze nooit lid mag worden van de Secret Seven en richt haar eigen club op: de Tiresome Three. Vanaf dat moment is er in het dorp niet één geheim genootschap maar twee, en de nieuwe club heeft maar één doel, namelijk de zeven dwarszitten waar het kan.

Dat komt slecht uit, want het is de tijd van het jaar waarin de pop wordt gemaakt en er geld wordt gespaard voor vuurwerk. Wanneer de kleren van hun pop verdwijnen en ook het geld weg is, weten de zeven precies wie ze verdenken. Of Susie werkelijk zo ver zou gaan, is de vraag die de club verdeelt. Ondertussen speelt er iets wat niets met plagerijen te maken heeft: in een hut op de boerderij van Peters vader houden mannen zich op die er niet horen te zijn en die er onaangenaam uitzien.

Het boek is daarmee voor een groot deel een krachtmeting tussen de twee clubs, waarin Susie geen bijfiguurtje is maar een tegenstander die net zo slim is als de zeven zelf. Daarnaast loopt er een echte inbraakzaak, en het is precies die combinatie die het verhaal zijn vaart geeft: de zeven laten zich zo door hun rivalen afleiden dat ze bijna vergeten waar ze eigenlijk mee bezig waren.

De vaste gewoonten blijven overeind. Er wordt vergaderd in het schuurtje achter in de tuin, met een wachtwoord en met spelden, Peter leidt de bijeenkomsten en Scamper ligt ertussen. Janet, Jack, Pam, Barbara, Colin en George nemen ieder hun deel van het werk op zich.

Het elfde deel verscheen in 1959 en past bij het najaarsdecor dat Blyton in deze reeks vaker gebruikt: donkere avonden, vreugdevuren en vuurwerk. De hoofdstukken zijn kort, er wordt veel geruzied en gelachen, en de dreiging blijft binnen de perken. Voor lezers die de reeks op volgorde doorlopen, is dit een van de boeken waarin het geplaag van Susie het verhaal het duidelijkst stuurt.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 8,00 ↑ Terug naar de volgorde

Jack krijgt een telescoop van zijn oom Bob, en daar zou je een hele zomer plezier van kunnen hebben. Het probleem is dat het cadeau ook voor zijn zus Susie bedoeld is en dat ze hem moeten delen. Jack wil het ding in het clubschuurtje leggen, zodat alle zeven leden ermee kunnen kijken, en dat vindt Susie begrijpelijkerwijs niet eerlijk. De ruzie die daaruit voortkomt, loopt door het hele boek heen.

Met die telescoop begint ook het raadsel. Janet ziet vanuit de verte een gezicht voor een raam van Torling Castle, een gebouw waar niemand hoort te zijn. Een gezicht dat er niet kan zijn, is voor de Secret Seven genoeg reden om de zaak te onderzoeken, en dus worden er posten ingericht, kijkbeurten verdeeld en afspraken gemaakt over wie er wanneer vrij kan.

De club werkt zoals altijd vanuit het schuurtje achter in de tuin van Peter en Janet. Er is een wachtwoord dat steeds verandert, er zijn spelden met de letters S.S., en Peter let er streng op dat niemand die vergeet. Jack, Pam, Barbara, Colin en George doen hun deel, Scamper loopt mee, en Susie is nooit ver weg, want ook in dit deel speelt ze een grotere rol dan de zeven lief is.

Het twaalfde deel verscheen in 1960 en hoort bij de latere boeken uit de reeks, waarin Blyton de rivaliteit tussen de club en Jacks zus steeds nadrukkelijker gebruikt. De opzet is vertrouwd: korte hoofdstukken, veel dialoog, avonturen die zich tussen schooldagen door afspelen en een raadsel dat begint met een toevallige waarneming. Wat dit deel eigen maakt, is het instrument zelf. De telescoop verandert de manier waarop de kinderen speuren, want voor het eerst kunnen ze iets in de gaten houden zonder er zelf naartoe te gaan, en juist dat levert een waarneming op die niemand van hen kan verklaren.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 8,00 ↑ Terug naar de volgorde

Een hoogoplopende ruzie tussen Peter en Jack zet dit boek in gang. Peter is de leider van de club en kan onredelijk streng zijn over wachtwoorden en spelden; Jack is de enige die hem daar openlijk op durft aan te spreken. Deze keer komen ze er niet uit, en Jack stapt op. Van de Secret Seven blijven er zes over, en die zes moeten verder zonder het lid dat gewoonlijk het dichtst bij Peter staat.

Ondertussen is er wel degelijk werk aan de winkel. In en om het dorp verdwijnen honden, de een na de ander, en de eigenaren staan machteloos. Dan raakt ook Scamper zoek, de goudkleurige cockerspaniël van Peter en Janet die geen officieel lid is maar er altijd bij hoort. Daarmee is het geen zaak meer die de club aanneemt omdat het spannend is, maar een die haar recht in het hart treft.

