The Vampire Chronicles op volgorde

In een kamer in San Francisco zet een jonge verslaggever zijn recorder aan en laat een onbekende zijn levensverhaal vertellen. De man tegenover hem heet Louis de Pointe du Lac en beweert dat hij al twee eeuwen bestaat. Wat volgt is dat verhaal, in één nacht opgetekend.

Het begint in 1791 in koloniaal Louisiana. Louis is daar een jonge plantagehouder met een indigobedrijf en een vrome jongere broer, Paul. Als Paul om het leven komt, geeft Louis zichzelf de schuld. Hij drinkt, zwerft 's nachts door de straten en hoopt half dat iemand hem uit zijn lijden verlost. Wie hem vindt is Lestat de Lioncourt, een vampier die zijn wanhoop herkent en er gebruik van maakt. Louis gaat op zijn aanbod in, in de veronderstelling dat hij met zijn menselijkheid ook zijn rouw kwijt zal raken.

Die verwachting komt niet uit. Zodra hij zelf een vampier is, valt Lestat van zijn voetstuk: Louis ontdekt dat zijn schepper geen diepere wijsheid bezit en zelf nauwelijks ouder is dan hij. Waar Lestat zonder aarzelen mensen doodt, weigert Louis dat; hij voedt zich met dieren en houdt zo een stuk van zijn geweten overeind, ten koste van zijn kracht. Anne Rice bouwt haar roman rond die botsing van twee onsterfelijken die elkaar nodig hebben en elkaar tegelijk niet kunnen verdragen.

In New Orleans komt daar een derde bij. Louis drinkt van een vijfjarig meisje dat hij naast het lichaam van haar gestorven moeder aantreft, en Lestat maakt van haar een vampier om Louis aan zich te binden. Ze krijgt de naam Claudia en groeit uit tot het hart van het boek. Haar verstand rijpt tot dat van een volwassen vrouw, maar haar lichaam blijft dat van een kind, en dat besef slaat langzaam om in woede jegens degene die haar dit heeft aangedaan. Het gezinnetje dat Lestat in elkaar heeft gezet, wordt daarmee een kruitvat.

Later verplaatst het verhaal zich naar Europa. Louis en Claudia zoeken soortgenoten, eerst in Oost-Europa, waar ze alleen wezenloze, halfvergane wezens vinden, en daarna in Parijs. Daar stuiten ze op een echte gemeenschap: Armand, een vampier van vierhonderd jaar oud, en zijn coven in het Théâtre des Vampires, waar de leden zich als mensen verkleden en hun moorden op het toneel opvoeren voor een publiek dat denkt naar een voorstelling te kijken. Voor Louis is Armand de eerste die antwoord lijkt te kunnen geven op de vraag die hem sinds zijn verandering bezighoudt: of er achter zijn bestaan iets van betekenis schuilgaat.

Rice schreef het boek kort na de dood van haar dochtertje, en dat verlies is in de figuur van Claudia terug te zien. Haar vampiers zijn geen monsters uit de folklore maar sprekende, twijfelende wezens die vooral lijden aan wat ze zijn. Dat maakt dit debuut uit 1976 net zozeer een gesprek over schuld, eenzaamheid en de prijs van eeuwig leven als een gotische horrorroman. Het werd het begin van The Vampire Chronicles.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 12,95 ↑ Terug naar de volgorde

Het tweede deel geeft het woord aan de vampier die in het eerste boek vooral door andermans ogen werd bekeken. Lestat de Lioncourt wordt in de jaren tachtig wakker uit een lange slaap onder de grond en ontdekt dat Louis zijn versie van hun gezamenlijke verleden heeft laten optekenen en uitgegeven. Lestat besluit te antwoorden. Hij schrijft zijn eigen autobiografie en sluit zich aan bij een rockband die zijn naam draagt, in de hoop dat de publiciteit zowel oude bekenden uit zijn verleden naar hem toe trekt als het bestaan van vampiers aan de mensheid onthult.

Zijn levensverhaal begint in het achttiende-eeuwse Frankrijk. Lestat groeit op in een verarmd adellijk gezin waar voor de jongste zoon weinig te verwachten valt: onderwijs wordt hem geweigerd en van de wereld buiten het kasteel ziet hij niets. Op zijn twintigste trekt hij eropuit om een roedel wolven te doden die het dorp teistert, een tocht die hij maar net overleeft en die hem in een zwaarmoedige stemming achterlaat. Zijn moeder Gabrielle, met wie hij een ongewoon hechte band heeft, brengt hem in contact met Nicolas de Lenfent, een koopmanszoon die net uit Parijs terug is. De twee vrienden lopen samen weg naar de hoofdstad en vinden werk bij een theater.

In Parijs valt Lestat op bij Magnus, een eeuwenoude vampier die in hem een erfgenaam ziet en hem tegen zijn wil in zijn eigen soort verandert. Lestat blijft achter met grote macht, een fortuin en geen enkele uitleg. Hij houdt zich in het begin aan slachtoffers die hij als schuldig beschouwt en houdt zijn familie op afstand, maar het lukt hem niet lang zijn oude leven los te laten.

Vanaf dat punt wordt het boek een rondgang door de geschiedenis van Rice' vampierwereld. Lestat botst op de Children of Darkness, een coven die vampierschap als een religieuze roeping opvat en het contact met mensen verbiedt, geleid door de jonge Armand. Hij laat overal in Europa boodschappen achter voor Marius de Romanus, een Romein van tweeduizend jaar oud, in de hoop eindelijk iemand te vinden die weet waar zijn soort vandaan komt. Als die ontmoeting er komt, krijgt Lestat een antwoord dat hem verder brengt dan hij had gewild: Marius bewaart Akasha en Enkil, de eerste vampiers, die al millennia roerloos zijn en van wier lot alle andere bloeddrinkers afhangen. De waarschuwing die Marius erbij geeft, is dat Lestat hen met rust laat.

Rice gebruikt het boek om haar mythologie uit te bouwen en tegelijk haar bekendste personage van binnenuit te laten zien: overmoedig, hongerig naar het leven, altijd op zoek naar iemand die hem zegt wat dit bestaan waard is. De rockster uit het heden en de onwetende jongen uit de Auvergne blijken dezelfde figuur. Het verhaal loopt uit op de avond van het aangekondigde concert, en op de gevolgen van alles wat Lestat in zijn overmoed in beweging heeft gezet.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 9,00 ↑ Terug naar de volgorde

Het derde deel pakt de draad op waar het vorige boek hem liet vallen en verbreedt het verhaal tot een gebeurtenis die alle vampiers ter wereld aangaat. Rice verlaat daarvoor het model van één verteller. Het eerste deel van de roman volgt in afzonderlijke hoofdstukken uiteenlopende personages, van Marius de Romanus en Pandora tot Louis, Gabrielle, Armand en de journalist Daniel Molloy, die ooit als jongen het gesprek met Louis optekende.

Twee dingen verbinden die losse verhalen. Overal ter wereld dromen vampiers en enkele mensen over een tweeling met rood haar, twee zussen wier geschiedenis duizenden jaren teruggaat. En overal ter wereld verbranden bloeddrinkers spontaan, zonder aanwijsbare oorzaak, terwijl de oudsten gespaard lijken te blijven. Wie de slachting aanricht en waarom sommigen worden overgeslagen, is de vraag die de overlevenden bij elkaar drijft.

De oorzaak blijkt te liggen bij Akasha, de eerste van alle vampiers, die door Lestats muziek uit haar millennialange verstarring is gewekt. Ze heeft in die eeuwen van onbeweeglijkheid een plan uitgewerkt om de wereld te genezen van geweld, en dat plan is even eenvoudig als onverdraaglijk. Lestat wordt door haar meegenomen als gezel en getuige, van de ene plek op aarde naar de andere, terwijl zij mensen aanzet tot daden waar hij met afgrijzen naar kijkt maar die hij niet kan tegenhouden.

Ondertussen verzamelt de rest zich in het bergachtige binnenland van Californië, op het landgoed van Maharet, een vampier van zesduizend jaar oud. Daar komt ook Jesse Reeves terecht, een jonge onderzoekster van de Talamasca, het geheime genootschap dat het bovennatuurlijke bestudeert, die bovendien uit Maharets eigen familielijn stamt. In een lang middendeel vertelt Maharet wat er in het oude Kemet gebeurde: hoe zij en haar tweelingzus Mekare als heksen leefden die met geesten konden spreken, hoe ze in aanraking kwamen met koningin Akasha en koning Enkil, en hoe uit die botsing de eerste bloeddrinkers voortkwamen. Dat verhaal verklaart niet alleen de dromen die iedereen kwelt, maar ook waarom Akasha vreest voor wat er nog van de tweeling over is.

Wat volgt is een confrontatie waarin de bijeengekomen vampiers moeten kiezen: meegaan in Akasha's nieuwe wereldorde of weigeren en de gevolgen dragen. Omdat alle vampiers via haar bloed met haar verbonden zijn, is dat geen vrije keuze maar een dodelijk dilemma.

Rice schreef met dit deel het boek waarin haar mythologie haar definitieve vorm kreeg: de oorsprong in het oude Egypte, de geest Amel, de wetten waaraan haar onsterfelijken gehoorzamen en de Grote Familie, de mensenlijn die zich door alle eeuwen en culturen heen vertakt. Het is tegelijk het deel waarin de reeks van intieme bekentenis naar breed opgezet epos verschuift, met een cast die in de latere boeken telkens terugkeert.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 11,17 ↑ Terug naar de volgorde

Na de gebeurtenissen van het vorige deel is Lestat de Lioncourt niet gelukkiger geworden. Hij probeert zijn slachtoffers te beperken tot moordenaars en ander gespuis, maar bezwijkt af en toe voor iemand die dat lot niet verdient, en hij wordt geplaagd door terugkerende nachtmerries over Claudia, het kindvampiertje uit het eerste boek, om wier dood hij zichzelf verwijten blijft maken. Zijn kring is uitgedund. Een van de weinigen die hij nog vrienden noemt is David Talbot, de bejaarde leider van de Talamasca, het genootschap dat het bovennatuurlijke onderzoekt en dat Lestat al jaren met beleefde afstand bestudeert. Lestat heeft David meer dan eens aangeboden hem onsterfelijk te maken; David heeft dat telkens geweigerd.