De zes gaan op zoek: ze vragen rond, houden plekken in de gaten waar de dieren het laatst zijn gezien en proberen te begrijpen waarom iemand honden zou meenemen. Dat ze ruzie hebben met Jack maakt alles omslachtiger, want overleggen gaat nu eenmaal moeilijker als niet iedereen aan tafel zit.

Het dertiende deel uit 1961 is daarmee een van de meest persoonlijke boeken uit de reeks. Waar de zeven anders achter dieven of inbrekers aan gaan die verder buiten hun leven staan, gaat het hier om hun eigen hond en om hun eigen club, die voor het eerst echt uit elkaar dreigt te vallen. Blyton houdt vast aan haar vertrouwde vorm, met korte hoofdstukken, veel gesprekken en volwassenen die er pas laat bij worden gehaald. De spanning zit in het zoeken zelf en in de vraag of de breuk tussen de twee jongens nog te herstellen valt.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 9,00 ↑ Terug naar de volgorde

De medailles van een oude generaal zijn verdwenen. Het gaat om onderscheidingen die hij in de loop van zijn leven heeft gekregen en die voor hem meer waard zijn dan wat ze zouden opbrengen. De politie komt niet verder, want er is niets: geen sporen, geen getuigen, geen aanknopingspunt. Colin, die de vriendelijke oude man goed kan lijden, belooft hem dat de Secret Seven de medailles zullen terugvinden.

Daarmee heeft de club een belofte gedaan die ze nauwelijks waar kan maken. Beginnen zonder aanwijzingen is iets anders dan een verdachte volgen of een leegstaand huis in de gaten houden, en de zeven moeten het hebben van rondvragen, goed kijken en geduld. Wanneer ze eenmaal een richting te pakken hebben, betekent dat vooral nachtwerk: posten in het bos, stil blijven zitten en wachten op iemand die misschien helemaal niet komt opdagen.

Het clubleven gaat ondertussen gewoon door. In het schuurtje achter in de tuin van Peter en Janet wordt vergaderd, het wachtwoord wisselt, en Peter houdt de hand aan de regels. Janet, Jack, Pam, Barbara, Colin en George verdelen het werk, en Scamper is er zoals altijd bij. Opvallend genoeg is het deze keer niet Peter die het onderzoek in gang zet, terwijl hij als leider gewend is er vanaf het eerste moment bovenop te zitten.

Dit veertiende deel verscheen in 1962 en is het voorlaatste boek dat Blyton over de club schreef. De opzet is die van de hele reeks: korte hoofdstukken, veel dialoog, speurwerk dat tussen schooldagen door gebeurt, en volwassenen die pas op het laatst merken hoe ver de kinderen al gekomen zijn. Wat dit deel eigen maakt, is de belofte van Colin. Doordat hij zijn woord heeft gegeven aan iemand die het verdriet duidelijk niet kan verbergen, ligt er een druk op de club die in de eerdere boeken ontbreekt.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 11,98 ↑ Terug naar de volgorde

Het vijftiende en laatste boek over de club wijkt af van alle andere, want er valt strikt genomen niets te ontraadselen. Een jongen, Bob Smith, klopt bij de Secret Seven aan met een vraag om hulp. Tolly, een oude man die op een boerderij werkt, heeft een paard onder zijn hoede dat Brownie heet. Het dier heeft zich bezeerd bij het trekken van een zware kar en kan zijn achterbenen niet meer gebruiken. Er moet een dierenarts komen, die rekening moet betaald worden, en als dat niet lukt, wacht Brownie een einde waar niemand aan wil denken.

De zeven nemen de zaak aan zoals ze elk ander verzoek zouden aannemen: met een vergadering in het schuurtje achter in de tuin van Peter en Janet, met een wachtwoord bij de deur en met een taakverdeling. Alleen is de opdracht deze keer geld bijeenbrengen en een oude man bijstaan in plaats van een dief betrappen. Pas later in het verhaal komt er alsnog iets aan het licht wat wel om ingrijpen vraagt, wanneer blijkt dat er mensen rondlopen die het op paarden gemunt hebben.

De vaste bezetting is er nog één keer helemaal: Peter als leider, Janet, Jack, Pam, Barbara, Colin en George, met Scamper die geen lid is maar er altijd bij hoort, en Susie die de club ook in dit deel niet met rust laat. Een knipoog van Blyton naar haar eigen werk zit erin verstopt, want Janet is in dit boek een deel van de Vijf aan het lezen.

Het boek verscheen in 1963, veertien jaar na het eerste deel. Als afsluiting van de reeks heeft het een mildere toon dan de meeste voorgangers: geen inbrekers, geen achtervolgingen in het donker, maar kinderen die zich het lot aantrekken van een oude man en een kreupel paard. De vorm blijft dezelfde, met korte hoofdstukken en veel gepraat, en het laat de club achter zoals de lezer haar het liefst onthoudt: bezig, eigenwijs en bereid om iets te doen waar volwassenen geen tijd voor nemen.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 11,98 ↑ Terug naar de volgorde