Aan het begin van het boek gaat Lestat bij zonsopgang de Gobiwoestijn in, half in de hoop dat de zon hem opruimt. Als hij dat overleeft, trekt hij zich terug bij David in Engeland om te herstellen. Daar meldt zich een vreemde, Raglan James, die beweert iets te kunnen wat niemand anders kan: van lichaam wisselen. Hij stelt Lestat voor om voor één etmaal te ruilen, zodat Lestat kan ervaren hoe het is om weer mens te zijn. David waarschuwt hem. James is een begaafde helderziende die ooit tot de Talamasca toetrad en er wegens diefstal uit is gezet, een notoire kleptomaan die alles wat hij bezit ergens vandaan heeft gehaald, tot en met het lichaam dat hij draagt.

Lestat gaat er toch op in, en dat is het hele mechaniek van de roman. Hij krijgt precies waar hij naar verlangde: een sterfelijk lichaam, echte kou, echte honger, echte vermoeidheid, en een winter in het noordelijk halfrond die zijn nieuwe gestel bepaald niet gunstig gezind is. Hij ontmoet Gretchen, een non die in Zuid-Amerika werkt en hem verzorgt, en met wie hij een kort en intens contact heeft dat hem dwingt na te denken over wie hij zonder zijn krachten eigenlijk is. Ondertussen blijkt zijn tegenspeler niet van plan om terug te ruilen.

Zo verandert het boek in een achtervolging waarin Lestat vanuit zijn zwakste positie ooit zijn eigen lichaam moet zien terug te krijgen. Dat valt tegen: de andere vampiers, van Louis tot Marius, keren hem de rug toe. De een vindt dat hij dankbaar moet zijn dat hij weer mens is, de ander is woedend dat hij zo'n machtig lichaam aan een dief heeft uitgeleend. Alleen David blijft aan zijn kant, en de jacht op de lichaamsdief wordt daarmee ook een verhaal over de vriendschap tussen die twee en over de prijs die David daarvoor uiteindelijk betaalt.

Rice gebruikt het gegeven om vragen te stellen die de hele reeks doortrekken: wat maakt iemand tot zichzelf, zit dat in een lichaam of ergens anders, en zou een onsterfelijke die zijn menselijkheid terugkreeg die eigenlijk wel willen houden? Het is daarmee een van de meest persoonlijke en meest kamerspelachtige delen uit de serie.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 11,00 ↑ Terug naar de volgorde

Dit boek begint met een jacht. Lestat de Lioncourt volgt wekenlang Roger, een charismatische maar meedogenloze maffiabaas die zijn geld verdient met drugs en zijn vrije tijd besteedt aan het verzamelen van religieuze kunst. Als Lestat hem eenmaal heeft gedood, laat Roger hem niet los: zijn geest verschijnt aan Lestat en vertelt hem urenlang over zijn leven, zijn schatten en vooral over zijn dochter Dora. Zij is een populaire televisiepredikster met een eigen programma, een gelovige vrouw die nooit iets van haar vaders geld heeft willen aannemen en die wacht op een teken dat haar geloof bevestigt. Roger vraagt Lestat om over haar te waken.

Tegelijk heeft Lestat al langer het gevoel dat hij zelf gevolgd wordt. Er klinken voetstappen achter hem waar niemand loopt, en er is iets groots en geduldigs dat hem in de gaten houdt. Uiteindelijk laat die aanwezigheid zich zien. Hij noemt zichzelf Memnoch, hij zegt de duivel te zijn, en hij komt Lestat geen ondergang aanbieden maar een baan.

Het grootste deel van de roman bestaat uit wat daarop volgt. Memnoch neemt Lestat mee langs de hemel en de hel en vertelt hem, van de schepping af, de hele geschiedenis van de wereld zoals hij die heeft meegemaakt. In zijn versie is hij niet het kwaad, maar een gevallen engel die God eeuwenlang dezelfde vraag stelt: waarom mensen moeten lijden en waarom ze niet meteen bij hem terechtkomen. Het rijk dat hij bestuurt is in zijn voorstelling geen strafkamp maar een leerschool waar zielen op de hemel worden voorbereid. Wat hij van Lestat wil, is dat die zijn assistent wordt.

Lestat krijgt daarmee de moeilijkste keuze uit de hele reeks voorgelegd, en het probleem is dat hij niet kan vaststellen of hij de waarheid hoort. Alles wat Memnoch hem laat zien, van de schepping tot een kruisiging, kan een openbaring zijn of een zorgvuldig gebouwd bedrog, en de aanwijzingen wijzen beide kanten op. Wanneer Lestat terugkeert naar New York en zijn verhaal doet aan Armand, David Talbot en Dora, hangt alles af van de vraag of zij hem geloven, en van de gevolgen die dat geloof in de mensenwereld krijgt.

Rice ontleende titel en thematiek deels aan Melmoth the Wanderer, de negentiende-eeuwse gotische roman van Charles Maturin. Het boek is minder een vampierverhaal dan een theologische disputatie in romanvorm: de reeks verschuift hier van bloed en geschiedenis naar een rechtstreekse worsteling met God, het kwaad en de zin van het lijden. Lezers die de eerdere delen om hun sfeer en personages waarderen, krijgen hier een ander soort boek, dat binnen de serie tot de meest omstreden en de meest ambitieuze wordt gerekend.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 11,09 ↑ Terug naar de volgorde

Lestat ligt na zijn confrontatie met Memnoch roerloos op de vloer van een kapel in New Orleans, en om hem heen verzamelen zich de vampiers die hem kennen. Een van hen is Armand. David Talbot, ooit hoofd van de Talamasca en inmiddels zelf onsterfelijk, vraagt hem zijn leven op te schrijven, en met dat verzoek opent het zesde deel van de reeks.

Armand heet in zijn jeugd Andrei en groeit op in de Kievse Rus aan het eind van de vijftiende eeuw. Hij leeft in een klooster, leert iconen schilderen en heeft een vroom en overzichtelijk bestaan voor zich, totdat slavenhandelaren hem meenemen. Via Constantinopel komt hij terecht in een Venetiaans bordeel, waar hij wordt gekocht door Marius de Romanus, een vampier die zich in de stad voordoet als een geslaagd en excentriek schilder. Marius geeft hem de naam Amadeo.

Het huis van Marius zit vol jongens die er onderdak, onderwijs en een opleiding krijgen en die later een fatsoenlijke plaats in de wereld moeten innemen. Amadeo wordt daarbinnen een geval apart. Hij krijgt voorrechten die de anderen niet krijgen, Marius houdt hem dicht bij zich, en tussen leraar en leerling ontstaat een verhouding die veel verder gaat dan die met de overige leerlingen. Tegelijk blijft Marius streng: hij eist ijver, kennis en discipline, en hij houdt zijn grootste geheim zo lang mogelijk voor zich. Rice gebruikt die jaren om het renaissancistische Venetië uitgebreid te schilderen, met zijn schilderkunst, zijn feesten en zijn dubbele moraal. In die wereld leert Amadeo ook Bianca Solderini kennen, een rijke courtisane met een salon waar elke avond bezoek komt, en een Engelsman, Lord Harlech, wiens obsessie voor hem gevaarlijk wordt.

Wanneer Marius hem uiteindelijk vertelt wat hij is, wil Amadeo maar één ding, en hij blijft daar met de hardnekkigheid van een jongen om vragen. De vraag of hij dat werkelijk moet krijgen, en wat het hem kost, drijft de tweede helft van zijn verhaal. Want de rust van het huis in Venetië houdt geen stand: Santino en zijn coven, vampiers die hun bestaan als een religieuze roeping opvatten en Marius' manier van leven als zonde beschouwen, hebben hun eigen plannen. Dat Armand eeuwen later in Parijs de leider van een coven onder het kerkhof van de Onschuldigen zou worden, en daarmee een figuur uit de eerdere delen, ligt in dit verleden besloten.

Het slot van het boek speelt in het heden en vertelt hoe het Armand verging na de laatste bladzijden van Memnoch the Devil, en hoe twee mensen die hij bij toeval tegenkomt, de pianospelende Sybelle en de jonge Benji, zijn bestaan opnieuw richting geven. Meer nog dan de andere delen is dit een boek over kunst, geloof en de behoefte aan iemand die je aanbidden kunt: over een jongen die eerst iconen schilderde en daarna zelf een ikoon werd voor wie hem vonden.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 10,00 ↑ Terug naar de volgorde

Met het zevende deel knoopt Anne Rice haar vampierreeks aan haar boeken over de Mayfair-heksen. Het uitgangspunt is een verzoek van Louis de Pointe du Lac, de verteller van het eerste deel. Louis wordt achtervolgd door de gedachte aan Claudia, het meisje dat tegen haar wil in een vampier werd veranderd en dat al meer dan een eeuw dood is. Hij wil met haar geest spreken. Hij wil weten of zij hem haatte, en of hij haar iets kan vragen wat hij haar bij leven nooit heeft gevraagd.

Voor zoiets is een medium nodig, en David Talbot, voormalig hoofd van de Talamasca en inmiddels zelf onsterfelijk, kent er één. Merrick Mayfair is een heks uit een Creoolse tak van de New Orleanse familie Mayfair, opgegroeid in armoede onder de hoede van haar overgrootmoeder, de Grote Nananne, en later opgeleid en beschermd door de Talamasca. David heeft haar van kind af aan meegemaakt en weet beter dan wie ook hoe sterk haar gaven zijn. Hij weet ook dat je haar niets vraagt zonder dat er iets tegenover staat.

Een groot deel van het boek bestaat uit David's herinneringen aan die jaren. Rice schetst Merricks jeugd, haar moeder Cold Sandra, haar oudere zus Honey in the Sunshine en de huiselijke magie waarmee de vrouwen in dat huis met de doden omgingen. Het hoogtepunt van die terugblikken is een expeditie naar een grot in Midden-Amerika, waar David en Merrick op zoek gingen naar een oud jaden masker dat de drager geesten laat zien alsof ze van vlees en bloed zijn, en naar de krachten die zo'n vondst bewaken.

In het heden draait alles om de vraag of dat ritueel wel gehouden moet worden. David is er huiverig voor, Louis blijft aandringen, en Merrick heeft haar eigen redenen om mee te doen, redenen die ze niet uitspreekt. Rice houdt die spanning het hele boek vast: drie mensen met drie verschillende agenda's die samen iets in gang zetten wat niemand van hen daarna nog kan sturen. Wat een geest precies is in deze wereld, wat hij weet en wat hij van de levenden wil, blijft daarbij opzettelijk onzeker.

Het boek is trager en huiselijker dan de grote delen ervoor. Waar The Queen of the Damned de hele wereld erbij haalde, speelt Merrick zich af in het vochtige, benauwde New Orleans, met zijn oude huizen, zijn altaartjes en zijn families die generaties lang met dezelfde geheimen leven. Voor lezers van de Mayfair-boeken is het de brug tussen twee reeksen; voor lezers die alleen de vampiers volgen, is het vooral een terugkeer naar de wond waar de hele serie in 1976 mee begon.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 11,00 ↑ Terug naar de volgorde

Ergens in het hoge noorden ontwaakt Thorne, een vampier van Scandinavische afkomst die zichzelf eeuwen geleden in het ijs heeft ingegraven om niet meer aan het bestaan te hoeven denken. Hij is wakker geworden door de stemmen van jonge bloeddrinkers in zijn hoofd en gaat op zoek naar de bron ervan. Wat hij vindt is Marius de Romanus. In een huis in de sneeuw vraagt Thorne hem wie hij is, en het achtste deel van The Vampire Chronicles bestaat uit het antwoord.

Marius begint bij zijn sterfelijke jeugd als welgestelde Romein in de eerste eeuw. Op reis in Gallië wordt hij ontvoerd door druïden die een opvolger zoeken voor hun god van het woud, een bloeddrinker die zij in een boom opgesloten houden en als godheid vereren. Marius wil die rol niet, maar krijgt hem toch, en het eerste wat hij doet is ontsnappen. Zijn ontvoerders laten hem met een opdracht achter die hem naar Egypte voert, waar hij hoort van Akasha en Enkil, de eerste vampiers, en van de reden waarom hun lot het lot van alle anderen bepaalt. Vanaf dat moment is hij hun bewaarder, en die verantwoordelijkheid bepaalt de rest van zijn bestaan.

Wat volgt is tweeduizend jaar Europese geschiedenis, gezien door iemand die hem heeft meegemaakt. Marius leeft in het keizerlijke Rome, ziet de stad geplunderd worden, verhuist naar Constantinopel, keert terug naar Italië en slaapt de Zwarte Dood door om pas in de renaissance weer boven te komen. Onderweg maakt en verliest hij gezelschap: Pandora, de vrouw van wie hij het meest houdt en met wie hij het slechtst kan opschieten; Mael, de druïde uit zijn begintijd; Avicus, een oudere bloeddrinker die zijn eigen kracht niet kent; en in Constantinopel Eudoxia, die de zorg voor de goddelijke ouders van hem wil overnemen. Telkens komt hij voor dezelfde keuze te staan: gezelschap zoeken en zijn geheim in gevaar brengen, of alleen blijven en dat geheim veilig houden.

In Venetië vindt Marius uiteindelijk het leven dat hem het beste past. Hij gaat door voor schilder, houdt een huis vol leerjongens en koopt op een dag een jongen uit een bordeel die hij Amadeo noemt. Wie de eerdere delen kent, weet dat die jongen later Armand heet, en wie ze niet kent leest hier hoe dat is gegaan. Ook Santino, de Romeinse covenleider die Marius' manier van leven als godslasterlijk beschouwt, komt in dat deel van het verhaal terug, met gevolgen die Marius nooit heeft vergeven.

Rice vertelt de geschiedenis van haar vampiers hier vanuit het personage dat er het langst middenin heeft gestaan. Het boek is daardoor vooral een portret van een bewaarder: iemand die kunst, beschaving en gezelschap liefheeft en steeds opnieuw moet kiezen tussen die liefde en zijn plicht.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 8,00 ↑ Terug naar de volgorde

Tarquin Blackwood, door iedereen Quinn genoemd, is de erfgenaam van een oude familie in het moerasgebied van Louisiana. Blackwood Manor, het landhuis waar hij opgroeit, wordt gerund door een handvol sterke vrouwen en draait deels als pension voor gasten die van spookverhalen houden. Quinn heeft echter geen verhalen nodig. Sinds zijn vroegste jeugd is er een tweede jongen bij hem, een wezen dat hij Goblin noemt, precies zijn evenbeeld, voor anderen onzichtbaar en voor hem zo vanzelfsprekend als een broer. Zolang Quinn kind is, is Goblin een speelkameraad. Naarmate hij ouder wordt, wordt de geest bezitteriger, sterker en kwaadaardiger.

Aan het begin van het negende deel is Quinn zelf geen mens meer. Hij is tegen zijn wil in een vampier veranderd door Petronia, en die verandering heeft Goblin niet verdreven maar juist gevaarlijker gemaakt. Ten einde raad zoekt Quinn de enige op van wie hij denkt dat die hem kan helpen: Lestat de Lioncourt. Hij weet dat hij daarmee een ongeschreven wet overtreedt en dat Lestat hem net zo goed kan vernietigen als bijstaan.

Lestat luistert, en het grootste deel van het boek is het verhaal dat Quinn hem vertelt. Zijn jeugd op Blackwood Farm, zijn ongewone familie, de bedienden, de gasten en het eiland in het moeras waar de Blackwoods liever niet over praten. De eerste liefde van zijn leven. De nacht waarin hij werd gemaakt tot wat hij nu is. En de langzame verandering van Goblin van schaduw in bedreiging.

Terwijl Lestat luistert, wordt hem iets duidelijk wat Quinn zelf niet doorheeft: dit verhaal raakt aan de familie Mayfair, de New Orleanse heksendynastie die Rice in een andere reeks beschreef. Quinn is verliefd geworden op Mona Mayfair, een jonge erfgename die ernstig ziek is, en het verleden van zijn eigen familie blijkt met dat van haar verweven. Voor de geest die hem achtervolgt, is er bovendien geen gewone oplossing. Lestat zoekt daarom hulp bij Merrick Mayfair, de heks uit het vorige deel, want waar vampierkracht tekortschiet, is kennis van de doden nodig.

Rice zet hier de vermenging van haar twee grote reeksen door die in Merrick begon. Het boek is een familiekroniek in gotische sfeer, met een verteller die jong genoeg is om zijn eigen onsterfelijkheid nog niet te begrijpen, en met een dreiging die van binnenuit komt: niet een vijand die je kunt ontlopen, maar iets wat al je hele leven naast je staat en steeds meer van je wil.

Rice schreef het boek grotendeels als Quinns eigen verslag, waardoor de lezer New Orleans en het moerasland door de ogen van een jongen ziet die er nooit uit is weggekomen. Het speelt zich bovendien niet alleen in Louisiana af: de herinneringen voeren ook naar Europa en naar veel oudere hoofdstukken uit de geschiedenis van de vampiers.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 8,00 ↑ Terug naar de volgorde

Opnieuw is het woord aan Lestat de Lioncourt, en hij begint in een humeur dat zijn lezers meteen zullen herkennen: verontwaardigd, luidruchtig en niet van plan zich te verontschuldigen. Lestat wil heilig worden. Hij wil goed doen, hij wil bemind worden en hij weet zelf hoe belachelijk dat klinkt uit de mond van iemand die van bloed leeft. Die spanning tussen zijn verlangen en zijn aard vormt de ruggengraat van het boek.

De handeling knoopt rechtstreeks aan bij Blackwood Farm. Mona Mayfair, de jonge heks en erfgename op wie Quinn Blackwood verliefd is, ligt op sterven aan een aandoening die samenhangt met de geboorte van haar dochter Morrigan. Lestat maakt van haar een vampier, zodat de twee geliefden bij elkaar kunnen blijven. Daarmee haalt hij zich de Mayfairs op de hals, een familie die haar eigen geheimen goed bewaakt en die niet hoeft te weten wat er met Mona is gebeurd.

Rond dat besluit komen drie verhaallijnen bij elkaar. Mona moet leren omgaan met haar nieuwe kracht en wil bovenal weten wat er van haar kind is geworden; die zoektocht voert het gezelschap naar de Taltos, het oudere mensachtige volk waaraan zowel Mona als haar voogd Rowan Mayfair het leven schonk, en naar de afgelegen plek waar de laatsten van dat volk wonen. Tegelijk raakt Lestat gefascineerd door Rowan zelf, een arts en het hoofd van de Mayfair-clan, getrouwd, ongelukkig en uitgeput door de last die ze draagt. En op de achtergrond staan de oude vampiers, met Maharet en Mekare, die bepalen wat Mona en Quinn wel en niet mogen leren.

Het boek is het sluitstuk van de driedelige kruising tussen de vampierromans en de Mayfair-heksen die met Merrick begon. Rice bedoelde het bovendien als afsluiting van de hele reeks; pas jaren later zou ze met Prince Lestat terugkomen op dat besluit. Dat merk je aan de toon: Blood Canticle is kort, druk, rommelig en openlijk persoonlijk, met een verteller die evenveel tijd besteedt aan uitvaren tegen zijn critici als aan het verhaal zelf.

Wie de reeks van het begin af aan heeft gevolgd, vindt hier de kringen rond de Blackwoods, de Mayfairs en de bloeddrinkers voor het eerst volledig in elkaar geschoven. Wie er middenin instapt, krijgt vooral een portret van Lestat op zijn meest tegenstrijdige: een moordenaar die zielsgraag deugdzaam wil zijn, en die het verschil tussen liefde en honger zelf niet meer scherp krijgt.

De titel verwijst naar de lofzang die Lestat zegt te willen zingen, en dat is typerend voor het boek: hij richt zich rechtstreeks tot de lezer, onderbreekt zichzelf en bepaalt telkens opnieuw waar het verhaal over moet gaan. Wie daar geduld voor heeft, krijgt het meest ongefilterde deel van de hele reeks.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 9,50 ↑ Terug naar de volgorde

Elf jaar na Blood Canticle keerde Anne Rice terug naar haar vampiers, en ze opent het boek met een wereld in paniek. De onsterfelijken hebben zich de laatste decennia ongeremd voortgeplant; in elke grote stad zwerven jonge bloeddrinkers rond die niemand heeft opgeleid en die zich aan geen enkele oude wet houden. En nu worden ze bij bosjes verbrand. Van Parijs en Mumbai tot Hongkong, Kyoto en San Francisco gaan hele groepen in vlammen op, op een manier die doet denken aan de slachting uit The Queen of the Damned.

Wie de branden aansteekt, is aanvankelijk onduidelijk. Wat wel duidelijk wordt, is hoe het gebeurt: eeuwenoude vampiers die al generaties onder de grond sliepen, komen boven en voeren de opdrachten uit van een Stem die tot hen spreekt. Die Stem is beleefd, welbespraakt en dwingend, en alleen de sterksten kunnen hem weerstaan. Voor de jongeren is er nergens veiligheid.

Tegen dat decor houdt Benji Mahmoud, een jonge vampier uit Armands kring, nachtelijke radio-uitzendingen waarin hij oproept tot orde. Zijn boodschap is telkens dezelfde: de soort heeft een leider nodig, en er is er maar één die iedereen zou volgen. Alleen is die leider nergens te bekennen. Lestat de Lioncourt heeft zich jaren geleden teruggetrokken, weigert elke verantwoordelijkheid en laat zich niet vinden.

Rice zet daarom eerst de rest van haar cast in beweging. Het boek springt tussen heden en verleden en tussen wereldsteden, en haalt er personages bij uit vrijwel alle eerdere delen: Louis de Pointe du Lac, Armand met zijn eeuwig jonge gezicht, Marius de Romanus, Pandora, Maharet en Mekare, David Talbot van de Talamasca, Lestats moeder Gabrielle, en een reeks nieuwe figuren. Onderweg worden ook stukken geschiedenis ingevuld die de reeks tot dan toe openliet, van het oude Egypte via het vierde-eeuwse Carthago en het veertiende-eeuwse Rome tot het Venetië van de renaissance.

Wat die zeer verschillende onsterfelijken bij elkaar drijft, is de noodzaak uit te vinden wie of wat de Stem is, wat hij wil en waarom hij juist nu tot spreken is gekomen. Dat onderzoek voert terug naar de oorsprong van hun soort en naar de vraag waar de kracht die hen allen verbindt eigenlijk huist.

Rice noemde het boek zelf een rechtstreeks vervolg op The Queen of the Damned, en zo leest het ook: breed opgezet, met veel vertellers en met de mythologie van de reeks als motor. Het is het begin van een nieuwe driedelige verhaallijn, en het eerste deel waarin de vampiers niet als eenlingen maar als volk worden beschreven, met de vraag of zoiets als bestuur voor hen überhaupt mogelijk is.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 13,48 ↑ Terug naar de volgorde

Dromen die hij niet kan afschudden brengen Lestat de Lioncourt aan het begin van dit boek uit zijn evenwicht. Hij ziet een stad in zee verdwijnen en hoort het geschreeuw van duizenden mensen, telkens opnieuw, nacht na nacht. Dat hij zulke beelden krijgt, heeft alles te maken met wat er in het vorige boek is gebeurd: sinds die gebeurtenissen deelt hij zijn bestaan met Amel, de geest die aan de oorsprong van alle vampiers staat en die nu van binnenuit meepraat, meekijkt en soms meebeslist.

Amel weet zelf niet meer precies wie hij is. Zijn herinneringen komen in brokstukken terug, en die brokstukken wijzen naar Atlantis: een beschaving die volgens de overlevering in de golven verdween, en die in Rice' versie iets heel anders blijkt te zijn geweest dan een verzonken eiland uit de mythologie. Lestat en Amel gaan samen op zoek naar de betekenis van die visioenen en naar de vraag wat een ondergang van duizenden jaren geleden met de vampiers van nu te maken heeft.

Rice verbreedt haar reeks daarmee opnieuw, deze keer richting sciencefiction. Wat er achter Atlantis schuilgaat, brengt wezens in beeld die replimoids worden genoemd: kunstmatig gemaakte, mensachtige figuren die vele millennia geleden met één doel zijn gebouwd, namelijk de vernietiging van Atlantis en van zijn alvermogende heerser. Dat die heerser dezelfde is als de geest die nu in Lestat huist, maakt hun terugkeer tot een rechtstreeks gevaar voor iedereen die van Amel afhankelijk is, en dat zijn alle bloeddrinkers ter wereld.

Om die dreiging het hoofd te bieden, roept Lestat de gemeenschap bij elkaar die in het vorige deel vorm kreeg. Een lange stoet bekenden uit de hele reeks komt langs, van de oudsten tot de jongste nieuwkomers, en voor het eerst treden ze op als één front in plaats van als losse eenlingen met eigen rekeningen. Rice schrijft het boek deels in de ik-vorm vanuit Lestat en deels in de derde persoon, zodat het verhaal ook kan volgen wat er buiten zijn blikveld gebeurt.

De inzet is dubbel. Lestat moet zijn soort door een crisis loodsen die hij niet heeft veroorzaakt, en tegelijk uitzoeken wat hij aan moet met een wezen dat in zijn eigen lichaam woont en dat mogelijk meer macht heeft dan hij. De verhouding tussen die twee, ergens tussen strijd en verzoening in, is het eigenlijke onderwerp van het boek.

Prince Lestat and the Realms of Atlantis verscheen in 2016 en is het middendeel van Rice' laatste drieluik. Het bouwt rechtstreeks voort op Prince Lestat en veronderstelt kennis van The Queen of the Damned; wie zonder die achtergrond begint, mist waar de geest Amel vandaan komt.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 16,00 ↑ Terug naar de volgorde

Het slotdeel van de reeks is opgezet als een toespraak. Lestat de Lioncourt richt zich rechtstreeks tot zijn eigen soort, die hij de stam noemt, en vertelt hoe de Blood Communion tot stand kwam: de gemeenschap waarin de vampiers voor het eerst als één volk samenleven in plaats van als verspreide eenlingen die elkaar naar het leven staan. Hij vertelt ook hoe hij daarin de rol kreeg van vorst, en wat dat met hem heeft gedaan.

Het eerste deel van het boek gaat over dat nieuwe bestaan. Lestat heeft zijn voorouderlijke kasteel in de besneeuwde bergen van Frankrijk laten herbouwen en er een hof gevestigd waar onsterfelijken uit alle eeuwen en windstreken samenkomen. Hij beschrijft de inrichting, de gewoonten, de regels en het ongemak van iemand die zijn hele bestaan buitenstaander was en nu moet regeren. Rice laat hem daarbij zijn eigen twijfel niet verzwijgen: of hij hiervoor geschikt is, of dit soort orde niet tegen de aard van zijn soort ingaat, en of zijn ideaal van een gemeenschap waarin alle Children of the Universe naast elkaar bestaan meer is dan een wens.

Dan dient zich een tegenstander aan die dat ideaal niet deelt. Rhoshamandes is een Child of the Millennia, een van de zeer oude bloeddrinkers, en hij weigert zich te schikken naar het nieuwe hof. Hij is verstoten, hij draagt oude rekeningen met zich mee, en hij is sterk genoeg om alles wat Lestat heeft opgebouwd te bedreigen. De strijd die volgt, wordt met evenveel woorden als geweld gevoerd: een botsing tussen twee onsterfelijken die elkaars kracht kennen en die allebei weten dat de uitkomst bepaalt hoe hun soort verder leeft.

Onderweg voert het verhaal langs de plaatsen die de reeks altijd hebben getekend. Van de torens en weergangen van het Franse kasteel naar het weelderige Louisiana met zijn magnolia's en nachtjasmijn, van onaangeroerde eilanden in de Stille Oceaan naar het achttiende-eeuwse Sint-Petersburg en het hof van keizerin Catharina.

Blood Communion verscheen in 2018 en was het eerste boek in de reeks met illustraties, gemaakt door Mark Edward Geyer. Na de dood van Anne Rice in december 2021 is het ook het slotdeel gebleven van The Vampire Chronicles, de serie die in 1976 begon met een gesprek tussen een verslaggever en een treurende vampier. Dat de reeks eindigt met Lestat die zijn volk toespreekt in plaats van met een eenling die zijn verhaal biecht, zegt veel over de weg die Rice in die ruim veertig jaar heeft afgelegd.

Voor wie de hele reeks heeft gevolgd, is het bovendien een terugblik: Lestat haalt in zijn toespraak gebeurtenissen op uit vrijwel elk eerder boek, van zijn jeugd in Frankrijk tot de eeuwen die hij met Louis, Armand en Marius deelde.

Bekijk bij bol.com Indicatieve prijs bij bol.com: € 11,17 ↑ Terug naar de volgorde